ดนตรี

วันที่ผ่านมา、ฉันกำลังเดินผ่านหน้าโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง。

บางทีแสงอาจจะดีก็ได้?、อาคารเรียนดูสวยงามมาก ฉันจึงหยุดจักรยานและ、ถ่ายภาพด้วยสมาร์ทโฟนของคุณจากภายนอก。แล้วจู่ๆ、“เสียงร้องของนางฟ้า”? ? ด้านหลังมีต้นไม้ปลูกไว้บังสถานที่ท่องเที่ยว、นักเรียนชั้นประถมศึกษาประมาณ 10 คน。ภายใต้การแนะนำของอาจารย์、ดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งเริ่มฝึกขับร้อง。

ระหว่างทางกลับบ้าน、ขณะปั่นจักรยานของฉัน、กะทันหัน、คราวนี้เป็นกลอง、เสียงทองเหลือง(เครื่องดนตรีทองเหลือง) มาจากทางขวา.。ฉันกำลังคิดว่า "นั่นคือหูของคุณเหรอ?"、ฉันเห็นฉากฝึกซ้อมของคณะกลองและฟลุต。

มีอบรมพิเศษมั้ย?、สาวๆเพียง 10 คนเท่านั้น。สาวคอนดักเตอร์ทั่วไปอยู่ไกลไปหน่อย、ฝึกแกว่งกระบอง (สำหรับหัวหน้ากองกลองและขลุ่ย) พร้อมฟังเสียงที่อยู่บนหลังของคุณ。3 ยังอยู่ในชุดออกกำลังกาย、ตัวนำสี่ทองเหลืองและกลอง、เด็กผู้หญิงที่แตกต่างจากกัปตันกำลังสั่งการจากอัฒจันทร์。การเล่นทองเหลืองครั้งแรกคงจะยาก。แต่、มันจะเป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างแน่นอน、ฉันคิด。

Purupuru

เมฆยามค่ำคืนบนยอดเขาสึคุบะ

กะทันหัน、เวลาถูมันก็กระตุกๆ。เมื่อเขย่าจะสัมผัสได้ถึงคลื่น。ฉันกำลังพูดถึงท้องของฉัน。

สเกลมีความซื่อสัตย์。ช่วงนี้ฉันเหนื่อย、ฉันคิดว่าอย่างนั้น、นั่นคือ (อาจจะ) สาเหตุที่ทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อย。ฉันก็เหมือนกับคนอื่นๆเช่นกัน、ฉันถูกบังคับให้เผชิญกับความจริงทุกวัน、คุณไม่สามารถตำหนิผู้อื่นในเรื่องนี้。ฉันไม่ว่าง → นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงเหนื่อย → ฉันลดน้ำหนัก。มันควรจะเป็น、+2กิโลกรัมหมายถึงอะไร?

แม้ว่าฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นมันก็ตาม、ใบเสร็จค่าอาหารจะอยู่ตรงหน้าคุณ。บิลนี้มาพร้อมกับดอกเบี้ยสูง、การก้าวเกินนั้นเป็นอันตราย。พูดออกมาดัง ๆ ว่า “ฉันไม่ชอบมัน”、ฉันคิดในใจว่า “โดซัปเป้?” ในภาษาถิ่นบางภาษา。จริงๆแล้ว ฉันมีบางอย่างอยู่ในใจ ดังนั้นฉันจึงคิดถึงมาตรการตอบโต้。ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั้น、ในซูโม่ ความเกียจคร้านคือ ``ครั้งก่อน''。หลังพิธีปฏิรูปฯ、ฉันคงอยู่ได้เพียงเท่านั้น。แต่ “จูรุปุรูรุ” แล้ว…。

วันก่อนฉันได้รับผลไม้หายากชื่อ ``โปโป''。ใกล้เคียงกับ “มะม่วงฮกโกกุ” มั้ย? ครอบครัวแค่จิบแล้วพูดว่า“ ฮะ?”。ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าฉันชอบมัน、รสชาติไม่เลว。โมโรฮิยะและครอบครัวของเขาแบบ “ว้าว!”。ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าฉันชอบมัน、รสชาติไม่เลว。"ฮะ?"、ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าฉันชอบมัน、รสชาติไม่เลว。นั่นคือ、หมายถึงจ้ำม่ำหรือเปล่า?、“ฉันไม่รู้จักนักร้อง”。

絵の行く末

ที่หมู่บ้านฮิกาชิโดริ/ชิรานูกะ - อุณหภูมิ 18°、ลมแรง

8/27(วันจันทร์) ถึง 30 สิงหาคม (พฤหัสบดี)、การเดินทางครั้งที่สองไปชิโมกิตะในเดือนสิงหาคม。ฉันไม่สามารถนำรถของตัวเองมาได้ในครั้งนี้、เพื่อที่จะเหลือเพียงภาพวาดขนาดใหญ่ในชิโมคิตะ。รถก็เต็มไปหมด、ฉันไม่รู้สึกว่ามีอะไรเหลือมากนัก。

นี่เป็นครั้งแรกของฉันในชิโมคิตะ、ฉันให้ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยวเล็กน้อยแก่คนที่ขับรถมา。สำเร็จหลักสูตรทั่วไปตั้งแต่ชิริยาซากิไปจนถึงโอโซเระซังภายในวันเดียว、วันรุ่งขึ้นเขาอยากจะวาดเรือประมง、บริเวณท่าเรือประมงบางแห่ง。ฉันด้วย、ฉันวาดภาพประมาณ 20 ภาพในสมุดสเก็ตช์ภาพขนาดเล็ก。

ฉันบริสุทธิ์เมื่อฉันใช้ปากกา แต่、ระหว่างเดินหาที่ต่อไป、ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันรู้สึกเศร้า。อาจเป็นเพราะสภาพอากาศ。แต่、ดูเหมือนรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นจุดจบในหลายๆ ด้าน。รวมถึงตัวฉันเองด้วย、“จุดจบ” ในหลายๆ ความหมาย。รูปที่ผมนำมาด้วย、คงไม่มีใครได้เห็นมันอีกแล้ว。ฉันจะต้องขนส่งภาพวาดที่เหลือเร็วๆ นี้、ฉันยังคิดว่าการขนส่งโดยตรงไปยังเตาเผาของเราจะดีกว่า。การเดินทางไปกลับใช้เวลาขับรถอย่างรวดเร็ว 9 ชั่วโมง ครอบคลุมระยะทางกว่า 700 กม.。ฉันเหนื่อยมากแม้จะไม่ได้ขับรถ。