เดือน: พฤษภาคม 2020

เวลาผ่านไปสองเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่เราเริ่มสัมผัสได้ถึงผลกระทบของไวรัสโคโรนาโดยตรง。จากสถานการณ์ปัจจุบัน รู้สึกโล่งใจไหมที่ประกาศภาวะฉุกเฉินน่าจะยกเลิกในวันที่ 25 นี้?、อย่างง่าย、นี่หมายความว่าเรากำลังเริ่มยอมรับ "วิถีชีวิตใหม่" ที่ได้รับการส่งเสริมจากภาครัฐและสื่อหรือไม่?、ฉันเริ่มรู้สึกว่า “ความปกติใหม่” ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว。

ในขณะที่กำลังผลิต、ฉันกำลังฟัง "Makoto Oda" จากหอจดหมายเหตุวิทยุ NHK。ในขณะที่ฟัง、ขณะวาด、ฉันคิดเกี่ยวกับหลายสิ่งหลายอย่าง。

ฟังเสียงของเขา、ฉันรู้สึกเหมือนกำลังพูดโดยอิงจากสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าฉันตอนนี้。มากกว่าที่เนื้อหาจะล้าสมัย、ปัญหาที่เขาหยิบยกขึ้นมาส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการแก้ไข、คงเพราะมันยังอยู่ตรงหน้าฉัน。

เรื่องราวเมื่อเกือบ 50 ปีที่แล้ว、มันยังไม่เก่า、นั่นหมายความว่าเรายังไม่มีความคืบหน้าใดๆ、นั่นก็หมายถึงเช่นกัน。หากทำไม่ดีก็อาจถึงขั้นพ่ายแพ้ได้。เช่น เกี่ยวกับ "เสรีภาพ"。(สภาพแวดล้อมที่คุณสามารถคิดถึงตัวเองได้、(เช่น หากมีสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นทาส) บางทีอาจเป็นในชีวิตของคนๆ หนึ่ง、ทุกคนควรคิดถึงเรื่องนี้อย่างน้อยหนึ่งครั้ง。ใน、แนวคิดนั้นเกี่ยวข้องกับตัวตนปัจจุบันของคุณอย่างไร?。“สองเดือนโคโรน่า”、ผมว่ามันไม่เสียเปล่าในหลายๆ ด้านนะ (อดีตกาล?)。

มีหลายสิ่งที่ฉันได้สัมผัสเป็นครั้งแรกเนื่องจากการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนา、ทุกสิ่งมีคุณค่า、“ประสบการณ์ในชั้นเรียนออนไลน์” เป็นหนึ่งในนั้น。ไม่ใช่อยู่ที่ฝ่ายรับ、อย่างที่คนทำ。

ตอนแรก、“มันยาก.、ฉันควรทำอย่างไร?”、ส่วนตัว、ปัญหาทางเทคนิคเป็นหลัก。กำลังคิดจะทำเดโม่ครับ、ถ่ายภาพแล้ว、ใส่ตัวอักษร、กำหนดค่าคำบรรยาย、แก้ไขวิดีโอและสร้างวิดีโอเดียว、ส่งมอบให้กับนักเรียน。ตอบคำถาม ฯลฯ จากนักเรียน。สำหรับการทำวิดีโอบทเรียนแรกด้วย (23 นาที)、ใช้เวลาทั้งหมด 3 สัปดาห์。ฉันไม่เคยตัดต่อวิดีโอมาก่อน、ไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากซอฟต์แวร์ที่ติดตั้งไว้ล่วงหน้าในคอมพิวเตอร์、ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับฉันเช่นกัน。หลังจากนั้นฉันก็ค่อยๆคุ้นเคย、ฉันเตรียมยาได้ประมาณ 8 โดส。

อย่างไรก็ตาม,、มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน、แม้จะอยู่ในเขตมหานคร เมฆก็ดูเหมือนจะลอยขึ้นหลังวันที่ 25 พฤษภาคม。เมื่อมันถูกยกขึ้น、กลับจากชั้นเรียนออนไลน์สู่ "ชั้นเรียนแบบตัวต่อตัว" แบบดั้งเดิม、อาจจะ。แต่、ฉันใช้ปัญหาในการเตรียมวิดีโอ~、ฉันไม่คิดอย่างนั้น。ท้ายที่สุดแล้ว การทำสิ่งนี้โดยมองดูใบหน้าของนักเรียนจะสนุกกว่า、แม้จะอยู่ระหว่างการเตรียมวีดีโอก็ตาม、เพราะผมไม่ได้อะไรมาก。

ฉันมีความกังวลเกี่ยวกับการยกเลิก。ชั้นเรียนบางส่วนจัดขึ้นทางออนไลน์、ไม่เพียงเป็นไปได้ แต่ยังมีประสิทธิภาพอีกด้วย、กลัวว่าจะถูกลืมอย่างรวดเร็ว。คุณสามารถ (บางส่วน) จัดการบริษัททางออนไลน์ได้、สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นโดยไม่ต้องไปทำงาน ฯลฯ、สิ่งที่พนักงานบริษัทเองก็สังเกตเห็น。จะกลับสู่สถานะก่อนหน้าโดยการ "ปล่อย"。มันไม่ใช่ปัญหามากกว่านั้นเหรอ? ยังไงก็เถอะ、คนญี่ปุ่นตกอยู่ภายใต้ภาพลวงตาว่าพวกเขาอยู่ในอันดับต้นๆ ของโลกในทุกระดับวัฒนธรรม、ในความเป็นจริง จากมุมมองออนไลน์ ``เราอยู่ต่ำกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วอื่นๆ มาก''、``แกล้งทำเป็นว่าคุณไม่เห็น'' ความจริงที่ว่า。ฉันกังวลเกี่ยวกับพวกเขา。(มาตรการรับมือโรคติดเชื้อ、(ระบบการรักษาพยาบาลผู้บาดเจ็บสาหัสก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง) เกี่ยวกับ ``ออนไลน์''、ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยืนหยัดตลอดไปบนพื้นที่เดียวกันกับนักเศรษฐศาสตร์รุ่นเก่า?、นี่คือ "ประสบการณ์ออนไลน์" ของฉันที่ทำให้ฉันคิดว่า。

หลังจากกลับจากการปั่นจักรยาน、“รัฐบาล、ไอจิ、ฉันเห็นข่าวด่วนทางออนไลน์ว่า ``คณะกรรมการที่ปรึกษาคาดว่าจะหารือเกี่ยวกับการยกเลิกสถานการณ์ฉุกเฉินใน 39 จังหวัด รวมถึงฟุกุโอกะด้วย''。สิ่งที่ฉันเขียนในบล็อกล่าสุดของฉัน、เลยค่อนข้างจะเร็วกว่ากำหนดนิดหน่อย。ถึงอย่างไร、แม้จะถูกยกเลิกไปครั้งหนึ่งก็ตาม、ควรจะประกาศอีกไหม (คงไม่ทำอีก เพราะมันน่าอาย)、ฉันแน่ใจว่าฉันจะทำสิ่งที่คล้ายกัน。ก่อนหน้านั้น、“เราอยู่แล้ว、แล้วครั้งที่สองล่ะ? ”、ฉันต้องคิดเกี่ยวกับมัน、เฮ้。

ดอกไม้ประจำปีนี้ได้แก่、เป็นเพราะคนไม่เห็นเหรอ?、ฉันรู้สึกสวยงามมากกว่าปกติ。ปีที่ผ่านมา、ถึงแม้จะถึงตาก็ตาม、ดอกโบตั๋นของฉันที่สุดท้ายก็เบ่งบานไม่ได้、ปีนี้บานสองดอก。Gongendo Sakura Tsutsumi ก็ดีขึ้นเช่นกันในปีนี้、ฉันคิดว่ามันสวยกว่าปกติ。กุหลาบคริสต์มาสและไม้เลื้อยจำพวกจางขนาดใหญ่ในสวน、บางทีนี่อาจเป็นอันสุดท้าย? มันสวยงามมากจนฉันคิดว่า。

เช้านี้ฉันปวดหลัง、ฉันไม่สามารถลุกขึ้นได้เหมือนปกติ。จนกระทั่งฉันเข้านอนเมื่อคืนนี้、แม้ว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติก็ตาม。นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปีเช่นกัน。ในช่วงบ่ายฉันสามารถเคลื่อนไหวไปมาได้、ปั่นจักรยานไปรอบๆประมาณหนึ่งชั่วโมง。หลังจากที่โรงเรียนทั้งหมดถูกปิด、ในเวลาเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า、ในสถานที่เดียวกัน、ฉันเห็นเด็กผู้หญิงสองคน (อาจจะเป็นนักเรียนมัธยมต้น) กำลังฝึกซ้อมอะไรบางอย่าง。ฉันไม่เคยอยู่ใกล้พอที่จะเห็นหน้าคุณ、เป็นทิวทัศน์ที่ทำให้ฉันประทับใจไม่รู้ลืม。

ระหว่างทางกลับบ้าน、ยังมาจากสถานที่เดิมๆ、ปกติ? ฉันได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งร้องเพลง。คุณมาจากบ้านไหน?、ไม่รู้ว่ามาจากซอยหรือเปล่า、มันไม่เกี่ยวกับการฝึกร้องเพลง、เหมือนมีคนเล่นและร้องเพลงด้วยกัน、ฉันคิด。ฉันเพิ่งจะได้ยินไม่กี่ครั้ง、แต่ถึงอย่างไร、ฉันอยากให้เด็กเหล่านั้นเติบโตอย่างรวดเร็ว、อดไม่ได้ที่จะหวังเช่นนั้น、อย่างสวยงาม、เป็นเสียงร้องของหนุ่มๆ。...เพราะเหตุนั้น、...ด้วยความโลภ、และนักการเมืองโง่ๆ、ถอนตัวด่วน! เราทุกคนพูดแบบนั้นได้ไหม?。