หมวดหมู่: ชุมชน

ขับรถเพียง 2 นาทีจากโรงพยาบาลที่ผมไปดูแลพ่อ、กองบัญชาการใหญ่ผู้ตรวจการทั่วไปของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลโอมินาโตะ (อดีตฐานทัพเรือโอมินาโตะของญี่ปุ่นเมื่อ 60 ปีที่แล้ว)。จุดเริ่มต้นของสงครามแปซิฟิก、ดูเหมือนว่ากองเรือรวมสำหรับการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์มารวมตัวกันที่นี่)。ปัจจุบันเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่พื้นที่โอมินาโตะ/ฮอกไกโด กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเล。ค่ำคืนวันที่ 3 มกราคม、วันแห่งฤดูหนาวอันเงียบสงบเป็นครั้งแรกในช่วงเวลาหนึ่ง、ภาพนี้ถ่ายตอนที่ผมแวะระหว่างทางกลับบ้านจากโรงพยาบาล。

เมื่อฉันอยู่ชั้นประถมศึกษา、มีกลุ่มหนึ่งชื่อนาวิกโยธินบอยส์。ฉันผอมและผอมเพรียว แต่ฉันสนใจภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งของ ``มนุษย์ทะเล'' และปรารถนาที่จะเข้าร่วมกลุ่ม。ฉันเรียนรู้สัญญาณธงอย่างรวดเร็ว (ฉันยังจำสัญญาณเหล่านั้นได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง)。ฉันเคยชื่นชมชุดเจ้าหน้าที่สีขาว แต่ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นความฝัน、มองไปทางเรือ.、ฉันยังคงประหม่าอยู่บ้าง。

ฉันมาจากรุ่นที่ไม่รู้เรื่องสงคราม。แต่เมื่อฉันพูดถึงพ่อแม่ของฉันตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันคิดว่ามีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับพวกเขาที่เกี่ยวข้องกับสงคราม。ไม่ถึง 20 ปีหลังสงคราม、ความทรงจำคงจะยังสดอยู่。

สำหรับประเทศ、สำหรับผู้ปกครอง。そうやって自分自身を見つめることのできなかった祖父・親を見ていた。そんなこと真っ平御免、俺は俺流で生きるよ、と両親の心配を鼻で笑い飛ばしてきた自分が、いざ自分の子供に対してみると、なんだ俺もかと愕然とする。

基地のラッパが鳴った。ฉันลืมความหมายของแตรแต่ละอันไปแล้ว。　　　2012/01/59

 

 

 

 

ชิโมคิตะ、ไม่หรอก ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยหิมะนั้นสวยงาม ไม่ใช่แค่ในชิโมคิตะเท่านั้น。มักเรียกกันว่าโลกเอกรงค์、ฉันมักจะคิดแบบนั้น、หากฉันมองย้อนกลับไปที่ประสบการณ์ของตัวเอง、ทุกคนจะจำได้ว่าสิ่งนี้ไม่เคยเป็นเช่นนั้น。

เมื่อวันก่อน、สัมผัสภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยหิมะนี้、ฉันเขียนว่าฉันรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านไปเอาสิ่งที่ฉันลืมไปแล้ว。นั่นเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน。ในฐานะนักเรียนมัธยมต้น ฉันไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก、ฉันหมกมุ่นอยู่กับการวางกับดักกระต่าย ไก่ตัวผู้ ฯลฯ、ระหว่างทาง、ฉันเกือบสูญเสียการเล่นสกีสองครั้ง、ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ฉันคุยกับน้องชายและแม่แทบทุกคืน。พวกมันฝังแน่นอยู่ที่ไหนสักแห่งในร่างกายของฉัน、พอเห็นหิมะแบบนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลย。โดยไม่มีพ่อของฉัน、２、ฉันอาจจะออกไปวางกับดักกระต่ายในวันที่ 3。ที่สุด、ฉันแน่ใจว่าฉันจะไม่ได้กลับบ้านถ้าไม่มีสิ่งนั้น。

เมื่อผมเริ่มวาดภาพอย่างจริงจังครั้งแรก、หลังจากใช้สีต่างๆ、ฉันเอาแต่คิดว่าตอนจบจะเป็นแบบเอกรงค์、คงเป็นเพราะผมเคยเห็นทิวทัศน์แบบนี้มาก่อน。กว่าจะรู้ตัวฉันก็จมอยู่กับชีวิต、ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำ。มีคนเคยบอกว่าฉันเป็น "นักเขียนแฟนตาซี"。นั่นอาจเป็นเรื่องจริง。ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเล็กๆ。หิมะส่งเสริมจินตนาการ。ประเทศที่มีหิมะโชคดี。

 

 

ふとウィリアム・ブレークを思い出した。ウィリアム・ブレーク（1757-1827）は、非常に宗教色の強い作風の詩人・画家だ。版画職人でもあるらしい。彼の絵を初めて見たのは学生の頃、今から４０年ほど前のこと。デッサンの狂っているような、ちょっと変わったデフォルメが印象に残ったが、詩人の余技だろうとタカをくくって、それ以上踏み込まなかった。

それから１０年ほど経って、あるきっかけでイギリスに１０日間ほど立ち寄れることになったので、イギリスの水彩画を少しだけ集中的に見ることにした。まずは常識的にコンスタブルとターナーが第一候補である。

まずはテートギャラリーへ。たまたま「ウィリアム・ブレーク展」が開催中。大した絵は無いだろうと思いつつも、ポスターを見ると何だか胸が騒ぐ。まあ同じ水彩でもあることだしと、少しだけ道草を食うことにした。これが思わぬ大正解。

ブレークの焼けるような熱い魂に触れた気がした。誇張ではなく、ほとばしる勢いに圧倒された。自分のやっていることはいかに気持の薄い態度であったかと打ちのめされる思いで、その作品群を見た。そのあとコンスタブルもターナーも確かに見たはずだが全く覚えていない。（東京でルオーのパッション全作品を見たときもそんな感じ。ルオー展会場から銀座の街へ出た時、街から色が無くなってしまったように感じたのを思い出す。）

最近まるで自分の絵に自信が持てなくなった（それはとても苦しいことだが、必ずしも悪いことばかりとは考えていない）。他人の真似をしているとは思わないが、五里霧中、どこに自分が居て、どこに向かって歩いているのか分からなくなったのだ。โดยไม่ได้ตั้งใจ、どこかで他人のトレイルを辿りたくなる。そんな時、これからは「ブレークを見よ」と自分に言い聞かせよう。

ブレークの評価は高いが、万人に心地良い絵だとはとても思えない。息苦しいような、責められているような、誰しもそんな思いを少なからず感じさせられるに違いない。人によっては不快でさえあろう。それを突き破って進む、あの情熱。失ってはいけないものをいつも私に思い出させる絵なのである。　　2011/10/28