หมวดหมู่: ศิลปะ

สิ่งที่ต้องวาดในภาพวาด。สิ่งที่จะเขียนเกี่ยวกับในนวนิยาย。คุณวาดภาพอะไรด้วยดนตรี?。สิ่งที่นักข่าวเขียนเกี่ยวกับ。นักการเมืองพยายามนำเสนอสังคมแบบไหน? เป้าหมายแตกต่างกันไป、อาจดูเหมือนแสงเบ็ดเตล็ด แต่แสงที่มีความยาวคลื่นต่างๆ ซ้อนทับกันเหมือนแสงค็อกเทล、ฉันแน่ใจว่ามีบางส่วนที่โดดเด่นในสามมิติ。

การล้างจานเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันของฉัน。จานที่กองอยู่ในอ่างล้างจานน่าเบื่อ。เพราะผมใช้เวลานั่งนานมาก、เพื่อฟื้นฟูการไหลเวียนโลหิตที่ขา、บางครั้งคุณต้องยืนขึ้น。ยืนงง、ดูเหมือนว่าการออกกำลังกายง่ายๆ แค่ยกส้นเท้าก็พอแล้ว、ฉันรวมกับการล้างจาน。ดูเหมือนว่าจะมีรายการยอดนิยมใน BBC ชื่อ Dancing in the Kitchen。ไม่เคยดูเนื้อหาอย่างละเอียดเลย、ประเด็นก็คือ "การล้างจานอาจเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานในการเต้นรำ"。เขย่าก้นของคุณเป็นจังหวะ、ฉันมีความคิดเดียวกันว่าการล้างจานดีต่อสุขภาพของคุณ。ฉันกางขาขณะล้างจานด้วย、บิดเอวของคุณ。หากมีจานหรือหม้อล้างไม่เพียงพอ、ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะขาดการออกกำลังกาย เลยทำนิสัยของตัวเองคนเดียว。

และสิ่งที่เห็นทุกวันคือ “ทิวทัศน์” นี้。ถึงแม้จะดูเหมือนเห็นทุกวันก็ตาม、คุณไม่สามารถมองเห็นสิ่งเดียวกันสองครั้งได้。ข้อเท็จจริงและความจริงทั้งหมดอยู่ที่นี่。จิตรกรรม、นวนิยาย...สังคม、การเมือง ฯลฯ、มันคาบเกี่ยวกันอย่างลึกซึ้งกับทุกสาขา。เหมือนการสังเกตจุดคงที่、ถ่ายภาพหรือสเก็ตช์สิ่งนี้ทุกวัน、ฉันแน่ใจว่าฉันจะสามารถสร้างสิ่งที่น่าทึ่งได้、ยังไม่ได้ถ่ายรูปเลยสักรูป (ถ่ายไว้อย่างน้อยหนึ่งรูป)、ฉันยังไม่ได้ร่างเลย。-ไม่จำเป็นต้องมองหาลวดลายพิเศษ、กลิ้งลงมาต่อหน้าฉันแบบนี้、มองมาที่ฉันจากด้านล่าง、มันเป็น。

ภาพร่างของท่าเรือประมงถูกถ่ายขณะขับรถจากโนจิมาซากิ ทางใต้สุดของจังหวัดชิบะ ไปยังคุจูคุริ。แบ่งออกเป็นหลายครั้ง、ฉันวาดภาพมาหลายวันแล้ว。กล่าวถึงสิ่งนั้น、ฉันลองวาดมันอีกครั้ง。ฉันคิดว่าสถานที่นั้นอยู่รอบๆ วาดะ。

ฉันคิดว่ามันเป็นช่วงเย็น。ฉันเดาว่ามันถึงเวลาที่ดวงอาทิตย์จะตกในไม่ช้า。ฉันไม่ต้องการที่จะแสดงความรู้สึกของเวลาในวิดีโอ (เพราะภาพจะมืด)、ขึ้นอยู่กับหน้าจอ、ฉันสร้างภาพร่างแบบเน้นสี。

เมื่อคุณพูดว่า "การวาดภาพบุคคล" คุณจะนึกถึง "ภาพบุคคล" ทันที、ภูมิทัศน์และภาพวาดที่มีคนหลายคนในห้องสามารถรวมเป็น ``ภาพบุคคล'' ได้。ตัวอย่างเช่น ภาพวาดเหมือนของปิกัสโซจากยุคสีน้ำเงินและสีน้ำเงินของเขา、พวกแห่งยุคสีดอกกุหลาบ เป็นต้น、อย่างน้อยก็ไม่ใช่ภาพบุคคล、หัวข้อยังเป็น "มนุษย์"。

มีลักษณะคล้ายกัน、แม้จะดูไม่เหมือน แต่ก็อาจไม่จำเป็น。ที่นี่ยังเป็นสมบัติประจำชาติ ``รูปปั้นของพลเอกโยริโทโมะ'' ซึ่งว่ากันว่าวาดโดยทาคาโนบุ ฟูจิวาระ、ไม่สามารถระบุได้ว่าบุคคลดังกล่าวมีลักษณะคล้ายกับบุคคลที่เป็นปัญหาหรือไม่、เช่นเดียวกับ "ภาพเหมือนของพระคริสต์"。แต่、ในทางกลับกัน ยังมี ``รูปปั้นอิฮาระ ไซคาคุ'' ของทามาโกะ คาตาโอกะที่ใช้จินตนาการอีกด้วย。ไม่ใช่แค่รูปภาพ、เช่นเดียวกับประติมากรรม。แม้ว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม、โดยทั่วไปแล้วภาพเหมือน "คล้ายกับบุคคล"、เป็นไปได้ไหมที่จะบอกว่าการวาดภาพเหมือนเป็น ``เรื่องของมนุษย์ในภาพวาด''。

ลองคิดดูนะครับ、นอกจากนี้ยังมีประเภทที่เรียกว่า "ภาพวาดประวัติศาสตร์" (ไม่ค่อยพบเห็นได้ทั่วไปในญี่ปุ่น แต่เป็นประเภทหลักในยุโรปตะวันตก)。เพราะมนุษย์สร้างประวัติศาสตร์、สิ่งที่เรียกว่าการวาดภาพประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่คือ ``การวาดภาพบุคคล''。หลายคนรู้、ตัวอย่างนี้คือภาพวาดของนโปเลียนคร่อมม้า ยกมือขวาแล้วชี้ ``ข้ามเทือกเขาแอลป์!''。เป็นหมายเหตุข้างเคียง、ฉันชอบ ``Ivan the Terrible'' ของจิตรกรชาวรัสเซีย Repin เป็นภาพวาดประวัติศาสตร์ (ภาพด้านบน)。
ฉันเป็นคนไม่ใส่ใจแต่、นอกจากนี้ยังมีหมวดหมู่ที่เรียกว่า “ภาพเหมือนตนเอง”。จำชื่อเรมแบรนดท์ได้ที่นี่。ถึงแม้จะลืมภาพก็ตาม.。

ไม่สำคัญว่าคุณจะชอบการถ่ายภาพบุคคลหรือไม่、ไม่ควรมีใครไม่สนใจ。จากผลการวิจัยของนักวิชาการหลายท่าน、เห็นได้ชัดว่ามนุษย์มีการพัฒนาสมองเพื่อมองดูใบหน้าผู้คนอย่างใกล้ชิด。“ใบหน้ามนุษย์” ที่ถ่ายทอดอารมณ์และแม้กระทั่งความคิดที่หลากหลายด้วยการแสดงออกอันละเอียดอ่อนเพียงภาพเดียว。แม้แต่ในห้องเรียน ทุกคนยังประสบปัญหากับการผลิต、การหลอกลวงนั้นยากเพียงใด (แม้แต่ตัวผู้เขียนเองก็ด้วย)、นี่อาจหมายความว่าจำเป็นต้องมีเทคนิคการแสดงออกในระดับสูง。"ภูมิทัศน์" และ "มนุษย์" เป็นสองประเด็นหลักของศิลปะ。ไม่ว่าคุณจะคิดอย่างไร สุดท้ายแล้วคุณก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าไปพัวพันกับสองสิ่งนี้。มันสายเกินไปแล้ว、ฉันคิดว่าฉันจะพยายามเข้าใกล้หัวข้อนี้โดยสุจริตมากขึ้นอีกหน่อย。