“アイデア” という “芸術” 

また「ざくろ」か・・ですか?(やや風化気味の紙に水彩)

“アイデア” は “芸術” に必要な要素ではあってもイコールで結ばれることには違和感を覚える人がいるのが当然だと思っていましたが現実はすでに「違和感など無い」ようなんです

「Art 」という語が本来持っていた「技術・職人」という語感からかなり遠ざかってしまっていますがここへきて発想とかアイデアというものが素材やテクニックも含めて一層大きく切り離されてきたと感じています
 単純な話「こんな絵を描きたい」というアイデアを「言葉にして」生成AIに話しかけるとたとえば油絵の知識も技術も素材・材料さえ無しに数分後には「作品」がパソコンの画面に生まれて(生成されて)きます絵そのものがまったく描けなくても鑑賞力など一切なくても構わないそうやって “生まれた” 作品にも絵画としての「著作権」が生じるというのですからストレートに「アイデア≒芸術」ということになったと言っていいでしょうここでは「言葉」が「絵画」の著作権を作っていることにわたし自身は違和感があります

“芸術家” というのは少なくともわたしにとっては特別な存在“でした”「でした」と過去形で言わざるを得ないというのも心情的にはかなり辛いのですがおそらくあと数年もすれば「言葉が話せる人=芸術家」という環境になると想像しますわたしだけでなく多くの人にとっても“芸術家” は今でも憧れの一つでしょうそれが何の知識も経験もなく子どもでも使えるアプリケーションだけで堂々と「著作権」のある「作品」を持つ「作家」になれるんですから誰でも一度はなりたいですよねたった数分で作品が出来しかもお金も時間もかからず身体的にも疲労する間さえありません
 「芸術家」にとって「アイデア」はかつては努力と才能を絞り出したそれ自体ひとつの “結晶” のようなものでした長い鍛錬と研究で培われた技術がアイデアに繊細な肉付けをしさらに幸運の女神が舞い降りて初めて芸術作品が成り立つようなものでしたそうやって育ってきた稀有の「天才」に「誰でもなれる」ようにするために数世紀にわたって様々な発想法が考えられコンピューターの発達がそれを加速しとうとう生成AIに到達しました

 あなたもAIを手にしたたった今から堂々とした「芸術家」になれます(もしかしたらすでに「芸術家」でしょうか)あなたのまだ小さいお子さんもすでに天才芸術家です。แน่นอน、お隣もその隣も一緒なんですが町内全部市全部県内国内だけでなくそう世界中「天才」だらけの世になったんですDNAも師匠も切磋琢磨する仲間も不要ですアルキメデスのような “数分野かけもち” の天才もそこら中にいますなんと喜ばしい世の中になったんでしょうか!!
 できるだけ多く深いアイデアを生み出すための方法論もデカルトなど多くの天才たちによって考えられ工夫されてきました彼らの方法論もまた名著として伝えられてきました画期的な新しい発想をすること自体がとても貴重で難しかったからです
แต่、そんなのももう読む必要なくなったんですねたぶん喜ばしいことです今は「コミュニケーション」の時代「独創的」より「皆と同じ」「共感できる」発想が尊ばれる環境です“他にはない” というアイデア自体が不要になってきたってことなんでしょうね

お尻を温める

「ざくろ」水彩

ทางที่ดีควรอบอุ่นร่างกายเพื่อให้เลือดไหลเวียนได้ดีขึ้น、แทนที่จะ、บริเวณที่เย็นที่ร้อนกว่าปกติ (การอักเสบ)、บริเวณที่อบอุ่นที่เย็นกว่าปกติ (ลดการไหลเวียนของเลือด)。สรุปคือควรรักษาอุณหภูมิให้อยู่ที่อุณหภูมิปกติจะดีกว่า、เป็นความรู้สึกทางกายภาพที่เรียบง่ายและชัดเจน、แน่นอน。

ฉันมีอาการปวดขาขวาหลายส่วนตั้งแต่ต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา、ปัจจุบัน “เดินลำบาก” 。ไม่ใช่ว่าขาของฉันแย่จริงๆ、ฉันรู้จากการรักษาว่าอาการปวดหลังส่วนล่างของฉัน、ตอนนี้ฉันกำลังรักษาเอวและก้นให้อบอุ่น。สิ่งที่ไม่ดี、แม้ในเดือนกันยายน วันกลางฤดูร้อนก็ยังคงดำเนินต่อไป。อาจเพราะฉันเติบโตในประเทศทางเหนือฉันจึงไม่ชอบเครื่องปรับอากาศ、หากไม่ปกป้องกระเพาะอย่างเหมาะสม ลำไส้จะเสื่อมเร็ว、ขณะเปิดเครื่องทำความเย็น、สายรัดหน้าท้องบนท้อง、ใส่ hocalon ไว้บนเอวของคุณ、ฉันวางก้นของฉันบนเบาะไฟฟ้าอุ่นสำหรับฤดูหนาวและฉันก็เท้าเปล่า、ขัดแย้งกัน、ฉันต้องใช้เวลาในสถานการณ์ที่ไร้สาระ。

ถึงเวลานิทรรศการศิลปะฤดูใบไม้ร่วง。เพื่อน、นิทรรศการกลุ่มจากคนรู้จัก、คุณจะได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมนิทรรศการเดี่ยว。ฉันก็ตั้งตารอเหมือนกัน、ฉันอยากจะไปดูมันบ้าง แต่ฉันอยากให้มันดีขึ้นโดยเร็วที่สุด、昨日は膝今日は腿と足首というように、ความเจ็บปวดปรากฏที่นี่และที่นั่นราวกับว่ามันเปลี่ยนแปลงทุกวัน、(ไม่ใช่ว่ามีอะไรผิดปกตินะ) เดินไปสถานีแทบไม่ได้เลย (ถึงจะแค่ 450 ม. ก็เถอะ)、ฉันหยุดพักหลายครั้งตลอดทาง! )。ไปก็ดี กลับก็น่ากลัว。ฉันกังวลที่จะออกไปข้างนอกเพราะกลัวว่าจะกลับบ้านไม่ได้。気持ちも落ち込んでしまいます

สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้คือร่างภาพ。อาจมาจากของจริงหรือจากภาพถ่ายก็ได้。ยังไงซะฉันก็ลืมความเจ็บปวดขณะวาดได้、ถ้าวาดก็จะพัฒนาขึ้นนิดหน่อย。นั่นเป็นเหตุผล、ฉันกำลังวาดภาพร่างสำหรับ “แทนยาแก้ปวด”。แต่ก็ยัง、จริงๆ แล้วพวกเขา (คนที่ให้คำแนะนำแก่เรา) ค้นพบอะไร?、คุณจะใส่ร่างกายของคุณเข้าไปได้อย่างไร?、อยากไปดูว่าจะซับลิเมชั่นเป็นงานมั้ย。悔しいし、ฉันรู้สึกเสียใจสำหรับพวกเขาแม้ว่า、คราวนี้เป็นน้ำหนักของตัวเอง。

อยู่ที่ไหนก็สวย

"เด็กชายกับหมา - ฤดูหนาว" 2002 F100 Tempera、แปะ、กระดาษประดิษฐ์ตัวอักษร ฯลฯ

ช่างเป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ、ตอนนี้อยู่ที่ไหน? ตรงหน้าฉัน、บ้านพักบนที่สูงแสนสดชื่นพร้อมองุ่นป่าที่เก็บมาสดๆ เหรอ? แผ่นเสียงเชลโลอันเศร้าหมองกำลังหมุนอยู่、ร้านกาแฟตรงหัวมุมถนนสายประวัติศาสตร์เหรอ? ห้องปฏิบัติการกำลังดื่มกาแฟนมอุ่น ๆ พร้อมชมหิมะตกอย่างเงียบ ๆ เหรอ? ในเต็นท์นอนรอพายุผ่านไปเหรอ? ฉันคิดว่าฉันจะกลับมาได้ตลอดเวลา、ก่อนที่คุณจะรู้ตัวเสียก่อน、ทุกสิ่งกลายเป็นสถานที่ที่ให้ความรู้สึกห่างไกลออกไปมาก。

สถานที่นั้นอยู่ที่นั่นเสมอ、เพื่อนของฉันก็สนุกสนานที่นั่นเหมือนกัน。ฉันก็อยู่ที่นั่นเหมือนกัน。สถานที่ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้อยู่ที่ไหนตอนนี้?。

ในความเป็นจริงมีสถานที่ดังกล่าวมากมาย、ใครๆ (อาจจะ) ก็ไปได้ถ้ารู้สึกแบบนั้น。และ、ถ้าคุณไปที่นั่น、เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้จะเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาคุณ。ความสนุกของการเดินทางก็สิ้นสุดลงเพียงนั้น。ปีที่ผ่านมา、ฉันไม่ได้เดินทางเหมือนการเดินทางอีกต่อไป。จะทำอย่างไรถ้าเดินไม่ได้ครึ่งทาง?、ความกังวลแบบนั้นมาก่อน、ฉันไม่รู้สึกดีกับการเดินทางอีกต่อไป。ไปทางทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศเหนือ หรือทิศใต้、ถ้าคุณนั่งรถไฟหนึ่งชั่วโมง、ฉันสามารถเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่แตกต่างจากทิวทัศน์ที่ฉันเห็นจากหน้าต่างหน้าโต๊ะ。นอกจากนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเสมอ。ฉันสงสัยว่าทำไมฉันไม่ออกไปข้างนอกทั้งๆที่ฉันรู้เรื่องนี้。

ไขมันที่ไม่จำเป็นสะสมอยู่ในสมอง、ฉันสูญเสียกล้ามเนื้อจำนวนนั้นจากขาและสะโพก、จริงหรือที่น้ำหนักของคุณ “ดีต่อสุขภาพ” เพราะมันสมดุล?。นี่มันอะไรกันเนี่ย?。ถ้าสัตว์ขยับไม่ได้ก็กินไม่ได้、ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตาย。การเดินได้รับการสนับสนุนในแง่ง่ายๆ ว่าการเคลื่อนไหวนั้นเป็นสัตว์、เครื่องจักรและอากาศก็เคลื่อนไหวเช่นกันหากเพียงแค่เคลื่อนไหว。น้อยกว่ามาก、จะไม่มีสัตว์ชนิดใดที่มีจุดประสงค์เพียงเพื่อเดินเท่านั้น。
มีที่ไหนสวยๆบ้าง?。ฉันจะไปที่นั่นได้อย่างไร、เพื่อฝึกขาและสะโพกของสมองในการคิด、เดินในความฝัน。