เมื่อคนบ้านั่งอยู่บนโซฟา

เรียกได้ว่าตอนนี้เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้、ในสิ่งที่เรียกว่าการเลือกตั้งกลางภาคในสหรัฐอเมริกา、ฉันดูสุนทรพจน์ของประธานาธิบดีทรัมป์เพื่อสนับสนุนผู้สมัครพรรครีพับลิกันในรัฐไอโอวาพร้อมคำบรรยาย。

เนื่องจากเป็นคลิปวิดีโอจากช่องเอนเอียงไปทางพรรคประชาธิปัตย์、ฉันดูมันคิดว่ามันอาจทำให้มีอคติ、ผู้สมัคร、กับทรัมป์、ฉันไม่คิดว่าวิดีโอนั้นมีการเปลี่ยนแปลง。
สิ่งที่ฉันเห็นนั่นก็คือ、“ผู้ชายคนนี้ไม่ดีอีกต่อไป。แต่、เพราะฉันไม่สามารถทำให้คุณกลายเป็นศัตรูได้、ความคิดที่สิ้นหวังของผู้สมัคร: "เราต้องกระตือรือร้นให้มากที่สุด"。“ถ้าคนโง่ (คณะกรรมการคัดเลือกรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ?) ไม่ยอมมอบรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพให้กับทรัมป์ล่ะ?、ฉันคือรางวัล "บุคคลแห่งปี" หรือไม่? ฉันจะให้บางอย่างแก่คุณ (อาจเป็นสิ่งที่ผู้สมัครคิดเองภายในเวลาประมาณ 30 วินาที)! ”、ชูเกียรติบัตรใส่กรอบราคาถูกบนเวที、ร้องสื่อให้ “แสดงใกล้ๆ”。
ความคิดนั้นเอง、ดูเหมือนเป็นการล้อเล่นที่ทำให้ผู้สมัครคิดว่า “เขาโอเคจริงๆ เหรอ?”。เรียบง่าย、เป็นเรื่องตลกขบขัน。"คุณ、คุณกำลังนอกใจทรัมป์หรือเปล่า? ”

ทรัมป์ที่ได้รับมัน、ขณะวางแขนซ้ายบนโพเดียม、บางครั้งคำพูดที่ไม่มีความหมาย? คำพูดยาวๆว่า "เห่า"。ฉันกรีดร้อง "โอ้" ทุกครั้งที่ประโยคขาด โดยไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดอะไร、ผู้สนับสนุนปรบมืออย่างไม่แน่นอน、"ตอนนี้、คุณพูดอะไร? “สีหน้าสับสน、มีอารมณ์ขันและเศร้า。

นั่นอเมริกาเหรอ?。ตัวแทนจากประเทศที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก、ฉันสงสัยว่ามันเป็นสีหน้าของผู้สนับสนุนเหล่านั้นหรือเปล่า、ฉันมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้。นั่นคือ、นี่คือภาพลักษณ์ของประเทศที่คนญี่ปุ่นหลังสงครามโหยหามานานใช่ไหม?、ถูกต้องแล้ว。

ฉันไปดูนิทรรศการชินสุเกะ ฟูจิซาวะ

วันนี้、1017 มกราคม (วันเสาร์)、ในวันฤดูใบไม้ร่วงอันเงียบสงบ ฉันได้รับเชิญให้เข้าร่วมนิทรรศการเดี่ยวที่คางุระซากะ。นิทรรศการเดี่ยวมากมาย、ฉันพลาดนิทรรศการ、นานมากแล้วตั้งแต่ฉันไปโตเกียว。

คุณฟูจิซาวะคือบุคคลแห่งอนาคต、ฉันคิดอีกครั้ง。“ต่อจากนี้ไป” แปลตรงตัวว่า、จากนี้ไป ฉันจะเปิดโลกของตัวเองให้กว้างขึ้น、เขาเป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยม、มันหมายถึง。แทนที่จะแสดงความประทับใจที่ไม่ดีของฉัน、แม้จากรูปถ่ายที่แย่นี้、งานนี้สูดบรรยากาศที่เป็นอิสระ、คุณไม่รู้สึกว่าคุณกำลังกางแขนออกสู่อวกาศอย่างอิสระใช่ไหม?。ฉันรู้สึกถึงพลังอันเงียบสงบที่มีต่อ ``อนาคต'' มากกว่า ``ปัจจุบัน''。

หลังจากนั้นฉันก็ไปที่ศูนย์ศิลปะแห่งชาติโนกิซากะ。นิทรรศการพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ (เรอเนซองส์)、ฉันยังจัดนิทรรศการอิสระด้วย、ฉันอยากเห็นทุกอย่าง、นิทรรศการนิกิเท่านั้น、ส่วนใหญ่ผมแค่ดูแล้วก็กลับมา。ฉันตระหนักดีถึงการขาดความแข็งแกร่งทางร่างกาย。

ภาพที่หายไป

สีน้ำ "การต่อสู้แห่งท้องทะเล"、ปากกา。กระดาษถ่ายเอกสาร A2

“จะวาดอะไรแบบนี้เพื่ออะไร?” "จะไม่ขายครับ" "มันน่าขยะแขยงมาก"。ฉันรู้สึกมีคนพูดแบบนั้นเยอะมาก。มีเพียงนักเรียนชั้นประถมศึกษาเท่านั้นที่สามารถวาดภาพแบบนี้ได้、ฉันแทบจะได้ยินเสียงพูดว่า。แท้จริง、รูปภาพแบบนี้เป็นที่นิยมในหมู่เด็กๆ。สำหรับภาพที่ผู้ใหญ่ชอบนำมาจัดแสดง、เด็กไม่สนใจ。

ตัวฉันเอง、ในขั้นตอนการนำสีน้ำมาทำสำเนากระดาษ、ฉันไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าจะวาดภาพเช่นนี้。

ผมไม่มีที่จะแสดงภาพวาดแบบนี้ครับ (ผมเพิ่งมี Blog นี้ เลยเอามาให้ดูครับ)。ไม่อาจให้ใครมองเห็นได้、เป็นภาพวาดที่ถูกลิขิตให้หายไปที่ไหนสักแห่งในที่สุด、นี่ก็เช่นกัน、มันไม่ต่างจากภาพวาดอื่นๆ ทั้งหมดที่ฉันเคยทำ、ฉันแน่ใจว่ามันเป็นภาพวาดต้นฉบับ。