ภาพวิตกกังวล

นิทรรศการแอ็คชั่น Masayuki Yamoto “Hall” 2021

ภาพวาดโดยคุณยาโมโตะ สมาชิกสมาคมศิลปะพฤติกรรมศาสตร์、อย่างน้อย 10 ปี、ฉันดูมันด้วยความสนใจและความเคารพ。นี่คือผลงานของคุณยาโมโตะที่ประกาศในงานนิทรรศการพฤติกรรมเมื่อเดือนกันยายน 2564。ฉันอยากจะพบคุณสักครั้ง、ฉันยังไม่ได้พบคุณเลย。

เมื่อมองแวบแรก、บุคคลนี้น่าจะเป็นจิตรกรที่มีความเห็นอกเห็นใจอย่างมากกับ Hieronymus Bosch และ Brueghel、ฉันคิดว่าทุกคนรู้สึกอย่างนั้น。หนึ่งคือสีของมัน。อีกอย่างคือฉันชอบที่จะทำลายรูปร่าง。ดูเหมือนว่ามีจิตรกรหลายคนที่ตรงกับสองสิ่งนี้、ในความเป็นจริงมีน้อยอย่างน่าประหลาดใจ、โดยจะจำกัดให้แคบลงเหลือเพียงจิตรกรสไตล์ Bosch และ Brueghel。

แต่、มันไม่สำคัญ。สิ่งที่ฉันรู้สึกจากภาพนี้คือ、เป็นข้อความจริง ๆ ว่า "โลกนี้อยู่ยาก"。วงกลมศูนย์กลาง、องค์ประกอบที่มีจุดศูนย์กลางเว้า มีลักษณะคล้ายเฟือง、แม่นยำและโหดเหี้ยม” เป็นสัญลักษณ์ของสถานการณ์จริง。มันเหมือนกับแผนผังของ "ทาส"、ดูเหมือนว่าฉัน。

ขณะที่จินตนาการถึงสถานการณ์ที่ไม่สนุกเช่นนั้น、วาดด้วยความงามอันอดทนของสีสัน、หากคุณเข้าใกล้ภาพวาดอีกก้าวหนึ่งหรือสองก้าว、อาจมีหลายร้อยตัวอักษร、แต่ละคนขี้เกียจมาก (บางทีกางเกงก็หลุดลงมาด้วยซ้ำ)、กำลังทำท่าทางดูหมิ่นตัวเอง。คุณเห็นว่าสิ่งนี้เป็น "เสรีภาพ (ที่ถูกขโมยไปอย่างย่อยยับ)" หรือไม่?、ไม่ว่าคุณจะมองว่ามันเป็น "อิสรภาพ (ในการลาออก)" หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณ、โดยคำนึงถึงสีและองค์ประกอบโดยรวมอื่นๆ、อเมริกัน、ฉันคิดว่าความรู้สึกในแง่ดีถึงอิสรภาพนั้นถูกกำจัดออกไปโดยสิ้นเชิง。ถึง “ท่านที่คิดว่าท่านเป็นอิสระ”、อิสรภาพของคุณอาจจะเป็นแบบนี้จริงๆ、ยังโอเคอยู่มั้ย?、ฉันรู้สึกว่านี่เป็นภาพวาดที่บังคับให้เราต้องถามตัวเองด้วยคำถามนี้。

เอสควิส

Amazonica Esquis

วันที่ 5 หลังจากนิทรรศการศิลปะ Blue Seagull สิ้นสุดลง。รู้สึกเหมือนผ่านไปประมาณหนึ่งปีแล้ว、ตรงกันข้ามกับความรู้สึกของฉัน、การผลิตวีดิทัศน์สำหรับนิทรรศการไม่คืบหน้าอย่างที่คาดไว้、ฉันไม่สามารถเปลี่ยนใจและไปทำงานต่อไปได้อย่างรวดเร็ว。ฉันไม่ชอบเรื่องแบบนี้。

เมื่อสองปีที่แล้วฉันซื้อไม้กระถางชื่ออเมซอนิกา จากชื่อ、ฉันหลงใหลในความดุร้ายของป่าเขตร้อนและวาดภาพมันหลายครั้ง、1ฉันยังทำเป็นงานไม่ได้เลย。ผู้ชายคนนี้หลังจากนิทรรศการนกนางนวลสีน้ำเงิน、ฉันตัดสินใจที่จะทำให้มันเป็นฮีโร่คนใหม่ตามดงบีโกเนีย。

Amazonica มีรูปร่างที่เรียบง่าย、มันง่ายมากที่จะร่าง、เมื่อพูดถึง “การวาดภาพ”、ความเรียบง่ายของมันกลายเป็นอุปสรรค。การออกแบบมีความน่าสนใจมาก、เนื่องจากเป็นการยากที่จะซ้อนทับความลึกทางจิตวิญญาณนอกเหนือจากนั้น。กล่าวอีกนัยหนึ่ง、หมายความว่าการปรับตัวให้เข้ากับความรู้สึกอ่อนไหวของญี่ปุ่นเป็นเรื่องยากใช่ไหม?。

สควิสคืออะไร?、งาน ``จัดระเบียบความคิด'' ก่อนเริ่มการผลิตหรือการวาดภาพจริง。ฉันไม่รู้ที่มาของคำนี้ แต่น่าจะเป็นภาษากรีก。ในร่างนี้、รูปร่างของอเมซอนิกายังคงเหมือนเดิม。สีจะขึ้นอยู่กับสีเขียวและความอิ่มตัวของสี、2-3 ประเภทที่มีความสว่างต่างกัน。ฉันกำลังคิดที่จะใช้สีขาวเป็นสำเนียง。“สีขาว” นี้ไม่ใช่แค่ช่องว่างเท่านั้น、ฉันอยากจะแสดงออกอย่างเหมาะสมและมีความหมาย。3การวางกรีนประเภทต่างๆ เป็นเรื่องง่าย、สิ่งสำคัญคือต้อง "นั่งคร่อมเส้น"。ฉันต้องการโพสต์ต้นแบบในบล็อกนี้ภายในสองสามวัน。

ทุกคน、มาวาดรูปกันเถอะ!

Grove Begonia-การวาดภาพ

ตั้งแต่เมื่อไหร่?、ฉันไปโตเกียวครั้งแรกในรอบนานจนเกือบลืม。นิทรรศการเดี่ยวของคนรู้จักในกินซ่า、นิทรรศการศิลปะฤดูใบไม้ร่วงที่ศูนย์ศิลปะแห่งชาติ โตเกียว ในรปปงหงิ。จนถึงขณะนี้ชุดของความอยุติธรรม。หากคุณเป็นชาวต่างชาติที่ให้ความสำคัญกับหน้าที่และมนุษยธรรม、ฉันต้องถอดท้องตัวเองมาแล้ว 100 ครั้งแล้ว。มันไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว มันเป็นชิ้นเล็ก ๆ。

เมื่อถึงสี่แยกกินซ่า 4-โชเมะ、ว้าว、มีผู้คนมากมาย、ตอนแรกฉันรู้สึกแบบนั้น、เมื่อคุณสงบลง จริงๆ แล้วมันก็ค่อนข้างเล็ก。ล็อบบี้ของพิพิธภัณฑ์มักจะเต็มไปด้วยผู้คนแม้ในวันธรรมดาก็ตาม、ตอนนี้มันว่างเปล่า。เก้าอี้ที่วางเรียงตามผนังกระจกก็ถูกดึงออกไปเป็นเวลานานเช่นกัน、ตั้งอยู่บนระเบียงกลางแจ้งที่มีการระบายอากาศได้ดี。ภายในอาคารก็เงียบสงบอย่างน่าประหลาด。

วันนี้เป็นนิทรรศการศิลปะพฤติกรรมและนิทรรศการสมาคมการผลิตใหม่。ฉันรู้สึกว่าภาพที่จัดแสดงก็เหมือนเดิม、สมาชิกเสียชีวิตมากกว่าปกติ。เมื่อพิจารณาถึงวัยแห่งความตายมิใช่เพียงผู้สูงวัยเท่านั้น、40มีคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยในช่วงวัยรุ่น。อาจเป็นได้ว่าความเครียดจากโคโรนากำลังส่งผลกระทบต่อฉันอย่างช้าๆ。ในที่สุด ไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่และมนุษย์จะคุ้นเคยกัน、ฉันเดาว่าสิ่งต่างๆ จะคลี่คลายลงด้วยการถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชาจำนวนหนึ่งทุกปี、ถึงกระนั้น เราจะไม่กลับไปสู่สถานะก่อนเกิดไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่。แม้จะเจ็บปวดก็ตาม、หากมองในระยะยาว มันเป็นเพียงก้าวหนึ่งของวิวัฒนาการของมนุษย์。

ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์จะตายในระบบสุริยะของเราในอีกไม่กี่พันล้านปี。นั่นหมายความว่าระบบสุริยะจะหายไป。ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ในอนาคตอันไกลโพ้นเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงมนุษยชาติเลย、ไม่ว่าในกรณีใด เมื่อถึงจุดนั้น โลกก็จะหายไปตามธรรมชาติ。ไม่ว่ามนุษย์จะสร้างวัฒนธรรมที่ก้าวหน้าแค่ไหน、ที่นั่นทุกสิ่งจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับดวงอาทิตย์และกลายเป็นเถ้าถ่าน (กลับคืนสู่ธาตุ)。สรุปแล้วมันเสียเปล่าเหรอ?、นั่นไม่ใช่กรณีแม้ว่า。หากคุณคิด (ตามหลักปรัชญา?) ว่าการมีชีวิตอยู่และการตายไม่มีความแตกต่างกันมากนัก、ด้วยเหตุนี้การใช้ชีวิตอย่างอิสระในปัจจุบันจึงเป็นประโยชน์มากกว่า。นั่นเป็นเหตุผล、ทุกคน、มาวาดกันโดยไม่ต้องกังวลมากเกินไป。