先日（12/16）、国画会の安原容子さんの個展などを見に銀座へ行ってきた。最終日だったが、いずれの個展もひっきりなしに来場する人がいて、تعداد افرادی که برای دیدن تابلوها می آیند کم نشده است.、کمی احساس آرامش کردم.。
خیلی وقته از بهشت عابر پیاده می گذره。چینی هم زیاد می شنوم、من از نزدیک احساس کردم که گردشگری در آن کشور باز شده است.。نشستن در یک مکان غیرمنتظره در خیابان、خانواده ای که هر کدام با گوشی های هوشمند خود دست و پنجه نرم می کنند。هنوز کمی احساس ناراحتی وجود دارد、از دیدگاه یک گردشگر چینی،、احساس می کنم خیلی بیشتر شبیه یک ژاپنی شده ام.。
وقتی آسمان می درخشد、اروپا、آمریکا、آمریکای جنوبی、وزارت خاورمیانه、چهره های آفریقایی می آیند و می روند。من فقط با یک پیراهن لباس به آنجا رفتم.、هنوز عرق کرده بودم。12اواسط ماه、نمی دانم با این گرما چه خبر است؟。برخی افراد تنها با پوشیدن تی شرت در اطراف راه می روند.、در کنار آنها، افرادی هستند که ژاکت پوشیده اند.。از آن بهشت、90 درجه به هر گالری、با یک تکان خم می شود。
یک پونستیا که سال ها از آن رنج می برد、یک استراتژی پیدا کرد、امسال، کمی از بار را از روی دوشم برداشتم (به زودی)、من آن را در یوتیوب قرار می دهم)。10 روز مانده تا عید نوروز。یک فرد سالم、نگاهی به یک نمایشگاه انفرادی پر جنب و جوش、ضمن برنامهریزی و ساخت نمونههای اولیه بیش از دوازده نقاشی تا ارائه سال آینده.、من انگیزه بیشتری برای یافتن راه دیگری برای فتح پوینستیا خواهم داشت.。
