หมวดหมู่: เรื่องราว

“เรื่องอย่าง...” ก็แค่นั้นแหละ、รูปร่างคล้ายเนื้อปลาที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย、สีเกือบจะเป็นสีดำ。ใช่、"ปลาวาฬ..." มีขายในโบโซและที่อื่นๆ、มันใกล้เคียงกับที่、ตรงกลางจะหนาขึ้นเล็กน้อย。มองแวบแรกดูเหมือนขนมปังนึ่งธรรมดาๆ、ดูเหมือนว่ามันจะกินออกไปได้ง่าย。

นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่ดูเหมือนเห็ดหั่นบาง ๆ อยู่ในนั้นด้วย、แยกไม่ออกจากทาก、ทิ้งมันไปอย่างลับๆ。เพราะกล่องอาหารกลางวันนั้นอยู่ตรงมุมสวน、ไม่รู้ว่าทิ้งไว้นานแค่ไหน (ทิ้งไป?)、ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยโคลน。

ไม่ว่าภารกิจจะมากเพียงใด、(ผู้มอบภารกิจนี้คือ.、กับเด็กนับสิบคน、มีให้เลือกหลายช่วงอายุและเพศ ตั้งแต่เด็กอนุบาลจนถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย。ฉันไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กพวกนั้น。(พวกเขาเป็นเด็กกันหมดฉันไม่รู้) ฉันไม่อยากตายเพราะปวดท้อง、หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ฉันแอบโยนมันออกไป。ไดอิจิ、ภารกิจคือการกิน "วาฬ"、มันไม่ใช่เห็ด。

ความฝันนี้จะดำเนินต่อไปในวันพรุ่งนี้。ดูเหมือนเรื่องจะยาวนะ、ขออนุญาต。

 

*เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ。

ออกจากห้องเรียนครั้งหนึ่ง、ฉันกลับมาอีกครั้ง。

เหมือนไม่มีเหตุผลใดที่จะหยุด、ฉันไม่ได้กลับไปด้วยเหตุผลที่ชัดเจน。ถ้าฉันต้องพูดแบบนั้น、เพราะมีคนในชั้นเรียนชวนฉันกลับมา(ชวนใหม่?)、นั่นไม่ใช่เหตุผลใช่ไหม?。

ฉันเข้าเรียนในห้องเรียนเป็นเวลา 10 ปี。แทบไม่ขาดเลย。ฉันยังวาดภาพขนาดใหญ่สวย。แต่、ฉันไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันใดๆ。ครูไม่ได้บอกให้ผมแสดงเป็นพิเศษเช่นกัน。โดยส่วนตัวแล้วฉันอยากจะใส่มันออกไปเล็กน้อย、ไม่ได้เป็นเชิงรุก。บ้าน、ไม่ใช่ว่าฉันไม่พอใจกับมัน。แต่、ยังไงก็เถอะ、เหมือนกับอากาศที่ค่อยๆ ออกมาจากบอลลูน、จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนไม่สบายอีกต่อไป。

ฉันมีร่างกายที่แข็งแรง。ดี、ดี。แม้ว่าฉันจะออกจากห้องเรียนแล้ว ฉันยังมีความปรารถนาที่จะวาดภาพ、นี่มันคือ、ถ้าไม่พูดแบบนั้นก็จะไม่มีการแข่งขันเกิดขึ้น。10มันเป็นความเฉื่อยรายปีหรือไม่?。

ฉันต้องวาดภาพ、มีความคิดอยู่ในใจ。เมื่อฉันกำลังวาดรูป、เต็มไปด้วยการประมวลผลในมือ。ฉันไม่สามารถคิดได้。ใน、เมื่อมีไอเดียเข้ามา ฉันก็อยากจะวาดมันออกมา。เมื่อฉันเริ่มวาดรูป、ที่ไหนทำไม่ได้、คุณจะพบว่ามีอะไรผิดปกติอย่างรวดเร็ว、แม้แต่ตัวฉันเอง。แต่、ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร。ฉันไม่สามารถทิ้งมันไว้ตามลำพัง、เรียกว่าบุคลิกภาพหรือเปล่า?。

นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันกลับมา。ยังไงก็เถอะ。แต่、ฉันกำลังคิดที่จะเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อไป。ไม่ใช่ว่าฉันมีความต้องการที่จะถูกเลือกหรือได้รับรางวัล、ฉันคิดว่าจะพยายามให้มากขึ้นอีกหน่อย。แต่、หากฉันได้รับเลือก ฉันอาจปรารถนาบางสิ่งที่สูงกว่าโดยไม่คาดคิด、ฮ่าๆๆ。

※実在の個人とは何の関係もありません。架空のお話です。

この年齢になって絵を描いていると、「良い趣味を持って幸せですね」という人と「今更お金の無駄遣いでは？」直接にではないが、そんな心持ちでいう人がいる。แน่นอน。俺も心のどこかでそんな風に考えることもあるんだよね。

俺もいい歳だし、この先十年も描けるかどうかさえ分からないうえ、描いたからどうだってこともないのははっきりしている。子ども達も口には出さないが、俺の絵の具代で女房に美味しいものでも食わしてくれればまだマシな金の使い方だ、ぐらいに思っているらしい。爺はもうボケ始めて晩酌と絵のことしか頭にないと思っているのだろうが、子どもの考えなんかとっくの昔にお見通しさ。แต่、あえて喧嘩なんかしない。寂しいもん。

この歳になって、絵も少しは勉強したくなった。考えてみたら、ただ感覚と好き嫌いだけで絵を見たり描いたりしてきただけだから、解らない絵は永久に解らないし、嫌いな絵はただ嫌いだってだけで避けてしまう。でもそれじゃあ、これまでやってきた経験が勿体無いというか、完成しないような気がしてきたんだ。อย่างน้อย、好き嫌いだけで言っちゃいけない絵というものもはあるんじゃないかとは思う。漠然とはしているが、あるグレードというか、走高跳びのバーに似た非情なものがさ。それを見たいよね。

世界は広い。自分の子を芸術家にしようと90過ぎて子どもを作る奴もいれば、90過ぎて美術大学に入学する奴もいる。しかも主席で卒業、大学に残って指導する立場になるなんて…。普通じゃないって言えば普通じゃないが、「絵の世界」ってそんなもんかも知れないよ。俺もその世界の、どこでもいいからそこに自分の墓を建てたいな。

心のどこかでそんな風に考えることもあるんだよね。