
وقتی به پرسپکتیو فکر می کنید، بلافاصله به "طراحی پرسپکتیو" فکر می کنید.、"آه、افرادی که فکر می کنند "من در این کار خوب نیستم."、کسانی که فکر می کنند در طراحی پرسپکتیو تسلط دارند、نیازی به ناامید شدن نیست、فکر نمی کنم این کافی باشد。
پرسپکتیو چگونه به وجود آمد؟ -چشم انداز、این به این دلیل است که می خواستم حس فاصله را بیان کنم.。اما、چرا می خواهید چنین چیزی را بیان کنید؟ -این است、بین آنچه دوست دارید و آنچه دوست ندارید تمایز قائل شوید、برای بیان است、من فکر می کنم。
کودکی که "مامان را دوست دارد"、مادر را بزرگتر (از پدر) بکشید。زیرا این یک حس صادقانه فاصله است。به مامان عزیزم、بچه ها همیشه با هم هستند。مادری را که از نزدیک می بینم «شیء» آنقدر بزرگ است که گاهی مرا مبهم می کند.。پدر من هم مهربان است、من نمیتونم مثل مامانم باشم。بنابراین کمی دور است、کمی کوچک به نظر می رسد。آنقدر نزدیک که بتوانم ریش های تراشیده اش را ببینم.。
وقتی به نقاشی های کودکان نگاه می کنم、تفاوت فاصله به وضوح بیان شده است。این جوهر "چشم انداز" است、کم کم به این فکر کردم。
دوستت دارم、ازش متنفری؟。آیا این طعم را دوست دارید یا نه؟。آیا می خواهید این لباس را بپوشید یا نه؟。این همچنین طرف دیگر این دیدگاه است.。از دیدگاه یک کودک、چه بزرگسالان مرا دوست داشته باشند و چه از من متنفر باشند、مسائل عمده مربوط به بقای کودکان。انسان ها از بدو تولد چنین بوده اند.、فاصله افراد و چیزهایی غیر از خودتان را اندازه بگیرید、شما رشته تحصیلی خود را ایجاد کرده اید، اینطور نیست؟。این منشأ دیدگاه است。
به این ترتیب، حس دوری از افراد و اشیا به عنوان چیزی منحصر به فرد برای هر فرد انباشته می شود.。اما این به تنهایی داستان را به طور ملموس منتقل نمی کند، بنابراین یک ابزار مشترک مورد نیاز است.、آنچه ایجاد شد بود、به عنوان مثال، واحدهای فاصله مانند سیستم متریک.、یک پرش سریع: "نقاشی پرسپکتیو"、اینطور نیست؟、من تصور می کنم。
در قلب شما、من می دانم که شما "دیدگاه" خود را دارید。که、لطفا به من نشان دهید。