เมื่อวันที่ 5 ของเดือนที่แล้ว (กันยายน) ช่อง YouTube “คลาสวาดภาพนกนางนวลสีฟ้า” ได้เปิดขึ้น。สถานที่สำหรับสมาชิกของ “นิทรรศการ Blue Seagull” เพื่อโต้ตอบ、สถานที่เรียน、ฉันต้องการใช้สำหรับการนำเสนอของสมาชิกรายบุคคล ฯลฯ、ขณะที่กำลังขยายความหวังของฉัน。
เกือบ 1 เดือนนับตั้งแต่เปิดร้าน。ตอนนี้ผมดู YouTube ด้วยความตั้งใจว่าจะทำเอง。จนกระทั่งเปิดก็เป็นเรื่องของคนอื่น、เมื่อคุณเริ่มมองมันด้วยสายตาแบบนั้น、ความหวังของฉันลดน้อยลงทุกครั้งที่มองมัน。คุณภาพของช่องที่มียอดวิวมากก็เป็นไปตามคาด、ระดับสูงทั้งปริมาณ、ความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายแม้จะต้องใช้เวลาถึง 100 ปีก็เพิ่มมากขึ้น。
ไม่ต้องบอกว่าผู้ใช้ YouTube สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้、ทักษะการพูดก็เยี่ยมเช่นกัน。ความรู้ทางวิชาชีพและการทำงานจริง เช่น กล้องและการจัดแสง。การแก้ไขความสามารถและความรู้สึก、และเหนือสิ่งอื่นใดคือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะ "สื่อสาร"。ทุกสิ่งช่างห่างไกลจนไม่อาจเอื้อมถึง。ในหมู่พวกเขา、บางทีสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะ "สื่อสารและแบ่งปัน"、นั่นคือสิ่งที่ฉันขาดหายไป。ฉันไม่สามารถเชื่อมต่อกับใครได้、ฉันไม่รู้สึกเหงาเลยเวลาที่ฉันอยู่คนเดียว、เพราะฉันรู้สึกว่ามันสนุกที่สุด。
แต่、แล้วมันก็กลายเป็นแค่การวาดรูปเล่นๆ。มันอาจจะจริงที่ภาพเป็นเช่นนั้น、ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย。ฉันอยากจะขยายโลกภายนอกของตัวเองให้กว้างขึ้นอีกสักหน่อย。ฉันเลือก "นกนางนวลสีฟ้า..."、มันก็เป็นภาระสำหรับฉันเช่นกัน。ยากนิดหน่อย、โดยการสร้างความรู้สึกผูกพันเล็กน้อยให้กับตัวเอง ซึ่งมักจะวิ่งหนีเมื่อมีสิ่งที่ยากลำบากเกิดขึ้น、ฉันคิดที่จะอยู่ที่นี่โดยไม่หนีไปไหน。
