من "پل جاده جنگلی" قبلی را با رنگ اکریلیک دوباره رنگ کردم.。به دلایلی، رنگ در عکس کاملاً متفاوت از رنگ واقعی به نظر می رسد.、ای عزیز、مثل این。وقتی با اکریلیک نقاشی می کنم، به جای آن به کیفیت رنگ روغن فکر می کنم.、شاید به این دلیل است که من هنوز به استفاده از اکریلیک عادت نکرده ام.。。
ضخامت رنگ به آن حس بافت می دهد.、خیلی سرگرم کننده است。رفع آن بسیار آسان است、شما نیازی به تنش مشابه با آبرنگ ندارید.。نمی دانم همین است یا نه、همان موتیف、ای عزیز、اگرچه ترکیب تقریباً یکسانی دارد、تصویر به یک تصویر کاملاً متفاوت تبدیل شد.。این چیزی بود که می خواستم بگویم، بنابراین آن را کشیدم。
یه عکس دیگه、فکر می کنم دفعه بعد سعی می کنم کمی انتزاعی تر بکشم.。
در «کبوتر و گل سرخ»、سعی کردم تا حد امکان با یک لمس نقاشی بکشم.。حتی اگر بارها و بارها مسواک بزنم、تا حد امکان بزرگتر、هدف این بود که فقط یک بار آن را تکرار کنیم.。هر چند این طرح کمی عجیب است、یک گل رز کوچک گلدانی、ایده این است که شما از بالا نگاه می کنید در حالی که سعی می کنید باسن خود را پنهان کنید.。
چرا یک لمس؟、در «پل جاده جنگلی» قبلی、این یک واکنش به این واقعیت است که کاملاً توصیفی شده است.。من نمی گویم چیزهای توصیفی بد هستند.。احساس می کردم دفعه قبل خیلی کشیده ام.、دو قدم عقب رفتم تا تعادلم را حفظ کنم.、این چیزی است که。
ترسیم عکس است、گاهی اوقات مانند یک دارو عمل می کند。نقاشی به من احساس شادابی و سبکی می دهد、برعکس، به من احساس سنگینی نمی کند.、سعی کردم چیزهایی را بشکنم که انگار میخ به سرم می خورد.、ممکن است "عوارض جانبی" مختلفی ظاهر شود.。همچنین می تواند سمی باشد.。
یک عکس سنگین (به طور کلی، زمان、عکس هایی که نیاز به قدرت و انرژی بدنی دارند、) لزوماً حال شما را بدتر نمی کند.。غیر معمول نیست که احساس رضایت و رضایت زیادی را تجربه کنید.。 نقاشی نور、عکس سنگین。استفاده برای هر کدام、یک دوز وجود دارد、به نظر می رسد هر دو "اثربخشی" دارند。بهتر است بسته به علائم (خلق) خود از داروهای مختلف استفاده کنید.。
7من این را بر اساس عکسی که یک سال پیش در شبه جزیره شیموکیتا گرفتم کشیدم.。زمانی که در مقطع ابتدایی و راهنمایی بودم、وقتی نوبت به بازی می رسید، فقط دریا یا کوه بود.、هر چند از روستا خیلی دور است、من باید ده ها بار از این جاده جنگلی عبور کرده باشم.。اکنون به آن فکر می کنم、فکر می کنم اغلب آن مسافت را با پای فرزندم طی کردم.。10 کیلومتر رفت و برگشت وجود دارد.。خاطره خیلی کمی از جاده دارم.、هنوز هم همان فضا را حس می کنم。
تا زمانی که من در کلاس های ابتدایی بودم، اینجا راه آهن جنگلی بود.、یک لوکوموتیو بخار با واگن برقی وصل شده بود.。یادم می آید چند بار با برادرم سوار کابین راننده شدیم.。آن خط قطع شده است、تبدیل به بزرگراهی برای حمل الوار می شود、این مسیر برای افرادی که در کوهستان کار می کنند تبدیل به یک مسیر رفت و آمد می شود.、نسبتا نزدیک به روستا、شالیزارها و مزارع ایجاد شد。نام آن "کایکون (کشت)" است.、من اغلب کلماتی را می شنیدم که برای کودکان سخت بود (و همچنین、بعد از اینکه دانشآموز دبیرستان شدم، در واقع وارد نیروی کار شدم.)。 ماهیگیری قزل آلا یامامه و ماهیگیری فقط برای بچه ها、این خیابان اصلیترین خیابان برای فعالیتهای بیرونی مانند آکیبی و چیدن انگور وحشی بود.。
مزارع برنج و مزارع به بیابان بازگشته اند.。کوره های زغال سنگ و پرورش دهندگان قارچ ناپدید شدند.、این جاده اکنون فقط برای خودروهای وابسته به اداره جنگلداری باز است.。حتی بچه ها、لازم نیست برای جستجوی Akebia و غیره به کوه بروید.、صرف نظر از فصل، غذاهای خوشمزه تری در خانه وجود دارد.。بسیاری از جاده های جنگلی اکنون به خوبی جاده های متروکه هستند.、تابلوهای اطلاعاتی ناخوانا در علف های هرز مدفون شده و در یک زاویه ایستاده اند.。فقط تابلوی "مراقب خرس ها" جدید است.。
این جاده یکی از جاده های اصلی جنگلی است.、عبور از گردنه کوه از سمت اقیانوس آرام、به نظر می رسد که تمام راه را تا سمت خلیج موتسو ادامه می دهد.。از ماشین پیاده شو、مدتی در جاده جنگلی قدم زدم در حالی که به صدای رودخانه ای که از زیر پل جاری می شد گوش می دادم.。هفت سال از زمانی که فکر کردم "الان باید بکشم" می گذرد.。
