ผู้เขียน: ทาคาชิ

บล็อกส่วนตัวของ Takashi。ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับภาพวาดเท่านั้น、สิ่งที่ฉันคิดทุกวัน、คุณรู้สึกอะไร、ฉันเขียนตามที่ฉันคิด。บล็อกนี้เป็นรุ่นที่สามแล้ว。เป็นเวลานานกว่า 20 ปีนับตั้งแต่ต้น。 2023ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม、ตอนนี้ฉันตัดสินใจเขียนแค่วันที่เลขคี่。ฉันจะคิดถึงทิศทางในอนาคตและสิ่งอื่น ๆ。

大湊（おおみなと）

海上自衛隊大湊基地2012正月

ขับรถเพียง 2 นาทีจากโรงพยาบาลที่ผมไปดูแลพ่อ、กองบัญชาการใหญ่ผู้ตรวจการทั่วไปของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลโอมินาโตะ (อดีตฐานทัพเรือโอมินาโตะของญี่ปุ่นเมื่อ 60 ปีที่แล้ว)。จุดเริ่มต้นของสงครามแปซิฟิก、ดูเหมือนว่ากองเรือรวมสำหรับการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์มารวมตัวกันที่นี่)。ปัจจุบันเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่พื้นที่โอมินาโตะ/ฮอกไกโด กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเล。ค่ำคืนวันที่ 3 มกราคม、วันแห่งฤดูหนาวอันเงียบสงบเป็นครั้งแรกในช่วงเวลาหนึ่ง、ภาพนี้ถ่ายตอนที่ผมแวะระหว่างทางกลับบ้านจากโรงพยาบาล。

เมื่อฉันอยู่ชั้นประถมศึกษา、มีกลุ่มหนึ่งชื่อนาวิกโยธินบอยส์。ฉันผอมและผอมเพรียว แต่ฉันสนใจภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งของ ``มนุษย์ทะเล'' และปรารถนาที่จะเข้าร่วมกลุ่ม。ฉันเรียนรู้สัญญาณธงอย่างรวดเร็ว (ฉันยังจำสัญญาณเหล่านั้นได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง)。ฉันเคยชื่นชมชุดเจ้าหน้าที่สีขาว แต่ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นความฝัน、มองไปทางเรือ.、ฉันยังคงประหม่าอยู่บ้าง。

ฉันมาจากรุ่นที่ไม่รู้เรื่องสงคราม。แต่เมื่อฉันพูดถึงพ่อแม่ของฉันตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันคิดว่ามีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับพวกเขาที่เกี่ยวข้องกับสงคราม。ไม่ถึง 20 ปีหลังสงคราม、ความทรงจำคงจะยังสดอยู่。

สำหรับประเทศ、สำหรับผู้ปกครอง。そうやって自分自身を見つめることのできなかった祖父・親を見ていた。そんなこと真っ平御免、俺は俺流で生きるよ、と両親の心配を鼻で笑い飛ばしてきた自分が、いざ自分の子供に対してみると、なんだ俺もかと愕然とする。

基地のラッパが鳴った。ฉันลืมความหมายของแตรแต่ละอันไปแล้ว。　　　2012/01/59

 

 

 

雪について思い出すこと

 

冬の下北（Simokita in winter）2012

ชิโมคิตะ、ไม่หรอก ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยหิมะนั้นสวยงาม ไม่ใช่แค่ในชิโมคิตะเท่านั้น。มักเรียกกันว่าโลกเอกรงค์、ฉันมักจะคิดแบบนั้น、หากฉันมองย้อนกลับไปที่ประสบการณ์ของตัวเอง、ทุกคนจะจำได้ว่าสิ่งนี้ไม่เคยเป็นเช่นนั้น。

เมื่อวันก่อน、สัมผัสภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหิมะนี้、ฉันเขียนว่าฉันรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านไปเอาสิ่งที่ฉันลืมไปแล้ว。นั่นเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน。ในฐานะนักเรียนมัธยมต้น ฉันไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก、ฉันหมกมุ่นอยู่กับการวางกับดักกระต่าย ไก่ตัวผู้ ฯลฯ、ระหว่างทาง、ฉันเกือบสูญเสียการเล่นสกีสองครั้ง、ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ฉันคุยกับน้องชายและแม่แทบทุกคืน。พวกมันฝังแน่นอยู่ที่ไหนสักแห่งในร่างกายของฉัน、พอเห็นหิมะแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลย。โดยไม่มีพ่อของฉัน、２、ฉันอาจจะออกไปวางกับดักกระต่ายในวันที่ 3。ที่สุด、ฉันแน่ใจว่าฉันจะไม่ได้กลับบ้านถ้าไม่มีสิ่งนั้น。

เมื่อผมเริ่มวาดภาพอย่างจริงจังครั้งแรก、หลังจากใช้สีต่างๆ、ฉันเอาแต่คิดว่าตอนจบจะเป็นแบบเอกรงค์、คงเป็นเพราะผมเคยเห็นทิวทัศน์แบบนี้มาก่อน。กว่าจะรู้ตัวฉันก็จมอยู่กับชีวิต、ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำ。มีคนเคยบอกว่าฉันเป็น "นักเขียนแฟนตาซี"。นั่นอาจเป็นเรื่องจริง。ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเล็กๆ。หิมะส่งเสริมจินตนาการ。ประเทศที่มีหิมะโชคดี。

 

 

下北から帰ってきた。

２０１１暮れ・下北

あけましておめでとうございます。今年もよろしくお願いいたします。たくさんの年賀状を頂きました。ขอบคุณ。แต่、私は今年は１通も出せずじまい。申し訳ありませんでした。

１２月に入ってすぐパソコンが壊れて修理に出し、年内には修理出来てきたのですが、既に私は２４日には下北へ父の様子を見に帰っており、今年の年賀状はやめてしまいました。２５日から１月４日まで１１日間毎日父の病院へ介護？の手伝いに、山道を越え車で片道１時間から１時間半かけての病院通いをしました。

８月の手術、１１月のリハビリ病院への転院と今回の転院と３つめの病院ですが、そのたびに一つずつ出来なくなってきています。手術直後はちゃんと話もでき、自分の名前も生年月日なども正確に答えられたのが、次の病院では話が出来なくなり、家族を認識できなくなりました。今度の病院ではもう食べさせて貰ってさえ食事もままならず、痩せていく一方です。身体も硬直してカチカチ。リハビリ専門病院なのに？？？と思いましたが、とにかく食べなければそれで終わり、と自分の仕事を昼食だけでもしっかり食べさせることに絞りました。家族のできることはわずかです。でも家族でなければできないこともあると感じた１１日間でした。

慣れない雪道も初めは恐々でしたが、慣れてくるに従い周囲を見る余裕もでき、山道のテラテラと光るアイスバーンのドライブも楽しめるようになりました。何より、汚れていない雪の美しさ、風で粉雪が舞い、道か雪原かの見分けがつかないような雪の表情の美しさを毎日見られたことは、とても私を元気づけてくれたのです。寒気に澄み切った空気の清々しさ。何だか忘れ物を取りに帰ったような気持ちになりました。

下北では咳をしている人を一人も見かけませんでしたから、風邪のことなどすっかり忘れていましたが、昨日（５日）夕、新幹線で大宮駅に着いたとたんの大勢の咳の人々。อา、ここには風邪があるんだった。そんな気持ちと、美しい雪景色を心の中に大事にしまいこみながら、今日からまたこの中で自分は生きていくんだと感じながら帰宅しました。