หมวดหมู่: เฉลียง

“เงิน” แม้แต่ในการเล่น、แม้ว่าคุณจะให้ทุกอย่างก็ยังเป็นเงิน

เรือประมงปลาหมึกบนบก

เข้าสู่ช่วงครึ่งหลังของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งแล้ว。สิ่งที่ฉันรู้สึกอย่างแรงกล้าจนถึงตอนนี้ก็คือ、กิจกรรมใหม่ (โดยเฉพาะสเก็ตบอร์ด)、การโต้คลื่นดูสนุกจริงๆ、มันเกือบจะเป็นการขยายการเล่น、กิจกรรมแบบดั้งเดิมนั้นน่าประทับใจจริงๆ、แม้ว่าฉันจะเสียสละทุกอย่าง แต่เป้าหมายก็ยังห่างไกล。“การขยายการเล่น” แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าระดับต่ำ。เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพจิตใจ。

จะเป็นนักกีฬาระดับโอลิมปิกได้อย่างไร、ไม่เพียงแต่ความสามารถและความพยายามของแต่ละบุคคลตั้งแต่อายุยังน้อยเท่านั้น、ฉันได้ยินบ่อยครั้งว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการเสียสละครั้งใหญ่ของทั้งครอบครัว。นั่นเป็นเหตุผล、เป็นเรื่องราวของการทดลองที่เกี่ยวข้องกับการเอาชนะความยากลำบากมากมายและการบรรลุเป้าหมายอันรุ่งโรจน์。นั่นก็ขับเคลื่อนเราเช่นกัน、นักกีฬาใหม่、เรื่องราวแบบนั้นดูเหมือนจะไม่เหมาะกับการเล่นสเก็ตบอร์ดเป็นพิเศษ。กะทันหัน、ในขณะที่ฉันกำลังเล่นและฝึกซ้อมร่วมกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน ฉันก็คว้าเหรียญทองมาได้、นั่นคือสิ่งที่รู้สึก。นั่นช่างสดชื่นจริงๆ、นี่ไม่ใช่ต้นกำเนิดของกีฬาหรอกเหรอ?、ทำให้ฉันคิดว่า。

สิ่งที่ฉันรู้สึกเข้มแข็งเป็นพิเศษเมื่อมองดูผู้เล่นชาวญี่ปุ่นคือความรู้สึกเศร้า。ฉันเห็นโค้ชบอกให้ฉัน “ยิ้ม!” แม้ว่าฉันจะยิ้มก็ตาม。คุณสามารถบอกได้ด้วยการดูกีฬาของโรงเรียน。สิ่งสำคัญคือต้องชนะ、เพื่อจุดประสงค์นั้น ฉันจะบังคับให้คุณฝึกฝนอย่างหนัก。ยิ่งโรงเรียนเข้มแข็งก็ยิ่งจำกัดการใช้ชีวิตประจำวันมากขึ้น。ด้วย ``การพัฒนานิสัยแห่งชัยชนะ'' นักเรียนยังรู้สึกว่าตนเองพัฒนาขึ้นอีกด้วย、สามารถทนต่อ Sparta อันโหดร้ายได้。แต่、ถ้าลองคิดดูก็บอกได้เลยว่าเป็นการ "ล้างสมอง" แบบหนึ่ง。หลังจากทำสิ่งนี้มาหลายทศวรรษในโรงเรียนทั่วประเทศญี่ปุ่น、คนทั้งประเทศอาจถูกล้างสมองด้วยความคิด "ทำงานหนัก"。

ถ้านักสเก็ตบอร์ดเป็น "คลับ" แบบนั้น、ฉันคิดว่าเขากำลังจะเลิก。ฉันทำเพราะฉันรักมัน、ฉันทำวิจัยเพราะฉันชอบมัน。ฉันไม่ชอบการถูกบังคับ。กฎเกณฑ์เพื่อให้เราสามารถสนุกไปกับตัวเองได้อย่างแท้จริง、เราทุกคนควรจะทำมันด้วยกัน。รอยยิ้มที่มีความสุขของพวกเขาดูเหมือนจะพูดเช่นนั้น。โลกแห่งกีฬาผสมผสานกับการเล่น、ฉันหวังว่ามันจะเริ่มเปลี่ยนแปลง。

CGスケッチ練習

海辺のまちｰCGスケッチ

CGによる「鉛筆スケッチ」を試みている。これまでも何度かアップしているが、นี้、コロナの夏休み中にもう少し慣れ、進化させたい。

このスケッチは、現地でペンで描いたものを見ながら、CGで描いている。スケッチブックだろうとパソコン上だろうと、描くこと自体はは難しくはないが、それをパソコン上でいろいろな媒体につないだり（たとえばこのブログにアップしたように）、他のメディアに利用するなどの展開が苦手、というよりどうしたらいいのか五里霧中だ。

描くだけならパソコン上の方がずっと楽。重たいスケッチブックを持ち歩かなくても済むし、ペンや絵の具（水彩の場合は特に水が問題だ）をいくつも用意しなくて済む。แต่、スケッチの醍醐味はやっぱり現地の空気を吸うこと、その風に当たること、คานา。海辺にはいろいろな匂いもある。そこに住む人たちの会話を聞くのも楽しい。途中のお店で飲み物を買って、店の人と話す。CGには一切それがない。このスケッチも、アトリエでクラシックなど聴きながら描いた。

描いたものを見ればそっくりでも、まったく別の世界だ。どちらもできるようになりたいと思う。

เหรียญทอง

ある日の下北半島‐CGスケッチ

โอลิมปิก、試合後の選手インタビューを聞いていると、どんな選手でも絶対に金メダルが欲しいんだな、と感じさせられる。

（現在の）自分の限界を越えて何かに到達するには、誰しも強い動機を必要とする。必要度が強いほど努力もするし、そのための我慢もできる。その極限のかたちをぶつけ合う最高の場が、たぶんオリンピックなのだ。「他人に勝つ」という歓びは本能的なものだろうが、それを増幅し続ける人生とはどんなものなのか、わたしには想像が及ばない。銀でも銅でもすごいことだと思うけれど、彼らにとって、金メダルとはそれらを何十個足しても替わりにはならないものなのだな、ということだけは分かったような気がする。

金メダル＝１位なら、１位の称号でも同じことかといえば、きっとそうではないだろう。明らかな「物的証拠」として「金メダル」が欲しいのだ。金メダルを齧るポーズがちょっといやらしいと思っていたが、もっとも敏感な口回りの神経で金メダルに触る、その物質感が（精神衛生上）必要なのだろうと思いなおした。

気楽に見たり聞いたりするだけのわたしにとっては、頑張って自分が何かを得ればそれで十分ではないか、自己新記録を出すだけでも立派だ、などと思う。それが間違っているとは思わないが、そんな風に考えている選手は（少なくともオリンピック選手には）一人もいないということが分かった。