การผลิตภาพเปลือยครั้งสุดท้ายของมหาวิทยาลัยจะสิ้นสุดในสัปดาห์นี้。มานานกว่าสิบปี、ขอบคุณหลายรุ่นครับ。ฉันอยากจะขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ。ผู้เข้าร่วมก็กระตือรือร้นเช่นกัน。ผมขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจต่อทุกท่าน。เพียงครั้งเดียวในชีวิต、เราใช้เวลาร่วมกันอย่างไม่อาจทดแทนได้。
อีกด้วย、ฉันได้รับคำขอมากมายจากหลาย ๆ คนให้รับคำแนะนำของฉันต่อไป、ฉันรู้สึกขอบคุณ。สภาพแวดล้อมที่มีการจัดการอย่างดีเช่นมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องยากที่จะได้มาจากภายนอก、ฉันคิดว่าจะมีปัญหาบางอย่างในอนาคตจากมุมมองด้านสิ่งแวดล้อม、ในบางประเด็น ฉันยังหวังด้วยว่าฉันจะสามารถผลักดันความคิดของฉันได้อย่างตรงไปตรงมามากขึ้น。
นอกจากจะถกเถียงกันว่าควรจะสอนการวาดภาพหรือไม่、ผู้เข้าร่วมต้องการอะไร?、สิ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับมัน、ฉันอยากจะอธิบายสั้น ๆ ว่าฉันจะทำอะไรต่อไป。จริงๆ แล้วมีบางส่วนในตัวฉันที่สับสนและไม่มั่นใจ、แม้ว่าฉันจะระบุอย่างเด็ดขาดที่นี่และตอนนี้、โปรดอ่านข้อความนี้ด้วยความเข้าใจว่ามีโอกาสมากมายที่จะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่คุณคิดว่าจะดีกว่า。
20ฉันสอนวิชาวาดภาพมาหลายปีแล้ว、ตอนแรกมันเป็นเรื่องของการคลำหาไปทั่ว。ฉันไม่มีประสบการณ์ในการเป็นครูเช่นกัน、แค่ของฉันเอง、ฉันแค่แสดงมุมมองต่อการวาดภาพตามที่เป็นอยู่。เมื่อพูดถึงเรื่องนี้มันให้ความรู้สึกที่ยุ่งเหยิง、ไข่ของจิตรกรดิบเป็นเรื่องลึกลับ、หากมองจากมุมที่เราไม่ค่อยมีโอกาสได้มองเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง、มันอาจจะให้ประสบการณ์ที่มีคุณค่าบางอย่าง。แต่ก็โอเค、ในฐานะวิทยากร วิสัยทัศน์ของฉันไม่ชัดเจน、ฉันคงจะล้มเหลวในตอนแรก。
แม้จะยังไม่ได้แยกแยะ “เทคนิคและความรู้การวาดภาพ”、ฉันพยายามถ่ายทอดมันให้มากที่สุด。ไม่ว่างานอดิเรกของคุณคืออะไร、วัสดุทาสีแต่ละชิ้นเป็นของจริงและมีลักษณะทางกายภาพเป็นของตัวเอง、หากคุณไม่ใช้ประโยชน์จากมัน คุณจะไม่เพียงแต่ต้องใช้ความพยายามที่ไม่จำเป็นและเสียเงินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอีกด้วย、ผลก็คือตัวงานเองก็เสื่อมโทรมลงสู่สภาพที่น่าสังเวชมากขึ้น。นอกจากนี้อัจฉริยะทุกวัยได้ถูกสร้างขึ้น、มีความเสี่ยงที่จะปฏิเสธประวัติศาสตร์ของการสะสมทางเทคนิคของการทาสี。
มันเป็นหลักสูตรของมหาวิทยาลัย、ฉันคิดว่ามันคงจะเหงาสักหน่อยถ้าแค่วาดรูปให้ดี。จริงๆ แล้ว ไม่เป็นไรถ้าคุณวาดไม่เก่ง、หลงใหลในงานศิลปะผ่านเทคนิคการเรียนรู้、ความคิดถึงผู้ที่บางครั้งตกเป็นเหยื่อของงานศิลปะ、จะเป็นอย่างไรถ้าเราสามารถเข้าใจการแสดงออกเชิงเปรียบเทียบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้?、มันยังทำให้ตัวเองมีคุณค่าในด้านการศึกษาด้วยไม่ใช่หรือ?。นั่นคือจุดประสงค์ครึ่งหนึ่งของ "คำแนะนำทางเทคนิค" ของฉัน。โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซึ่งรวมถึงสิ่งต่างๆ เช่น การคัดลอกและเทคนิคคลาสสิก。ในแง่ของประวัติศาสตร์ของการวาดภาพ การลอกเลียนแบบอาจกล่าวได้ว่าเป็นการศึกษาเรื่องการวาดภาพนั่นเอง、คุณไม่ได้หลงทาง。ฉันยังคงคิดว่าเป็นความคิดที่ดีที่จะสร้างชั้นเรียนที่เกี่ยวกับการคัดลอก。สิ่งต่างๆ เช่น "ประวัติศาสตร์ศิลปะ" ทั่วไปนั้นเกินความสามารถของฉัน、ฉันตั้งใจที่จะอยู่ในขอบเขตของเทคโนโลยี。
สำหรับผู้เข้าร่วมทุกท่าน、เป็นเรื่องปกติที่จะมีความปรารถนาที่จะวาดภาพได้ดีขึ้นอีกนิดหรือสามารถวาดภาพที่คุณสามารถภาคภูมิใจต่อผู้อื่นได้。นี่คือ "หลักสูตรการวาดภาพ" ไม่ใช่หลักสูตร "ประวัติศาสตร์ศิลปะ"。เราให้คำแนะนำทางเทคนิคเฉพาะเกี่ยวกับการผลิต、เป็นเรื่องปกติที่จะแสวงหาสิ่งนั้น。สมมุติกรณีต่างๆ、ง่ายที่สุด、ฉันได้คิดหาวิธีต่างๆ มากมายในการทำเช่นนี้ในแบบของฉันเอง。ตัวอย่าง ได้แก่ ``วิธีการขั้นตอน 1.2.3'' (ภาพเขียนสีน้ำมัน) และ ``องค์ประกอบโดยเน้นแสงและเงา'' (สีน้ำ)。วัตถุประสงค์มากกว่าครึ่งหนึ่งของคำแนะนำด้านเทคนิคถูกใช้ไปในเรื่องนี้。
แต่、คงมีเพียงไม่กี่คนที่ได้ผลงานที่น่าพอใจ (จริง ๆ แล้วทุกคนได้เลเวลอัพแล้ว)。แต่ผลลัพธ์จะไม่สามารถทันความเร็วที่ต้องการได้)。มีระดับที่แตกต่างกันไป、เวลาขั้นต่ำที่จำเป็นในการเรียนรู้เทคโนโลยี、มีต้นทุนทางเศรษฐกิจ。頭で理解できるようには体がついていかない場合もあったでしょう。若い頃より余計に時間が必要ですが、現実は厳しい面があります。
これからも基本的な考え方は変わりません。これまでの方法論が間違っているとも考えていません。อย่างไรก็ตาม จากคำแนะนำด้านเทคนิคโดยตรงสำหรับ "ภาพวาดที่เหมือนการร่างภาพ" ไปจนถึงภาพวาด "จิตรกร"、ฉันอยากเห็นพวกเขาเปลี่ยนโฟกัสไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้。ไม่มีใครปฏิเสธ "ภาพร่าง" ได้。แต่、ภาพวาดไม่ใช่แค่ภาพร่าง、ใหญ่กว่า、อย่างกว้างขวาง、เป็นสิ่งที่ฉันชอบอย่างลึกซึ้ง。และฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเป็นตัวของตัวเองในเรื่องนั้น。โดยยังคงรักษาความเป็นอิสระไว้เป็นภาพวาด (นอกเหนือจากความพอใจเท่านั้น)、ฉันอยากจะรักษาการตกผลึกของชีวิตแต่ละคนไว้ในรูปแบบของภาพวาด、ฉันหวังว่ามันจะช่วยคุณในเรื่องนั้น。
มันเป็นผลลัพธ์ ไม่ใช่หลักฐาน ที่ทำให้เราสามารถพูดว่า “มันไม่สำคัญหรอกถ้ามันแย่”、ฉันกำลังคิดอยู่。แต่ละ、ทิ้งผลงานชิ้นเอกไว้เบื้องหลังเป็นหลักฐานของชีวิต (ถ้าไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกก็คงไม่รอด!)。ฉันอยากจะทำให้เป้าหมายของฉัน。 2012/2/61
