หมวดหมู่: ชุมชน

ห้องเรียนมีความไม่สม่ำเสมอเนื่องจากผลพวงของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (โควิด-19)、ฉันมีวันหยุดทั้งสัปดาห์นับจากวันนี้ (3/15)。วันเสาร์มีเรียนสีน้ำช่วงเช้า、ฉันวาดภาพร่างสีน้ำในตอนเช้าและตอนบ่าย。

สเก็ตช์เมื่อไหร่、อะไร、การวาดรูปทรงต่างๆ ก็เป็นเรื่องสนุก。อย่าคิดอะไรยากๆ、ฉันแค่สนุกกับการเผชิญหน้าระหว่างสิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันกับประสาทสัมผัสของฉัน。ฉันไม่ได้วาดโดยมีจุดประสงค์เพื่อแสดงให้ใครเห็น、แม้จะหยุดครึ่งทางก็ตาม、แม้ว่าฉันจะวาดมันเล่นๆ แต่มันก็ไม่ได้รบกวนฉันเลย。ครั้งนี้ด้วย、เพราะเกิดมีเสียงหัวเราะอยู่ตรงหน้าฉัน、ฉันแค่คิดว่าฉันจะลองวาดมันให้สมจริงกว่านี้หน่อย。

แต่、นั่นเป็นเพราะฉันมีเวลาว่าง。ถ้าเป็นโควิด-19 ที่ทำให้ฉันมีเวลาว่างขนาดนั้น、ฉันได้รับประโยชน์ทางอ้อมจากมัน、อาจจะเป็นอย่างนั้นเหรอ?。ไม่ว่ากรณีใด ๆ、ไม่มีเวลาก็สเก็ตช์ภาพไม่ได้。จิตรกรมืออาชีพคืออะไร?、ฉันคิดว่าเป็นคนที่ซื้อเวลาเพื่อแลกกับเงิน、คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ตรงกันข้าม、คุณอาจคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ขายเวลาเพื่อแลกกับเงิน、ฉันรู้อย่างน้อย。

วัฒนธรรมถูกสร้างขึ้นจากเวลาว่าง、มักกล่าวกันว่า。อย่างไรก็ตาม,、สำหรับ “ชาวหิมา” ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของมัน、อย่างน้อยตั้งแต่ยุคปัจจุบัน สังคมก็เริ่มอึดอัดอย่างมาก。ทำงานโดยมีเหงื่อบนหน้าผากของคุณ、ทำงานหนัก、ทำงานด้วยค่าใช้จ่ายของ... ฯลฯ。สำหรับบริษัท、สำหรับครอบครัว、มีเพียงสิ่งต่าง ๆ เช่นเพื่อประโยชน์ของสังคมเท่านั้นที่ "มีประสิทธิผล"、นี่เป็นเพราะว่าชาวหิมานถูกมองว่าเป็น ``คนไร้ประโยชน์''。ทุกอย่างสำหรับฉันเป็นการส่วนตัว、ตัวส่วนร่วมคือว่าไม่ใช่。มีสุนทรียศาสตร์แบบญี่ปุ่นที่เรียกว่า “ความไม่เห็นแก่ตัว” ไหม? มีช่องว่างตรงไหน.。นอกจากนี้ยังเป็นรากฐานของสิ่งที่เราเรียกว่าอุดมการณ์สีดำในยุคปัจจุบัน。ของใครบางคน、ฉันไม่ปฏิเสธว่ามันดีสำหรับบางสิ่งบางอย่าง。แต่ไม่ว่าเสียหายอะไรก็ตาม、หากตั้งอยู่บนพื้นฐานของ “ความไม่เห็นแก่ตัว”、ฉันต่อต้าน "ประสิทธิผล" แบบนั้น 100%。

คนไม่ว่าง、จัดการเวลาของคุณและเพิ่มเวลาว่าง。ในเวลาว่างนั้น、ใช้เวลาเดินทางด้วยรถไฟที่คุณชื่นชอบ、เก็บแมลงและพืชจากภูเขาและแม่น้ำที่ไม่มีใครไป。แม้จะเป็นแค่ “ความสุขของตัวเอง”、ในที่สุดน้ำก็ไหลจากที่สูงลงที่ต่ำ、เชื่อมต่อเพียงเล็กๆ น้อยๆ สู่ความสุขของทุกคน。คุณสามารถเรียกมันว่างานอดิเรก、ฉันอยากจะหวงแหนเวลาว่างแบบนั้น。

新型ウィルスによる肺炎患者が中国・武漢で発生したと報道されてから一ヶ月。最初は生鮮市場の関係者が5〜6人、まとまって入院したということで、食品からの感染ではないかと消毒などする映像が流されていました。

それがあっという間に大流行し、一千万人以上の人々が暮らしているという大都市、武漢の事実上の「封鎖」、湖北省からの移動禁止。同省滞在者の各国への入国拒否など中国国内だけでなく、人権問題を含む国際的な、感情的とも言える反応を引き起こしているらしい。ラジオ、テレビ（は報道の仕方自体が少し異常だが）では、ネット上でマスクが異常な高値で売られているなどの関連ニュースが、連日トップで報じられています。

クルーズ船「ダイヤモンド・プリンセス」号の横浜港への寄港・検疫をめぐって、日本政府の危機管理能力のなさが次第に分かってきました。首相をはじめ閣僚たちに事態を把握する能力や想像力が極端に欠けていることに嘆きと同時に、本当に驚きます。現場任せという言い方はまだ好意的で、要は「対応しています」というポーズさえ整えばよい。そこに真剣さなど全く感じられません。「不慣れだから」とかばう評論家もいますが、事あるごとに世界中に医療チームなどを派遣している日本です。そこからの経験・教訓が、自国の場合にはまったく活かされないということを、納税者としてすんなり諒解すべきなのでしょうか。

各国の人が乗り合わせるクルーズ船などは、国際的な人権問題に特に敏感になる必要があり、そこにこそ政治家の存在意義があるはずなのに、対策会議に３分とか６分とかで退席（その後、経済人との会食3時間）する総理とか（後援会への出席のための）大臣欠席など、国家的優先順位の判断ができない人たちが、「国益」を標榜する内閣を構成しているということになります。もともと日本は「人権」の意識も知識も極端に低い国ですが、まさに政府がそれを「自然体で」立証しているという、前時代的な情けなさが目につきます。

แต่、翻って考えてみるとそれは全て私たちの責任ですね。そういう人を選び、そういう政府を今も支持し続けています。แต่、แต่、แต่、それも長期間繰り返された「悪い意味での」教育効果。例えば「個性を伸ばす」というスローガンの下での、「期待される人間像」と「協調性」との矛盾。「批判・批評」と「非難」の区別のできない先生、教育委員会、政治家の存在。「表現の自由」の、「自由」の意味を（できるだけ）小さく限定し、老人（的）にしか理解できない表現を十把一絡げに「わがまま」と見てしまう、私たちの「振幅の極めて小さな」社会。あ〜あ。何だか、道を踏みはずすまいとして、かえって道を閉ざしてしまったような。ลองคิดดูนะครับ、マスクには「呼吸を制限する」機能もあるのでしたね。