ผู้เขียน: ทาคาชิ

เบคอนมีรสเค็มมันเยิ้ม...เปล่าครับ、ไม่ใช่เบคอนนั่น、จิตรกรชาวอังกฤษ、ฟรานซิส เบคอน。ฉันพูดอย่างเปิดเผยว่าฉันชอบภาพวาดของฟรานซิส เบคอน (ไม่ใช่ว่าใครฟังอยู่) แต่、ไม่น่าเชื่อคนจะวาดภาพแบบนี้ได้、ถ้าฟรานซิส เบคอนเห็นสิ่งนี้ เขาจะคิดว่ามันเศร้า、แค่นั้นแหละ、นั่นเป็นชื่อง่อย。

ภาพวาดที่ผมได้แสดงในงานนิทรรศการได้แก่、สำนวนค่อนข้างแตกต่างจากภาพด้านบน。และ、หลายคนที่ฉันพบที่ห้องนิทรรศการ、ภาพวาดที่มีลักษณะเหมือนที่จัดแสดงในสถานที่จัดงาน、ฉันจินตนาการ (ฉันคิด) ว่าฉันวาดทุกวัน。จริงๆ แล้ว、ほとんど多くの時間、ฉันใช้เวลาทั้งหมดไปกับการสเก็ตช์รายละเอียดแบบนี้。

หากคุณมีเวลาวาดภาพ、เป็นการดีกว่าที่จะสร้างผลงานให้ได้มากที่สุด、มีคนแนะนำฉันว่า。เขายังบอกอีกว่าการร่างภาพไม่มีจุดหมาย (ฉันรู้สึกอย่างนั้น)。อาจจะเป็นเช่นนั้น。เหมือนฉัน、โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างงานที่นำเสนอและการผลิตตามปกติ。วิธีดูสิ่งต่าง ๆ ในโลก、โดยคำนึงถึงประสิทธิภาพที่สอดคล้องกัน、นั่นอาจเป็นทางเลือกที่มีเหตุผลมากกว่า。
"คนนั้นวาดรูปแบบนี้" "คนนั้นทำ ____" ฯลฯ、หากคุณสามารถรวมภาพให้เป็นภาพเดียวได้ การจัดหมวดหมู่และจัดระเบียบความทรงจำของคุณก็จะง่ายขึ้น、หลายๆ คนพยายามทำให้มันง่ายขึ้นแบบนี้。คนวาดก็ไม่โง่เหมือนกัน、เพื่อให้ง่ายต่อการสรุปเป็นภาพเดียว、แสดงเฉพาะภาพที่ตรงกับสิ่งนั้น。นั่นคือแนวคิดพื้นฐานของ CM。
นักกีฬาก็เช่นกัน、ประกาศการเกษียณอายุของคุณ、สิ่งที่จะทำให้ผู้คนเห็นว่าคุณเป็น "มนุษย์" ที่ไม่ใช่ผู้เล่นเป็นครั้งแรก。“อย่ามัดฉัน” ที่ฉันแนะนำเมื่อวันก่อนก็เป็นเช่นนั้น。

แต่、(อย่างที่ทุกคนรู้) ทุกคนมีความซับซ้อนและหลากหลายมากขึ้น、บางครั้งเรามีด้านที่แตกต่างออกไปซึ่งแม้แต่ตัวเราเองก็ไม่รู้。ฟรานซิส เบคอน (ภาพวาด) ด้วย、บางทีคุณอาจมองฉันแบบนี้。
“มุมมองของคุณเป็นเพียงผิวเผินและตื้นเขิน。นั่นก็เพราะว่าคุณเองก็เป็น。ฉันกำลังมองบางสิ่งที่ลึกลงไป、คุณไม่มีมุมมองแบบนั้น”。ความเศร้าของเบคอน。