หมวดหมู่: 生活

เหลือเวลาอีก 3 วันในปี 2022 นี้。ถึงผมจะรีบตอนนี้ก็สตาร์ทไม่ติด、มีบางอย่างที่ฉันอยากจะทำให้เสร็จ。บาง? เลขที่、มีมากมาย。วันก่อนวันหยุดฤดูร้อนจะสิ้นสุดลง、ฉันรู้สึกเหมือนนักเรียนชั้นประถมศึกษากล่าวโทษแม่เรื่องการบ้านกองโตต่อหน้าเขา。ฉันต้องการที่จะทำมันให้เสร็จ、ดูเหมือนจะไม่จบนะ。

บางครั้งมันไม่สิ้นสุด แต่บางครั้งก็เริ่มต้น。ที่บ้านของผม ปีนี้เราลงสนาม 3 นัด (เช่นกัน)。หนึ่งคือการเปิดตัวของลูกชายของฉันในฐานะสมาชิกของสังคม。แม้ว่าฉันจะมีปัญหามากก็ตาม、ฉันได้งานที่บริษัทที่ดูน่าสนุก(?)。ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปได้ดี。อย่างที่สองคือการเปิดตัวสมาร์ทโฟนของภรรยาผม。อย่างไรก็ตาม ( ณ วันนี้ ) ฉันยังไม่มีมันอยู่ในมือ、ฉันแค่ลูบไล้。ฉันไม่สามารถทำอะไรได้、เอาล่ะ เรียกได้ว่าเป็นการเปิดตัวเลยก็ว่าได้。

อันที่สามคือการเปิดตัว YouTube ของฉัน。มันอาจจะเป็นเรื่องโกหก、ได้ยินแบบนั้นก็น่ารำคาญ (เพราะเปิดตัวจริงเมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว)、การเปิดตัวอย่างจริงจังของเขาจะเริ่มในปีนี้、แล้วส่วนแบ่งเฉลี่ยของภรรยาผมล่ะ? เรียกมันว่าสามเปิดตัว、มันไม่ดีเหรอ?

เมื่อวันก่อน、ลูกชายของฉันแสดงเครื่องพิมพ์ 3D ให้ฉันดูเป็นครั้งแรก。สินค้าสำเร็จรูป? ฉันยังเห็น、มันค่อนข้างซับซ้อน。10เขาบอกว่าภายในหนึ่งปี มันจะถูกใช้กันทั่วไปในชั้นเรียนชั้นประถมศึกษา、ฉันไม่แน่ใจว่าประเทศนี้จะคงอยู่จนถึงตอนนั้นหรือไม่。แน่นอนว่าไม่ใช่ปัญหาด้านความปลอดภัย、มันเป็นปัญหาสมอง。ดูการบริหารของคิชิดะสิ。ผู้ที่เปิดตัวในฐานะรัฐมนตรีจะถูกแทนที่ทีละคน。และงบประมาณการป้องกันอยู่ที่ 43 ล้านล้านเยน? บักเกียไม่ใช่เหรอ?。และแม้แต่ฝ่ายค้านก็เห็นด้วยกับมัน。การแก่ชราของสมองในญี่ปุ่นนั้นน่าทึ่งมากเมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆ ของโลก、ภาวะสมองเสื่อมของคนที่รักษา(ไม่สนับสนุน)มันอยู่ระดับไหน?。อา、ฉันกำลังคิดถึงปีหน้าอยู่แล้ว。

「ハンディ」と言えば「便利」という意味が思い浮かぶが、今日のハンディは「ハンディキャップ（handicap）」、不利な条件とか身体障害（者）のこと。

ハンディキャップのある人に対する社会的なケアは、理想からはまだまだ遠いとはいえ、日本だけに限って言えば10年前、30年前、50年前、100年前と比べて、全体としては前進していることは確かだろう。แต่、それは政治家のおかげではない。確かに制度を法律として決めるのは議員だけれど、そうしないと当選させないという民意の圧力のおかげだ。

わたしも実はその民意の圧力のおかげを蒙っている一人。障害の一番軽いクラスだから、当然利用できる範囲もそれほど広くはないが、100 km以上の鉄道利用について基本運賃の50％ の割引がある（あっても利用できる人の体力の方が…）。ただし今般のような政府がかりの「（行け行け）go to」キャンペーンのような場合はその対象にならないことが多い。あくまで日常の範囲に限られる。そこにはハンディキャップに対する「公平性」の圧力がかかっているからである。
　「公平性」は現代社会の「正義」である。何者もこれを曲げることはできない大原則であって、曲げるためにはやむを得ないと思われる「ハンディキャップ」か「特権」が要る。「正義は厳しい」のだが、人もそうである必要はない。
　日本中に子どもが溢れていたころは、年齢の離れた子も近い子も（ときには大人も）一緒になって遊んでいた。そこではハンディキャップがむしろ「公平性の保証」だった。中学生からまだ入学前の幼児までが、同じゲームを一緒に楽しむためには不可欠な考え方だとさえ思われていた。審判員などいない「遊び」のなかでは、どこの空き地でも、年長の子が知恵を絞って、上手に一人一人にハンディ（キャップ）を与えたものだった。そうやって自然に人間観察の眼を養うことができた。

社会の中で、制度としてのケアは確かに前進してきた。一方で少子化が進み、同世代でさえ一緒に遊ぶ機会がどんどん減っている。公平性の理念に縛られ、弾力性が失われてきているように見える。いやいや、こういう言い方は危ない。すぐ統一教会か自民党あたりに利用されそうだ。先日電車内で、内部障害があることを示す「ハート・プラス・マーク」を、リュックに下げた少女が障害者優先席にいるのを見かけた。世界中の子どもの寝顔を知っているサンタさんに、ハンディのある子にどんなプレゼントをするのか聞いてみたいものだ。