3จากผลทับทิมแต่ละผล

สีน้ำ "ทับทิมสามลูก"

3ทับทิมแต่ละอัน。แทนที่จะเชื่อมต่อเป็นสาขาเดียว、แค่วางสิ่งต่าง ๆ ทับกัน。ของธรรมชาติไม่ค่อยจัดแบบนี้。

หากมองใกล้ ๆ ก็มีสิ่งแปลก ๆ。ฉันวางมันลงบนโต๊ะสีน้ำตาลแดง、การสะท้อนทั้งหมดเป็นสีนั้น。สีนั้นถูกละเว้นไว้ในแบบร่าง、ใบไม้เขียวก็ต้องเขียวบ้าง、ยังคงเป็นสีน้ำตาลแดง。ถ้าวาดตามที่เห็นก็จะเป็นแบบนี้、สิ่งนี้จำเป็นต้องมีการแก้ไข。

ฉันมีอาการปวดหลังอย่างรุนแรง、ฉันแทบจะวาดไม่ได้。ฉันไม่สามารถรักษาท่าทางการวาดภาพของฉันได้นาน。ฉันถ่ายทำผลงานสำหรับ YouTube、การถ่ายภาพก็กลายเป็นเรื่องยุ่งยากเช่นกัน、ฉันมักจะรีบเร่ง。ลืมปิดไฟขณะเตรียมตัว、ลืมกดปุ่มบันทึก、บางครั้งฉันขยับกล้องโดยไม่รู้ตัว และกล้องหลุดโฟกัส、ปัญหามีมาเรื่อยๆ。เป็นเพราะฉันรีบ、เพราะฉันรู้สึกอยากจะทำงานให้เสร็จเร็วและพักสักหน่อย。ความรู้สึกนั้นน่าจะสะท้อนออกมาผ่านสัมผัสของภาพวาด。

ฉันเห็นสิ่งนี้เมื่อฉันดูรูปของคนอื่น。ในแง่หนึ่ง ภาพวาดก็เหมือนกับภาพถ่ายเอ็กซ์เรย์。สิ่งที่ปกติมองไม่เห็นก็มักจะเห็นได้ในภาพ。การรู้สึกว่าคุณกำลังรีบเป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าใจ、เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันยังพูดอีกว่า ``ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น''。ฉันมักจะถูกบอกเสมอว่า ``คุณควรวาดให้ช้าลง''。ฉันคิดว่ามีบางอย่างเช่นความไม่อดทนเล็ดลอดออกมาจากภาพวาด。
ยิ่งคุณต้องการซ่อนสิ่งต่าง ๆ มากเท่าไรก็ยิ่งปรากฏมากขึ้นเท่านั้น。เพราะสิ่งที่คุณไม่ตระหนักจะถูกเปิดเผย、ภาพก็จะน่ากลัวๆหน่อย。ในทางกลับกัน เรื่องนี้ล่ะ?、สถานที่ที่คุณต้องการเน้น ฯลฯ、ละเลยโดยสิ้นเชิง。หรือหยิกจมูกของคุณ。ภาพสวย、ภาพที่หรูหรา、ภาพที่ลึกซึ้ง、คนที่ดูดี、คนที่สง่างาม、เป็นเรื่องน่าสนใจที่ฉันไม่ได้เชื่อมโยงกับคนที่ดูเหมือนช่างคิดจริงๆ。

ลำดับความสำคัญ -1

"ทับทิมกับแก้ว" สีน้ำ F4

หลายคนที่ต้องจัดลำดับความสำคัญยังอายุน้อยและมีงานยุ่ง。คุณวางแผนที่จะเกษียณจากการปฏิบัติหน้าที่หรือไม่?、คนที่มีเวลาว่างไม่จำเป็นต้องจัดลำดับความสำคัญ。เพียงทำสิ่งที่คุณต้องการทำตามลำดับที่คุณคิด、ฉันคิดว่านั่นคือ "สิทธิพิเศษ"。เวลาทำให้ผู้คนรู้สึกมีความสุข、เป็นแพลตฟอร์มที่เพิ่มรสชาติอันละเอียดอ่อนให้กับชีวิตของแต่ละคน。แน่นอนว่าสิ่งนี้ใช้ได้กับคนที่มีงานยุ่งด้วย、สำหรับงานสถาปัตยกรรม ฐานราก และผนัง、อุปกรณ์และ、ภายในห้อง、ความแตกต่างในเฟอร์นิเจอร์、ในแง่ของรถยนต์ มีความแตกต่างระหว่างสมรรถนะขั้นพื้นฐานและความหลงใหลในความคลั่งไคล้、ฉันรู้สึกว่ามีความแตกต่างระหว่างคนยุ่งกับคนเกียจคร้าน。คนอิสระก็มีความสำคัญเช่นกัน、มันหมายความว่าอย่างนั้น。

ลำดับความสำคัญคืออะไร?、เพราะมันหมายถึง "ลำดับความสำคัญ ณ จุดนั้น"、เมื่อ “จุดนั้น” ผ่านพ้นไปแล้ว、เป็นเรื่องปกติที่ลำดับความสำคัญจะเปลี่ยนแปลงกะทันหัน。กำหนดเวลาที่เร่งด่วนที่สุดมักจะมีความสำคัญเพิ่มขึ้น。หากอันดับไม่สูงแม้จะเป็นเรื่องเร่งด่วนก็ตาม、จะถูกลบออกจากรายการทันที。ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน (หรือไม่ควรมี)、เพราะมันไม่จำเป็น。

อิสระ、ตัวอย่างเช่น บางคนอาจคิดว่าศิลปินอยู่นอกโลกนั้น。แต่、แม้ว่านักดนตรีจะเล่นคนเดียวโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เขาไม่สามารถหาเลี้ยงชีพได้。รวบรวมผู้ชม、ฉันต้องสามารถหาเงินได้บ้าง、คุณจะถูกแยกออกอย่างรวดเร็ว。
ศิลปินก็มีลำดับความสำคัญเช่นกัน。แม้ว่าดูเหมือนคุณจะมีเวลาว่าง แต่คุณก็มีเวลาว่างไม่มากนัก。พวกเขาไม่ต่างจาก "คนยุ่ง" ตรงที่มีกำหนดเวลาเล็กๆ น้อยๆ กองพะเนินเทินทึก。แค่、ไม่ว่าคุณจะเคลียร์เส้นตายกี่เส้นก็ไม่มีวันหยุดพัก、พรุ่งนี้ฉันจะวาดกำหนดเวลาของตัวเองอีกครั้ง、พูดถึงเรื่องเห็นแก่ตัว ผมคิดว่าความแตกต่างคือการเห็นแก่ตัว (lol)。

“ศิลปะ” ของ “ความคิด”

“ทับทิม” อีกแล้วเหรอ? (สีน้ำบนกระดาษผุกร่อนเล็กน้อย)

แม้ว่า “ความคิด” จะเป็นองค์ประกอบที่จำเป็นของ “ศิลปะ”、ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่บางคนจะรู้สึกอึดอัดที่ต้องถูกผูกมัดอย่างเท่าเทียมกัน、現実はすでに「違和感など無い」ようなんです。

คำว่า “ศิลปะ” เดิมทีมี、「技術・職人」という語感からかなり遠ざかってしまっていますが、เมื่อคุณมาที่นี่คุณมีความคิดหรือความคิด、ผมรู้สึกว่าเรายิ่งห่างกันมากขึ้น ทั้งในเรื่องวัสดุและเทคนิคด้วย。
 เรื่องราวที่เรียบง่าย、เมื่อคุณพูดคุยกับเจเนอเรชัน AI ด้วยการ ``ใส่คำพูด'' ความคิด ``ฉันอยากวาดภาพแบบนี้''、เช่น ความรู้และทักษะการวาดภาพสีน้ำมัน、โดยไม่ต้องใช้วัสดุ、หลังจากนั้นไม่กี่นาที "งาน" ก็จะถูกสร้างขึ้น (สร้างขึ้น) บนหน้าจอคอมพิวเตอร์。แม้จะวาดภาพไม่ได้เลยก็ตาม、มันไม่สำคัญหรอกถ้าคุณไม่มีทักษะในการชื่นชมใดๆ。ด้วยเหตุนี้ผลงานที่ “ถือกำเนิด” จึงมี “ลิขสิทธิ์” เช่นเดียวกับภาพวาด、เรียกได้ว่ากลายเป็นเส้นตรงที่ว่า ``ความคิด = ศิลปะ''。ที่นี่ "คำพูด" สร้างลิขสิทธิ์ของ "ภาพวาด"、ฉันรู้สึกไม่สบายใจตัวเอง。

“ศิลปิน” คืออะไร?、อย่างน้อยสำหรับฉัน มันเป็นชีวิตที่พิเศษ 。มันเจ็บปวดทางอารมณ์ที่ต้องพูดว่า "เคย" ในอดีตกาล、คงจะอีกไม่กี่ปีข้างหน้า、ฉันจินตนาการถึงสภาพแวดล้อมที่ "คนที่พูดภาษา = ศิลปิน"。ไม่ใช่แค่ฉัน、การเป็น “ศิลปิน” ยังคงเป็นความฝันของใครหลายๆ คน。นั่นก็คือไม่มีความรู้หรือประสบการณ์ใดๆ、เฉพาะแอปพลิเคชันที่เด็กสามารถใช้ได้、คุณสามารถเป็น ``นักเขียน'' ที่เป็นเจ้าของ ``ผลงาน'' ที่มี ``ลิขสิทธิ์'' ได้อย่างภาคภูมิใจ、ทุกคนอยากเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างน้อยหนึ่งครั้ง。สร้างงานของคุณในเวลาเพียงไม่กี่นาที、และไม่ต้องใช้เงินหรือเวลา、ไม่มีเวลาให้ร่างกายเหนื่อยล้า。
สำหรับ “ศิลปิน”、“ไอเดีย” เคยบีบความพยายามและความสามารถออกมา、มันเหมือนกับ "คริสตัล" ในตัวเอง。เทคนิคที่ได้รับการปลูกฝังจากการฝึกอบรมและการวิจัยมายาวนานทำให้เกิดแนวคิดที่ละเอียดอ่อน、นอกจากนี้เทพีแห่งโชคยังลงมาอีกด้วย、มันเหมือนกับว่างานศิลปะกำลังเป็นรูปเป็นร่างเป็นครั้งแรก。ถึง "อัจฉริยะ" ที่หายากที่เติบโตมาในลักษณะนี้、ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา มีการคิดค้นวิธีคิดที่หลากหลายเพื่อให้ใครๆ ก็สามารถเป็นหนึ่งเดียวกันได้、การพัฒนาคอมพิวเตอร์ได้เร่งสิ่งนี้、ในที่สุดเราก็มาถึง generative AI แล้ว。

คุณด้วย、คุณสามารถเป็น "ศิลปิน" ที่สง่างามได้ในขณะนี้โดยมี AI อยู่ในมือคุณ (อาจเป็น、คุณเป็น "ศิลปิน" แล้วหรือยัง?)。ลูกน้อยของคุณเป็นศิลปินอัจฉริยะอยู่แล้ว。แน่นอน、ข้างบ้านด้วยนะ、อยู่ข้างๆกันเหมือนกัน。ทั้งหมดของเมือง、เมืองทั้งหมด、ภายในจังหวัด、ไม่ใช่แค่ในประเทศเท่านั้น、ใช่แล้ว โลกนี้เต็มไปด้วย "อัจฉริยะ"。คุณไม่จำเป็นต้องมี DNA, ผู้เชี่ยวชาญ หรือเพื่อนเพื่อที่จะทำงานหนักด้วย。มีอัจฉริยะเช่นอาร์คิมิดีสที่มีวินัยหลากหลาย。เรากลายเป็นโลกที่สนุกสนานจริงๆ! !
ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้、วิธีการสร้างแนวคิดเชิงลึก、กำเนิดขึ้นโดยอัจฉริยะหลายคน เช่น เดส์การตส์、มันถูกประดิษฐ์ขึ้น。วิธีการของพวกเขายังได้รับการสืบทอดเป็นผลงานชิ้นเอกอีกด้วย。แหวกแนว、เพราะการคิดไอเดียใหม่ๆ เป็นสิ่งที่มีคุณค่าและยากลำบากมาก。
แต่、ฉันไม่จำเป็นต้องอ่านมันอีกต่อไป。มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดี。ตอนนี้เป็นยุคของ "การสื่อสาร"。นี่คือสภาพแวดล้อมที่แนวคิด ``เหมือนกับคนอื่นๆ'' และ ``ความเห็นอกเห็นใจ'' มีคุณค่ามากกว่าแนวคิด ``ดั้งเดิม''。ฉันเดาว่ามันหมายความว่าความคิดของบางสิ่งที่ "มีเอกลักษณ์" นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไป。