เดือน: กุมภาพันธ์ 2016

*เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ。

ออกจากห้องเรียนครั้งหนึ่ง、ฉันกลับมาอีกครั้ง。

เหมือนไม่มีเหตุผลใดที่จะหยุด、ฉันไม่ได้กลับไปด้วยเหตุผลที่ชัดเจน。ถ้าฉันต้องพูดแบบนั้น、เพราะมีคนในชั้นเรียนชวนฉันกลับมา(ชวนใหม่?)、นั่นไม่ใช่เหตุผลใช่ไหม?。

ฉันเข้าเรียนในห้องเรียนเป็นเวลา 10 ปี。แทบไม่ขาดเลย。ฉันยังวาดภาพขนาดใหญ่สวย。แต่、ฉันไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันใดๆ。ครูไม่ได้บอกให้ผมแสดงเป็นพิเศษเช่นกัน。โดยส่วนตัวแล้วฉันอยากจะใส่มันออกไปเล็กน้อย、ไม่ได้เป็นเชิงรุก。บ้าน、ไม่ใช่ว่าฉันไม่พอใจกับมัน。แต่、ยังไงก็เถอะ、เหมือนกับอากาศที่ค่อยๆ ออกมาจากบอลลูน、จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนไม่สบายอีกต่อไป。

ฉันมีร่างกายที่แข็งแรง。ดี、ดี。แม้ว่าฉันจะออกจากห้องเรียนแล้ว ฉันยังมีความปรารถนาที่จะวาดภาพ、นี่มันคือ、ถ้าไม่พูดแบบนั้นก็จะไม่มีการแข่งขันเกิดขึ้น。10มันเป็นความเฉื่อยรายปีหรือไม่?。

ฉันต้องวาดภาพ、มีความคิดอยู่ในใจ。เมื่อฉันกำลังวาดรูป、เต็มไปด้วยการประมวลผลในมือ。ฉันไม่สามารถคิดได้。ใน、เมื่อมีไอเดียเข้ามา ฉันก็อยากจะวาดมันออกมา。เมื่อฉันเริ่มวาดรูป、ที่ไหนทำไม่ได้、คุณจะพบว่ามีอะไรผิดปกติอย่างรวดเร็ว、แม้แต่ตัวฉันเอง。แต่、ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร。ฉันไม่สามารถทิ้งมันไว้ตามลำพัง、เรียกว่าบุคลิกภาพหรือเปล่า?。

นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันกลับมา。ยังไงก็เถอะ。แต่、ฉันกำลังคิดที่จะเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อไป。ไม่ใช่ว่าฉันมีความต้องการที่จะถูกเลือกหรือได้รับรางวัล、ฉันคิดว่าจะพยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย。แต่、หากฉันได้รับเลือก ฉันอาจปรารถนาบางสิ่งที่สูงกว่าโดยไม่คาดคิด、ฮ่าๆๆ。