หมวดหมู่: ศิลปะ

วันนี้อากาศค่อนข้างจะซบเซา、ดีที่อากาศเย็นสบาย (บางคนก็ใกล้จะเตรียมตัวหนาวแล้ว)。ลูกพลับสีเขียว、เมื่อวันก่อนฉันเขียนว่าวาดง่ายกว่าลูกพลับสีแดง、ฉันไม่มีอะไรจะเขียนเกี่ยวกับวันนี้。ฉันจะโพสต์ภาพร่างสำหรับตอนนี้。เพราะเป็นลูกพลับสีเขียว、มันนุ่มเกินไปหรือเปล่า?、มีสมาธิได้เพราะไม่ต้องกังวลเรื่องกิน。

แม้เพียงร่างนี้、ใช้เวลานานอย่างน่าประหลาดใจ。และมันไม่น่าสนใจ。นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่วาดภาพอะไรเลย、ฉันได้เขียนเกี่ยวกับจิตรกรหนุ่มแล้วใคร。นั่นก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน。โดยเฉพาะฉัน เป็นต้น、งานที่ฉันนำเสนอจะอยู่ในรูปแบบที่เรียบง่ายกว่ามาก、ฉันตั้งเป้าไปที่สิ่งที่ใครๆ ก็วาดได้、ช่องว่างกับภาพร่างนั้นยิ่งใหญ่กว่า。

แต่、ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะสูญเปล่า。ค่อนข้าง、จากการประกาศหลายครั้งต่อปี、เพราะฉันคิดว่าสิ่งต่างๆ ในชีวิตประจำวันแบบนั้นมีความสำคัญมากกว่า、บางทีฉันควรลองวาดมันให้ดูเหมือนนี้เมื่อมองจากด้านหน้า、ฉันรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับฉัน。

ฉันไม่เคยมีนิทรรศการเดี่ยวในชีวิตเลย、มีจิตรกรบางคนที่ไม่เคยขายภาพวาดแม้แต่ชิ้นเดียว。นั่นเป็นเหตุผล、เป็นไปได้ไหมที่จะเรียกจิตรกรว่า “เป็นแค่มือสมัครเล่น”?。เมื่อศิลปินเสียชีวิต、จิตรกร (ค่อนข้างเป็นที่รู้จัก) หลายคน、ปรากฏว่ามารับงาน..。

มันกลายเป็นภาพลึกลับ。ในทางที่ไม่ดี。เดิมทีสถานที่แห่งนี้เป็นฉากที่ค่อนข้างไม่สมจริง (จริงๆ แล้วเป็นสถานที่แห่งหนึ่งในโตเกียว) แต่เป็นฉากลึกลับ、แม้ว่าฉันพยายามทำให้เข้าใจง่ายขึ้นโดยเพิ่มตรรกะลงไป、บรรยากาศที่น่าสงสัยไม่ได้หายไป (แน่นอนว่าการมีบรรยากาศที่น่าสงสัยนั้นเองเป็นเรื่องปกติ)。

คนที่วาดภาพจะต้องเข้าใจลวดลายทั้งหมดก่อนที่จะวาดภาพ、ฉันไม่ได้พยายามที่จะพูดสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่、อย่าสับสนมาก。สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ、เพราะฉันกำลังวาดโดยไม่เข้าใจ、นี่ก็ถ่ายทอดให้ผู้ชมด้วย。

ที่ด้านหลังสุด、เด็กยืนอยู่คนเดียว。ในรูปนี้ใช่พุงหรือเปล่าคะ?。องค์ประกอบ、อยู่ในโฟกัสเปอร์สเปคทีฟของหน้าจอ。ด้านหน้าซ้าย、โดยมีสองคนอยู่ทางขวา、แนวสายตาของผู้ชมซิกแซก (ควร) นำไปสู่สะดือนี้。ด้วยกลไกนี้、ฉันแน่ใจว่าหลายๆ คนคงอยากเห็นหน้าเด็กคนนี้。สูตรคำนวณก็ดีแต่、แต่ละองค์ประกอบมีความคลุมเครือ。คุณไม่สามารถจับปลาด้วยสิ่งนี้。

ลูกพลับมักเป็นหัวข้อในการวาดภาพ。ศิลปะและหัตถกรรมสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้น、ตั้งแต่ชั้นเรียนศิลปะไปจนถึงผลงานของจิตรกรสมัครเล่น、พร้อมอุปกรณ์ศิลปะที่หาได้ง่าย、ยิ่งไปกว่านั้น มันมาพร้อมกับโบนัสเพิ่มเติมที่สามารถกินมันให้หมดได้ด้วย。

แต่、สิ่งที่ทุกคนวาด、มันยังเป็นเรื่องธรรมดาเกินไป。ไม่ว่าคุณจะวาดเก่งแค่ไหนก็ตาม、เพียงอย่างเดียวไม่มีผลกระทบ。จิตรกรชื่อดังหลีกเลี่ยงลูกพลับที่ดูอร่อยและสุกงอม、ฉันกล้าวาดลูกพลับสีเขียว。``ลูกพลับสีเขียว'' ของจิตรกรชาวญี่ปุ่น โคเคอิ โคบายาชิ เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกเหล่านี้。

ผู้ที่มองดูลูกพลับสีเขียวอย่างใกล้ชิด、ฉันไม่คิดว่าจะมีคนอีกจำนวนมากนอกจากชาวไร่ลูกพลับและผู้คนที่ปลูกพวกเขาเพื่อใช้เป็นพืชสวนสำหรับครอบครัวของพวกเขา。สำหรับประชาชนทั่วไป、ลูกพลับเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ต、จิตรกรในทางตรงกันข้าม、ฉันไม่มีความสนใจในลูกพลับที่กลายเป็น (หรือกลายเป็น) ผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์เป็นหัวข้อ、ยังไม่ได้แตะต้อง、โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ “ลูกพลับสีน้ำเงิน” ซึ่งไม่มีมูลค่าทางการค้า、ฉันค้นพบกลิ่นของศิลปะที่ไร้เดียงสา。
ในทางกลับกัน、“ไอศกรีม” “เทมปุระ” ฯลฯ、“ผลิตภัณฑ์” แปรรูปด้วยมือมนุษย์、คนหนุ่มสาวในปัจจุบันกลับมองว่าเรื่องนี้เป็น ``หัวข้อใหม่''。ไม่เหมือนศิลปะเชิงพาณิชย์、เป็นศิลปะบริสุทธิ์。ครั้งแรกที่ฉันเห็นผลงานที่มีภาพ ``กล่องข้าว'' และ ``ราเมน'' วาดอยู่เต็มหน้าจอ ฉันก็ตกใจและสงสัยว่า ``ฉันอยากวาดอะไรแบบนี้จริงๆ เหรอ?''、ตอนนี้ถึงแม้จะเริ่มรู้สึกเหมือนคลาสสิกก็ตาม。

ทีนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกับ “ลูกพลับเขียว” ที่เป็นวิชาในอนาคต?。ในที่สุดมันจะยุติการถูกวาดภาพเหมือนเรื่องดั้งเดิมหรือไม่?。"กลิ่นหอมไร้เดียงสา" ที่จิตรกรในอดีตรู้สึกได้、ฉันยังรู้สึกอยู่นิดหน่อย...。