با شنیدن خونریزی زیر عنکبوتیه پدرم به سرعت به خانه رفتم.、عکسی که در آن زمان از ماشین گرفته شده است。این عکس روز چهارشنبه ۲۶ مرداد حدود ساعت ۱۱ صبح گرفته شده است.。این یک روز هفته است。
تابلویی برای موزه محلی روستای روکاشو وجود دارد.。هیچ نمایشگاهی که شایسته نمایش عمومی باشد در این مرکز زیبا وجود ندارد.。روستای روکاشو در حال حاضر بیشترین توجه را به خود جلب کرده است (احتمالاً با پیشرفت مرمت توجه بیشتری را به خود جلب خواهد کرد).、این روستایی است که در آن یک مرکز بازفرآوری زباله هستهای (جاپان سوخت هستهای با مسئولیت محدود) وجود دارد.。اگر چنین تسهیلات (خطرناکی) را بپذیرید、دولت و ائتلافی از شرکت های مرتبط با انرژی هسته ای به راحتی می توانند تاسیساتی مانند این بسازند.、اول از همه، ما از مردم محلی درخواست می کنیم.。
اینجا خانه پدر و مادر من است、در روستای هیگاشیدوری نیز وضعیت دقیقاً به همین منوال است.。شهر اوما که به خاطر ماهی تنش معروف است، تفاوتی ندارد.。مهم نیست چقدر معروف است、هیچ راهی وجود ندارد که این شهر بتواند سالانه چندین تن ماهی تن غول پیکر را پوشش دهد.。اساساً هیچ یک از اینها بدون انرژی هسته ای امکان پذیر نخواهد بود.、هیچ صنعتی مانند صنعت وجود ندارد.、همه آنها شهرها و روستاهای فقیرانه ای هستند.。
طبق آمار کشوری、متوسط درآمد سالانه در روستای روکاشو 15.2 میلیون ین است (2010)。طبق آخرین آمار ساده، 13.366 میلیون ین (2011) است.。برای مقایسه،、توکیو 5.997 میلیون ین (2008، آمار وزارت بهداشت، کار و رفاه)、استان سایتاما 4.735 میلیون ین (2008、وزارت بهداشت، کار و رفاه)。واضح است که روستای روکاشو دارای پایگاه اقتصادی فوق العاده غنی است.。من جزئیات را حذف می کنم، اما、دلیل آن این است که این اساسا تنها محل تخلیه زباله های هسته ای ژاپن است.。
در سراسر ژاپن、برای هر استان یک نظرسنجی تصویری وجود دارد (تاریخ نظرسنجی را فراموش کردم)。اگرچه این یک تصویر است، اما لزوماً واقعیت فعلی را به تصویر نمی کشد.、به عبارت دیگر، ترکیبی از گذشته، حال و آینده است.、より巨視的な現実を捉えているともいえるかも知れない。その調査では北海道はヨーロッパ的なイメージで、全体として肯定的に想われているようだった（現実はあらゆる意味でかなり厳しいが）。岩手県は宮沢賢治のイメージが強く、貧しいが明るく、知的で前向きな評価。対照的に青森県のイメージは暗く、地の果て、貧しく陰惨な負の印象が強かった。人物で言えば盲目の三味線師高橋竹山、太宰治、寺山修司、連続ピストル射殺事件の永山則夫などを想い浮かべても、明るく健康的なプラスイメージは全然出てこない。
貧乏なくせに助け合うどころか足を引っ張り合い、酒に呑まれては人を呪い、世を呪い、挙句は脳卒中か首つりで死んでいく。それに近いのが青森県の県民性だそうだが、私もまたそんな風土に嫌気がさし、二度と帰るものかという気持で下北を後にした十八歳だったような気がする。上野駅で「お兄さん。働くところならあるよ」と日雇狩りに声をかけられたことを忘れることは出来ない。私の全身からそんな空気が染み出していたのに違いない。
そのうえで六ヶ所村の1520万円の意味を考える。豊かになって良かったな、という心境にはとてもならない。何かが1520万円の代償になっているはずだ。施設用の土地買い上げの際、時ならぬ金を巡って人殺しまで起きた村だ。それまでは牛と人が一緒に暮らしていた、貧しい寒村だったが、老人２人で部屋数50を超えるような御殿（私の趣味ではないが）が幾つも建った。それらの御殿より中学生の私の目にも牛舎の方が美しいと感じたものだが、牛は原燃との選択肢にはなれなかった。
報道を見る限り、福島の実情は青森県と大同小異だ。事故は、たまたま福島県で起きてしまったが、それが青森県であり、新潟県であり、大分県であっても、他のどこで起きても何の不思議もない。原発を必要としたのは都会や工場地帯である。そんなところにはいかに「安全」であっても「怖くて立てられない」。اما、田舎に立てればなぜか「絶対安全」になるのである。金は確かにモノを言う。あるいは口を閉ざさせる。誰であろうとそこに住めば1520万円にさよならすることなど不可能なのである。
自然豊かなふるさとより、経済的に豊かな街の生活の方を私たちは選択した。「自然が好き」という人々のほとんども、豊かで便利な街の生活を前提にしてのことだ。脱原発依存と政治は唱え始めたが、各国の反響を受けて既に及び腰の感がある。当てにならない政治、当てにならない大人たち。帰るあてのないふるさとを後にした福島の子どもたちの現実は、別の形で全国に広がりつつあるのではないか。این کشور、近年までの「経済大国」ぶりの足元は、実はまだ泥でよごれた、裸足のまんまだったのではないか？
