หมวดหมู่: ศิลปะ

半年か、もしかしたらそれ以上、手をつけあぐねていた4号の小品を、やっとフィニッシュした。Appleシリーズの1点になる予定だったが、つまらなくなって途中で放り投げていた。

「エンコスティックのやり方を忘れた！」とドキッとしたのがきっかけ。しばらく使ってなかった瓶が、ひょいと目の前に転がり出てきた。
―エンコスティックとは蜜蝋（蜂の巣に含まれる蝋成分を抽出したもの）のこと。人類最古のワックスである。蜂の巣を粉砕、過熱して蝋分を溶かし、不純物、ゴミなどを濾して抽出したものが、現代では画材店で、きれいな包装で手に入る。古代エジプトのミイラの棺などに肖像が描かれていたりするが、あれが蜜蝋画である。数千年経っても変色、ひび割れ一つない（土台の木材の方が劣化する）。いわば完璧な絵の具なのだが、なにせ極端に描きにくい。油絵具などの自在さに、比べることさえできない。しかも蝋であるから、柔らかく、傷つきやすいなどの欠点もある―
　どうせ放ったらかしの未完成作だから、失敗がてら、それを使ってみようと思った。

色が深いですよねー（自分で言ってちゃ世話ないが）！まだ生乾きだが、数カ月経って、布などで磨いたらもっと深みが出るはず。

「竜宮へ行く」なんて物語的な題名をつけてみたけど、見ようによっては、単なる海難事故で海に放り出された漂流者か、宇宙空間でのそれのようでもあろう。ลองคิดดูนะครับ、あのエンデュアランス号が、2022年、107年ぶりに水深3000mの海底でとうとう発見された、しかも極上の保存状態という凄い写真を、昨年ナショジオの特集で見たっけなあ（1915年南極大陸横断を試みた英国の遠征隊で、舟は氷に挟まれて沈没した。乗組員は22か月後全員無事に生還した。多くの映画にもなった有名な事件）。話を戻そう―
　浦島太郎になる前にあの世へ行きそうだが、せっかく思い出したから、今年はできるだけ使ってみようと（この瞬間は）思っている。明日のことは知らんけど。

วันนี้เป็นวันแรกของฤดูใบไม้ผลิในปี 2025。ชิ้นเล็กๆ จากซีรีส์ ``Flying Man'' ถูกแขวนไว้บนผนัง。นี่คือภาพวาดเทมเพอราขนาด F4 ที่สะท้อนความคิดที่หลากหลายและท้าทายวิธีการแสดงออกแบบใหม่ (สำหรับฉันในขณะนั้น)。ในทางเทคนิคแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร、เป็นเพราะวัยเยาว์ของฉันเหรอ?、จังหวะที่ดีจากความคิดไปสู่การแสดงออก、บางครั้งฉันก็เปรียบเทียบกับความเร็วในการผลิตในปัจจุบัน。

อ๊ะ、ฉันออกนอกเส้นทาง。ที่、ภาพชายคนหนึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้า และความหมายของคำว่า “ริซชุน”、“ซีรีย์ Apple” ที่กำลังดำเนินอยู่? ทั้งสามเกิดประกายไฟในหัวของฉัน、ความคิดนี้มาถึงฉัน。ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แนวทางของ Apple ค่อยๆ เปลี่ยนไปนับตั้งแต่เริ่มต้น、ฉันแค่มองหาอารมณ์ใหม่สำหรับงานใหม่。

มีรูปภาพ、ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบที่เป็นรูปธรรมหรือนามธรรม、อยู่ในหัวของฉันในระดับหนึ่ง、คุณไม่สามารถวาดภาพได้เว้นแต่คุณจะเห็นภาพเป้าหมายของคุณ。ระบบจิตสำนึกก็คือ、ฉันรู้สึกว่ามันมีความเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของมนุษย์ในแง่ของ DNA。เมื่อตอนที่ฉันเป็นนักเรียน、ฉันรู้สึกตกใจเมื่อเห็นภาพถ่ายการวิจัยโดยละเอียดและบทความเกี่ยวกับภาพวาดในถ้ำอัลตามิรา、3เด็กอายุ 3 ขวบก็มีประสบการณ์ชีวิตเหมือนเด็กอายุ 3 ขวบ、ฉันเดาว่าภาพนั้นขึ้นอยู่กับสิ่งนั้น、เชื่อมต่อกับภาพวาด。ส่วนที่เหลือเป็นความรู้สึกทางกายภาพที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ตั้งใจ。มันเป็นโลกที่แตกต่างโดยพื้นฐานจาก "ภาพ" ที่แสดงโดย AI。อ๊ะ、หลุดอีกแล้ว。

ยิ่งความเชื่อมโยงระหว่างความคิดของคุณกับสิ่งที่อยู่ภายในตัวคุณแน่นแฟ้นมากขึ้นเท่าไร、ยึดมั่นอย่างเหนียวแน่น、มันง่ายที่จะคิดว่าถ้ารูปภาพไม่ขยาย、ในความเป็นจริงมันกำลังขยายตัว。สิ่งที่เรารู้ดีมีเนื้อหาที่ลึกซึ้งและสมบูรณ์、เพราะสามารถมองได้หลายมุมมอง。ในความเป็นจริง การมุ่งเน้นไปที่มุมมองเดียวจะง่ายกว่าหากคุณมีประสบการณ์และความรู้จากภายนอกเท่านั้น。อีกด้วย、ไม่ว่าคุณจะใหญ่แค่ไหนคุณก็ไม่สามารถก้าวข้ามโลกทัศน์ของตัวเองได้、สิ่งที่อยู่ภายในจิตไร้สำนึก、มันอาจจะปรากฏเป็นภาพใหม่。คลายเส้นขอบที่คุณยึดไว้ด้านนอกออก。หรือขุดลึกลงไป。นั่นคือสิ่งที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์、ฉันรู้สึกอย่างนั้น。
ถ้าอย่างนั้น、ฉันเขียนบางอย่างที่ฉันเข้าใจดังนั้นฉันจึงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป、ความคิดนี้ยังคงลอยอยู่บนขอบของ ``เรื่องธรรมดา''。ยังไม่ทราบเส้นทางข้างหน้า、ฉันจะวาดมันในวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ。

東日本、特に関東太平洋側では晴天が続き、今日も乾燥注意報が出ている。カラッとした良い天気だが、わたしの気分はずっとウエットなまま。บางครั้งก็เป็นเช่นนั้น、こういう絵を描いて気分を乾燥させる。

赤と黄色と緑。いつもながらわたしのワンパターン。こんなにあからさまに、この三色をどれも高彩度で使うようなカラーセンスのない人は珍しい、と自分でも感じる。普通は三色のうち、一色を抜いた二色でバリエーションを作り、抜いた一色をアクセントとして使うとか、もうちょっと洒落た使い方をする。あるいは三色を交互に混ぜて（重ねて）、近い色どうしにまとめていく。ถึงอย่างไร、こんなにストレートでバラバラに（交通信号機のように）原色を使う絵を見ることは少ない（子どもの絵には圧倒的に多い！）。

色の無い、モノトーンの世界にわたしは憧れる。だから雪の風景はことさら心を惹かれる。แต่ถึงอย่างไร、絵を描くとつい鮮やかに、より純粋にと色を使いたくなってしまう。カラーセンサーのどこかが壊れているに違いない。他の画家たちの絵を見るたびに、ถูกต้องแล้ว、こんな色遣いをしなくっちゃ、と強く願うのだが、画廊を出て3歩歩くともう忘れている。

モノトーンの絵はカッコいい、大人の絵だと思うのだが、色をたくさん使うのは頭を空っぽにできて楽しい。屁理屈をこねる割にはもともとの頭がガキっぽいのだろう。それならそれでいいはずなのに、そこに自分を100％投げ込めないジレンマがある。