「クジラのようなもの」を喰う-2

今日もとりあえず練習

“เรื่องอย่าง...” ก็แค่นั้นแหละ、รูปร่างคล้ายเนื้อปลาที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย、สีเกือบจะเป็นสีดำ。ใช่、"ปลาวาฬ..." มีขายในโบโซและที่อื่นๆ、มันใกล้เคียงกับที่、ตรงกลางจะหนาขึ้นเล็กน้อย。มองแวบแรกดูเหมือนขนมปังนึ่งธรรมดาๆ、ดูเหมือนว่ามันจะกินออกไปได้ง่าย。

นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่ดูเหมือนเห็ดหั่นบาง ๆ อยู่ในนั้นด้วย、แยกไม่ออกจากทาก、ทิ้งมันไปอย่างลับๆ。เพราะกล่องอาหารกลางวันนั้นอยู่ตรงมุมสวน、ไม่รู้ว่าทิ้งไว้นานแค่ไหน (ทิ้งไป?)、ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยโคลน。

ไม่ว่าภารกิจจะมากเพียงใด、(ผู้มอบภารกิจนี้คือ.、กับเด็กนับสิบคน、มีให้เลือกหลายช่วงอายุและเพศ ตั้งแต่เด็กอนุบาลจนถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย。ฉันไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กพวกนั้น。(พวกเขาเป็นเด็กกันหมดฉันไม่รู้) ฉันไม่อยากตายเพราะปวดท้อง、หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ฉันแอบโยนมันออกไป。ไดอิจิ、ภารกิจคือการกิน "วาฬ"、มันไม่ใช่เห็ด。

ความฝันนี้จะดำเนินต่อไปในวันพรุ่งนี้。ดูเหมือนเรื่องจะยาวนะ、ขออนุญาต。

 

Hitobito ของการวาดภาพในชั้นเรียน 5

「休憩時間(部分)」水彩
「休憩時間(部分)」水彩

*เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ。

ออกจากห้องเรียนครั้งหนึ่ง、ฉันกลับมาอีกครั้ง。

เหมือนไม่มีเหตุผลใดที่จะหยุด、ฉันไม่ได้กลับไปด้วยเหตุผลที่ชัดเจน。ถ้าฉันต้องพูดแบบนั้น、เพราะมีคนในชั้นเรียนชวนฉันกลับมา(ชวนใหม่?)、นั่นไม่ใช่เหตุผลใช่ไหม?。

ฉันเข้าเรียนในห้องเรียนเป็นเวลา 10 ปี。แทบไม่ขาดเลย。ฉันยังวาดภาพขนาดใหญ่สวย。แต่、ฉันไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันใดๆ。ครูไม่ได้บอกให้ผมแสดงเป็นพิเศษเช่นกัน。โดยส่วนตัวแล้วฉันอยากจะใส่มันออกไปเล็กน้อย、ไม่ได้เป็นเชิงรุก。บ้าน、ไม่ใช่ว่าฉันไม่พอใจกับมัน。แต่、ยังไงก็เถอะ、เหมือนกับอากาศที่ค่อยๆ ออกมาจากบอลลูน、จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนไม่สบายอีกต่อไป。

ฉันมีร่างกายที่แข็งแรง。ดี、ดี。แม้ว่าฉันจะออกจากห้องเรียนแล้ว ฉันยังมีความปรารถนาที่จะวาดภาพ、นี่มันคือ、ถ้าไม่พูดแบบนั้นก็จะไม่มีการแข่งขันเกิดขึ้น。10มันเป็นความเฉื่อยรายปีหรือไม่?。

ฉันต้องวาดภาพ、มีความคิดอยู่ในใจ。เมื่อฉันกำลังวาดรูป、เต็มไปด้วยการประมวลผลในมือ。ฉันไม่สามารถคิดได้。ใน、เมื่อมีไอเดียเข้ามา ฉันก็อยากจะวาดมันออกมา。เมื่อฉันเริ่มวาดรูป、ที่ไหนทำไม่ได้、คุณจะพบว่ามีอะไรผิดปกติอย่างรวดเร็ว、แม้แต่ตัวฉันเอง。แต่、ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร。ฉันไม่สามารถทิ้งมันไว้ตามลำพัง、เรียกว่าบุคลิกภาพหรือเปล่า?。

นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันกลับมา。ยังไงก็เถอะ。แต่、ฉันกำลังคิดที่จะเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อไป。ไม่ใช่ว่าฉันมีความต้องการที่จะถูกเลือกหรือได้รับรางวัล、ฉันคิดว่าจะพยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย。แต่、หากฉันได้รับเลือก ฉันอาจปรารถนาบางสิ่งที่สูงกว่าโดยไม่คาดคิด、ฮ่าๆๆ。

จิตรกรรมในชั้นเรียนของผู้คน -3

「Floating man」(part) 2015
「Floating man」(part) 2015

*ไม่มีความสัมพันธ์กับบุคคลจริงใดๆ。架空のお話です。

การวาดภาพในวัยนี้、ผู้คนพูดว่า ``ฉันมีความสุขที่ได้มีงานอดิเรกดีๆ'' และ ``ตอนนี้เสียเงินแล้วไม่ใช่เหรอ?'' แม้ว่าจะไม่ได้โดยตรงก็ตาม、ก็มีคนที่รู้สึกแบบนั้น。แน่นอน。บางทีฉันก็คิดอย่างนั้นที่ไหนสักแห่งในใจฉันเหมือนกัน。

ฉันยังอายุมากพอ、ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกสิบปีข้างหน้าฉันจะสามารถวาดได้หรือไม่、เห็นได้ชัดว่ามันไม่สำคัญเพียงเพราะฉันวาดมัน。แม้แต่เด็กๆ ก็ไม่พูดออกมาดังๆ、มันคงจะดีกว่าการใช้เงินถ้าฉันสามารถซื้ออาหารอร่อยๆ ให้ภรรยาเป็นเงินทาสีได้、ดูเหมือนว่าเขาจะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้。ฉันเดาว่าชายชราเริ่มเบื่อและคิดได้แค่ดื่มเครื่องดื่มและวาดภาพ、ฉันเรียนรู้มานานแล้วว่าเด็กๆ คิดอย่างไร。แต่、ฉันไม่กล้าสู้。ฉันเหงา。

ในวัยนี้、ฉันยังต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับการวาดภาพอีกด้วย。เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับมัน、ฉันแค่ดูและวาดภาพตามประสาทสัมผัสของฉัน ชอบและไม่ชอบเท่านั้น、ภาพที่คุณไม่เข้าใจก็จะไม่มีวันเข้าใจ、ฉันหลีกเลี่ยงรูปภาพที่ฉันไม่ชอบเพียงเพราะฉันไม่ชอบมัน。แต่นั่นล่ะ、ฉันเดาว่าประสบการณ์ที่ฉันเคยมีมานั้นสูญเปล่า、ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันจะไม่มีวันเสร็จสมบูรณ์。อย่างน้อย、ฉันคิดว่ามีรูปภาพบางรูปที่คุณไม่ควรบอกว่าชอบหรือไม่ชอบ。แม้ว่ามันจะคลุมเครือก็ตาม、เกรดหนึ่งหรือมากกว่านั้น、มีบางอย่างที่โหดเหี้ยมเหมือนบาร์กระโดดสูง。คุณต้องการที่จะเห็นสิ่งนั้น。

โลกกว้างใหญ่。บางคนมีลูกหลังอายุ 90 ด้วยความตั้งใจที่จะทำให้ลูกเป็นศิลปิน、90บางคนเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะหลังจากผ่านไปแล้ว。และสำเร็จการศึกษาเป็นประธาน、เพื่ออยู่ในมหาวิทยาลัยและอยู่ในฐานะที่เป็นผู้สอน...。ถ้าจะบอกว่าไม่ปกติก็ไม่ปกติ、บางทีนั่นอาจเป็นความหมายของ "โลกแห่งภาพ"。ฉันก็อยู่ในโลกนั้นเหมือนกัน、ฉันอยากจะสร้างหลุมศพของฉันทุกที่ ทุกเวลา。

ที่ไหนสักแห่งในใจฉันคิดเช่นนั้น。