จู่ๆฉันก็นึกถึงวิลเลียม เบลคขึ้นมา。วิลเลียม เบลค (1757-1827)、เขาเป็นกวีและจิตรกรที่มีสไตล์เคร่งศาสนามาก。เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นช่างพิมพ์ด้วย。ครั้งแรกที่ฉันเห็นภาพวาดของเขาคือตอนที่ฉันยังเป็นนักเรียน、เมื่อประมาณ 40 ปีที่แล้ว。เหมือนวาดรูปบ้าๆ、การเสียรูปที่ผิดปกติเล็กน้อยทำให้ฉันประทับใจ、ฉันคิดว่ามันเป็นงานอดิเรกของกวี แต่、ฉันไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีกต่อไป。
เวลาผ่านไปประมาณ 10 ปีนับจากนั้น、ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันสามารถไปอังกฤษได้ประมาณ 10 วัน、ฉันตัดสินใจที่จะเน้นไปที่สีน้ำของอังกฤษมากขึ้นอีกเล็กน้อย。สามัญสำนึกบอกว่าตำรวจและเทิร์นเนอร์เป็นผู้สมัครคนแรก。
ก่อนอื่นให้ไปที่ Tate Gallery。บังเอิญมีการจัด "นิทรรศการวิลเลียม เบลค"。แม้ว่าฉันคิดว่ามันจะไม่ใช่ภาพที่ดีก็ตาม、ดูโปสเตอร์แล้วหัวใจแทบสั่น。มันก็เป็นสีน้ำเหมือนกัน、ฉันตัดสินใจกินหญ้าถนนสักหน่อย。นี่เป็นคำตอบใหญ่ที่ไม่คาดคิด。
ฉันรู้สึกเหมือนได้สัมผัสจิตวิญญาณอันเร่าร้อนของเบลค。ไม่ใช่การพูดเกินจริง、ฉันถูกครอบงำด้วยพลังที่หลั่งไหลออกมา。ฉันรู้สึกเสียใจกับการกระทำที่ไม่คำนึงถึงของฉัน、ฉันเห็นผลงาน。ฉันแน่ใจว่าตำรวจและเทิร์นเนอร์เห็นมันหลังจากนั้น แต่ฉันจำไม่ได้เลย。(ฉันรู้สึกแบบเดียวกันเมื่อเห็นผลงานของ Rouault's Passion ทั้งหมดในโตเกียว。เมื่อฉันออกจากสถานที่จัดนิทรรศการ Louault ไปยังเมืองกินซ่า、ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหมือนเมืองนี้เต็มไปด้วยสีสัน。)
ช่วงนี้ฉันสูญเสียความมั่นใจในการวาดภาพของฉันไปหมดแล้ว (ซึ่งมันเจ็บปวดมาก)、(ฉันไม่คิดว่ามันจำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ไม่ดี)。ฉันไม่คิดว่าฉันกำลังเลียนแบบคนอื่น、ในสายหมอก、ฉันอยู่ที่ไหน、ฉันหลงทางว่าฉันกำลังเดินอยู่ที่ไหน。โดยไม่ได้ตั้งใจ、ฉันอยากจะตามรอยคนอื่นไปที่ไหนสักแห่ง。บางครั้งก็เป็นเช่นนั้น、จากนี้ไปฉันจะบอกตัวเองว่า “ระวังเบรกไว้”。
เบรกได้รับการจัดอันดับสูง、ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นภาพที่จะทำให้ทุกคนพอใจ。รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก、ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกตำหนิ、ฉันแน่ใจว่าทุกคนสามารถรู้สึกแบบนั้นได้ในระดับหนึ่ง。มันอาจจะไม่เป็นที่พอใจสำหรับบางคนด้วยซ้ำ。ฝ่าฟันมันไปและเดินหน้าต่อไป、ความหลงใหลนั้น。นี่คือภาพที่คอยเตือนใจฉันเสมอถึงสิ่งที่ฉันจะต้องไม่สูญเสียไป。 28/10/2011