中学生になった気分です / I’d like to・・

ギターを弾く男(部分) a guiter player(part) 水彩 2012

บางครั้งฉันก็ได้รับความคิดเห็นในบล็อกนี้ด้วย。ฉันไม่ได้ละเลยมันแม้ว่า、ไม่มีการเผยแพร่มากนัก。นั่นเป็นเหตุผล、ในมุมมองของผู้ที่แสดงความคิดเห็น、ไม่น่าแปลกใจเลยที่รู้สึกเหมือนเกือบจะเงียบสนิท。

I got some comments to this blog sometimes. Of cours I ‘ve read all of it, but I haven’t open to the web. So, It is easy to think that YOUR coments has been disregarded.

ความคิดเห็นส่วนใหญ่มาจากคนที่ฉันรู้จัก ไม่เป็นไร、ส่วนความเห็นจากคนที่บางครั้งดูเหมือนเป็นชาวต่างชาตินั้น、คิดสักครู่。ถึงแม้จะไม่ได้ประกาศก็ตาม.、อยากรู้ว่าเขาอ่านออกหรือเปล่า? ฉันสงสัยว่าฉันสามารถให้คำตอบที่คล้ายกันได้หรือไม่。

Mostly of them are Japanese, but there are some people who may be foreigners I guess. Somehow I’d like to reply to them without open to the public. But, how?

แค่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ。นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดว่า、ดึงพจนานุกรมออกมา、ถ้าคุณเขียนไปพร้อมกับอ่านหนังสือไวยากรณ์ คุณจะไม่สามารถเข้าใจมันได้เลย、ฉันก็คิดว่ามันไร้สาระ (จริงๆ ก็ยังทำอยู่)。แต่、ถึงแม้ความหมายจะไม่ค่อยชัดเจนแต่ก็อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาบ้าง、ระยะหลังนี้ฉันเริ่มคิดแล้ว。แม้ว่าฉันจะดิ้นรนกับความต้องการซ่อนความลำบากใจในภาษาอังกฤษของฉัน、มันช่วยไม่ได้เพราะนั่นคือความจริง、ฉันยังคิด。

So I ‘d like to write my blog in English as possible as I do, althogh I’m not good at.

นั่นเป็นเหตุผล、ฉันตัดสินใจเพิ่มภาษาอังกฤษที่ไม่ดี (บางทีอาจเป็นบางครั้ง) ด้วยเช่นกัน。ผู้ที่พูดภาษาอังกฤษได้คล่อง、โปรดชี้แนะวิธีพัฒนาภาษาอังกฤษของฉัน。ขอบคุณ。

I hope you enjoy it with me from now.  2012/2/24

講座終了に向けて

 

ソファーのヌード F8 ミクストメディア

การผลิตภาพเปลือยครั้งสุดท้ายของมหาวิทยาลัยจะสิ้นสุดในสัปดาห์นี้。มานานกว่าสิบปี、ขอบคุณหลายรุ่นครับ。ฉันอยากจะขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ。ผู้เข้าร่วมก็กระตือรือร้นเช่นกัน。ผมขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจต่อทุกท่าน。เพียงครั้งเดียวในชีวิต、เราใช้เวลาร่วมกันอย่างไม่อาจทดแทนได้。

อีกด้วย、ฉันได้รับคำขอมากมายจากหลาย ๆ คนให้รับคำแนะนำของฉันต่อไป、ฉันรู้สึกขอบคุณ。สภาพแวดล้อมที่มีการจัดการอย่างดีเช่นมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องยากที่จะได้มาจากภายนอก、ฉันคิดว่าจะมีปัญหาบางอย่างในอนาคตจากมุมมองด้านสิ่งแวดล้อม、ในบางประเด็น ฉันยังหวังด้วยว่าฉันจะสามารถผลักดันความคิดของฉันได้อย่างตรงไปตรงมามากขึ้น。

นอกจากจะถกเถียงกันว่าควรจะสอนการวาดภาพหรือไม่、ผู้เข้าร่วมต้องการอะไร?、สิ่งที่ฉันคิดเกี่ยวกับมัน、ฉันอยากจะอธิบายสั้น ๆ ว่าฉันจะทำอะไรต่อไป。จริงๆ แล้วมีบางส่วนในตัวฉันที่สับสนและไม่มั่นใจ、แม้ว่าฉันจะระบุอย่างเด็ดขาดที่นี่และตอนนี้、โปรดอ่านข้อความนี้ด้วยความเข้าใจว่ามีโอกาสมากมายที่จะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่คุณคิดว่าจะดีกว่า。

20ฉันสอนวิชาวาดภาพมาหลายปีแล้ว、ตอนแรกมันเป็นเรื่องของการคลำหาไปทั่ว。ฉันไม่มีประสบการณ์ในการเป็นครูเช่นกัน、แค่ของฉันเอง、ฉันแค่แสดงมุมมองต่อการวาดภาพตามที่เป็นอยู่。เมื่อพูดถึงเรื่องนี้มันให้ความรู้สึกที่ยุ่งเหยิง、ไข่ของจิตรกรดิบเป็นเรื่องลึกลับ、หากมองจากมุมที่เราไม่ค่อยมีโอกาสได้มองเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง、มันอาจจะให้ประสบการณ์ที่มีคุณค่าบางอย่าง。แต่ก็โอเค、ในฐานะวิทยากร วิสัยทัศน์ของฉันไม่ชัดเจน、ฉันคงจะล้มเหลวในตอนแรก。

แม้จะยังไม่ได้แยกแยะ “เทคนิคและความรู้การวาดภาพ”、ฉันพยายามถ่ายทอดมันให้มากที่สุด。ไม่ว่างานอดิเรกของคุณคืออะไร、วัสดุทาสีแต่ละชิ้นเป็นของจริงและมีลักษณะทางกายภาพเป็นของตัวเอง、หากคุณไม่ใช้ประโยชน์จากมัน คุณจะไม่เพียงแต่ต้องใช้ความพยายามที่ไม่จำเป็นและเสียเงินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอีกด้วย、ผลก็คือตัวงานเองก็เสื่อมโทรมลงสู่สภาพที่น่าสังเวชมากขึ้น。นอกจากนี้อัจฉริยะทุกวัยได้ถูกสร้างขึ้น、มีความเสี่ยงที่จะปฏิเสธประวัติศาสตร์ของการสะสมทางเทคนิคของการทาสี。

มันเป็นหลักสูตรของมหาวิทยาลัย、ฉันคิดว่ามันคงจะเหงาสักหน่อยถ้าแค่วาดรูปให้ดี。จริงๆ แล้ว ไม่เป็นไรถ้าคุณวาดไม่เก่ง、หลงใหลในงานศิลปะผ่านเทคนิคการเรียนรู้、ความคิดถึงผู้ที่บางครั้งตกเป็นเหยื่อของงานศิลปะ、จะเป็นอย่างไรถ้าเราสามารถเข้าใจการแสดงออกเชิงเปรียบเทียบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้?、มันยังทำให้ตัวเองมีคุณค่าในด้านการศึกษาด้วยไม่ใช่หรือ?。นั่นคือจุดประสงค์ครึ่งหนึ่งของ "คำแนะนำทางเทคนิค" ของฉัน。โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซึ่งรวมถึงสิ่งต่างๆ เช่น การคัดลอกและเทคนิคคลาสสิก。ในแง่ของประวัติศาสตร์ของการวาดภาพ การลอกเลียนแบบอาจกล่าวได้ว่าเป็นการศึกษาเรื่องการวาดภาพนั่นเอง、คุณไม่ได้หลงทาง。ฉันยังคงคิดว่าเป็นความคิดที่ดีที่จะสร้างชั้นเรียนที่เกี่ยวกับการคัดลอก。สิ่งต่างๆ เช่น "ประวัติศาสตร์ศิลปะ" ทั่วไปนั้นเกินความสามารถของฉัน、ฉันตั้งใจที่จะอยู่ในขอบเขตของเทคโนโลยี。

สำหรับผู้เข้าร่วมทุกท่าน、เป็นเรื่องปกติที่จะมีความปรารถนาที่จะวาดภาพได้ดีขึ้นอีกนิดหรือสามารถวาดภาพที่คุณสามารถภาคภูมิใจต่อผู้อื่นได้。นี่คือ "หลักสูตรการวาดภาพ" ไม่ใช่หลักสูตร "ประวัติศาสตร์ศิลปะ"。เราให้คำแนะนำทางเทคนิคเฉพาะเกี่ยวกับการผลิต、เป็นเรื่องปกติที่จะแสวงหาสิ่งนั้น。สมมุติกรณีต่างๆ、ง่ายที่สุด、ฉันได้คิดหาวิธีต่างๆ มากมายในการทำเช่นนี้ในแบบของฉันเอง。ตัวอย่าง ได้แก่ ``วิธีการขั้นตอน 1.2.3'' (ภาพเขียนสีน้ำมัน) และ ``องค์ประกอบโดยเน้นแสงและเงา'' (สีน้ำ)。วัตถุประสงค์มากกว่าครึ่งหนึ่งของคำแนะนำด้านเทคนิคถูกใช้ไปในเรื่องนี้。

แต่、คงมีเพียงไม่กี่คนที่ได้ผลงานที่น่าพอใจ (จริง ๆ แล้วทุกคนได้เลเวลอัพแล้ว)。แต่ผลลัพธ์จะไม่สามารถทันความเร็วที่ต้องการได้)。มีระดับที่แตกต่างกันไป、เวลาขั้นต่ำที่จำเป็นในการเรียนรู้เทคโนโลยี、มีต้นทุนทางเศรษฐกิจ。มีหลายครั้งที่ร่างกายของฉันไม่สามารถตามสิ่งที่จิตใจของฉันเข้าใจได้。ฉันต้องการเวลามากกว่าตอนที่ฉันยังเด็ก、ความเป็นจริงนั้นรุนแรง。

ความคิดพื้นฐานของเราจะยังคงเหมือนเดิม。ฉันไม่คิดว่าวิธีการจนถึงขณะนี้ไม่ถูกต้อง。อย่างไรก็ตาม จากคำแนะนำด้านเทคนิคโดยตรงสำหรับ "ภาพวาดที่เหมือนการร่างภาพ" ไปจนถึงภาพวาด "จิตรกร"、ฉันอยากเห็นพวกเขาเปลี่ยนโฟกัสไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้。ไม่มีใครปฏิเสธ "ภาพร่าง" ได้。แต่、ภาพวาดไม่ใช่แค่ภาพร่าง、ใหญ่กว่า、อย่างกว้างขวาง、เป็นสิ่งที่ฉันชอบอย่างลึกซึ้ง。และฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเป็นตัวของตัวเองในเรื่องนั้น。โดยยังคงรักษาความเป็นอิสระไว้เป็นภาพวาด (นอกเหนือจากความพอใจเท่านั้น)、ฉันอยากจะรักษาการตกผลึกของชีวิตแต่ละคนไว้ในรูปแบบของภาพวาด、ฉันหวังว่ามันจะช่วยคุณในเรื่องนั้น。

มันเป็นผลลัพธ์ ไม่ใช่หลักฐาน ที่ทำให้เราสามารถพูดว่า “มันไม่สำคัญหรอกถ้ามันแย่”、ฉันกำลังคิดอยู่。แต่ละ、ทิ้งผลงานชิ้นเอกไว้เบื้องหลังเป็นหลักฐานของชีวิต (ถ้าไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกก็คงไม่รอด!)。ฉันอยากจะทำให้เป้าหมายของฉัน。   2012/2/61

 

 

 

タイムカプセル

12月のベゴニア  F6 水彩 2011

ฉันได้รับซองจดหมายจากน้องชายที่อยู่ที่บ้าน。อา、สร้างเอกสารตัวอย่างแล้ว、ฉันมองดูด้านหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจและเห็นว่าที่อยู่นั้นเป็นชื่อลูกชายของฉัน。มันคืออะไร?

มีโปสการ์ดมาพร้อมกับจดหมายง่ายๆ จากพี่ชายของฉัน、สิ่งที่เขาแสดงให้ฉันเห็นคือ、ฉันเขียนสิ่งนี้เมื่อลูกชายของฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4、สิบปีให้หลัง、มันเป็นโปสการ์ดที่ส่งถึงฉันเมื่อฉันอายุ 20 ปี。ฉันได้รับคำสั่งให้จดที่อยู่ที่ถูกต้องแม้ว่าจะผ่านไป 10 ปีก็ตาม、ฉันจดที่อยู่ของพ่อแม่ไว้。ส่วนตัวผมมั่นใจว่าจะย้าย(ค่อนข้าง)、ความปรารถนาที่จะทำเช่นนั้น) ก็ปรากฏให้เห็นที่นั่นเช่นกัน。

แม้แต่น้องชายของฉันก็ดูตกใจมาก、ดูเหมือนว่าไม่เพียงแต่เราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงตัวเขาเองที่ลืมเรื่องนี้ไปโดยสิ้นเชิง。ไปรษณียบัตรมีรูปถ่ายที่พิมพ์ไว้เมื่อเราสามคนไปที่นาสุ。ถ่ายภาพด้วยตัวเองโดยใช้ขาตั้งกล้อง、ที่โรงเรียน เขาเขียนลงในโปสการ์ดว่าเขาพิมพ์เองโดยใช้คอมพิวเตอร์。

สิบปีนั้นสั้น。จากมุมมองของพ่อแม่เรา、เด็ก ๆ จะเติบโตได้เพียงทางร่างกาย แต่ภายในของพวกเขาดูเหมือนจะไม่เติบโตเลย。แต่เด็กอายุ 10 ขวบตอนที่เขียนแบบนั้น。อนาคตที่ยาวเท่ากับชีวิตจนถึงจุดนั้น เป็นต้น、มันคงจะไกลแสนไกล。นั่นเป็นเรื่องจริงแม้ในแง่ของความทรงจำของฉันเองก็ตาม。

ท้ายโปสการ์ดมีข้อความว่า "พ่อ"、อยากรู้ว่าแม่เป็นยังไงบ้าง?。ฉันหวังว่าเขาจะไม่ตาย''。สำหรับเด็ก、พ่อแม่สำคัญกว่าประเทศ、ใกล้ชิดมากกว่าสังคม、เขาคือบุคคลที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้ซึ่งปกป้องฉันด้วยสายเลือดของฉัน。หากไม่มีสิ่งนี้ เราก็ไม่สามารถสร้างความฝันสำหรับอนาคตได้。ความโชคร้ายของพ่อแม่、โชคร้าย、การไร้ความสามารถเป็นเงาของอนาคตของเด็ก。สักครู่、ฉันควรพกร่มแบบไหน?、ฉันค้นหาหัวใจเพื่อดูว่ามีเงาแบบไหน。

เด็กๆ ที่สูญเสียพ่อแม่ไปจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทางตะวันออกของญี่ปุ่น สูญเสียแม้กระทั่งเงานั้น、ฉันคิดอีกครั้ง。“ฉันหวังว่าฉันยังไม่ตาย” หมายความว่าอย่างไร、นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าเด็กๆ รู้สึกถึงความจริงนี้ในใจ。สิบปีต่อจากนี้ คุณอาจรู้สึกโชคร้ายและคิดว่า ``ฉันหวังว่าพ่อของฉันจะเป็นคนที่ดีต่อสังคมมากกว่านี้''。

ลูกไม่สามารถเลือกพ่อแม่ได้。นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเด็กๆ จึงต้องมีอุดมคติ。ฉันไม่ชอบเด็กที่เคารพพ่อแม่ (พวกเขาไม่เคารพพ่อแม่มาก่อน)。(ในมุมมองของลูก) ขอแค่พ่อแม่มีอาหารและเงินก็พอ。ใช้พ่อแม่เป็นบันได、ถ้าคุณสามารถสร้างโลกของคุณเองได้ก็ไม่เป็นไร。ฉันคิดที่จะทิ้งไทม์แคปซูลไว้ให้กับตัวเองในอีก 10 ปีข้างหน้า。 28/01/2012