ช่วงเวลาอันหรูหราในโรงอาหารในเมือง。แค่กี่คน.、ฉันสงสัยว่าเราจะใช้เวลาแบบนี้ได้นานแค่ไหน?。คนเหล่านี้กำลังพูดถึงอะไร。
แม้กระทั่งหลังกาแฟหนึ่งแก้ว、ปลูกมัน、จากคนที่เลี้ยงดูมา、มีดราม่าจนถูกยกขึ้นโต๊ะ。สัญญาณแห่งฤดูใบไม้ร่วงกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ。
โรงอาหาร
อัปโหลดแล้ว
ฉันอัปโหลดมันในนาทีสุดท้าย。ฉันต้องการอัปโหลดเมื่อเย็นวันเสาร์ที่ผ่านมา、ในที่สุดก็ขยายออกไปอีกหนึ่งสัปดาห์、ตารางของฉันสำหรับ 18.00 น. กลายเป็น 21.30 น.、ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับที่ส่งออกได้。
YouTube ของฉันด้วย、ฉันเดาว่ามันกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว。แค่、เมื่อมันอยู่ตรงหน้าฉัน、ไม่สามารถตัดมุมได้、ฉันทำงานหนักไม่ว่าจะได้รับหรือไม่ก็ตาม。แค่ความเฉื่อย、อาจจะ? แต่、สำหรับผู้ที่เห็นมัน、ไม่สำคัญว่าคุณจะทำงานหนักหรือไม่。มันทำให้คุณสนุกไหม?。มีเพียงเขาเองเท่านั้นที่ทำงานหนัก、นั่นเป็นเรื่องตลก。
คุณมองอะไรและวาด
高い所から見下ろした、未舗装の作業用道路。そこに水が溜まり、青い空が映っている、それだけの風景。「作業用道路」というのが、この絵のミソだと思う。
路上の水たまりに空や雲が映っている風景は、多くはないがそういう発想がないわけではない。大きめの池や湖に空が映っているのはありきたりだ。ในความหมายนั้น、それが作業用道路だからと言って、大して変わらないといえば、変わらない。
それがなぜ、わたしの心を捉えるのかと言えば、「すぐそこにあるのに、もう手が届かなくなる風景だから」なのかもしれない。水たまりに空が映るのは明日でも明後日でも、いつでも起こりうる。湖や池は少し遠いけれど、そこに行きさえすれば、かならず在る。
อย่างไรก็ตาม,、こうした作業（作業の種類までは描いていないが）は、明日には無くなっているかもしれない。そんな仕事は（仕事自体は無くなるはずはないが、そういう仕事を目にする機会はどんどん遠ざかる）もう、「都会人」たるわたしたちの手に届かないところに行きつつある、それを忘れちゃいけない。そんな切なさがわたしにはある。
トラックが水溜まりを通過するたびに、映りこんだ青空は割れ、湧きあがる泥水の中に呑み込まれていく。やがてふたたび、青い空が戻り、数日後にはそこは乾いて、軽い土埃を巻き揚げる。そういうストーリーを一枚の絵に込める。นั่นเป็นเหตุผล、このスケッチを描く。