دسته: انجمن

من از آن برای کارت واقعی سال نو استفاده نکردم.、من تازه طراحی رو امتحان کردم。نقش برجسته هاگویتا است、چیزی که به طور اتفاقی از طریق کسی دریافت کردم.。این مشهور به عنوان یکی از فرهنگ های سنتی شهر Kasukabe ، بخشدار Saitama است.。من نام خالق را نمی دانم、من سعی کردم آن را با آبرنگ ها ترسیم کنم تا تا حد ممکن شبیه چیز واقعی باشد.。

آنچه من را شگفت زده کرد وقتی که من آن را ترسیم کردم ، مهارت های نقاشی هنرمند بود.。من فکر نمی کنم که خود محصول یک به یک دست کشیده شود.、حداقل تصویر اول شامل ترکیب و ترکیب است.、باید توسط کسی کشیده شده باشد。

Oshie hagoita با چسباندن پارچه و غیره در سه بعدی ساخته می شود.、صورت، انگشتان و غیره روی یک سطح صاف (چیزی شبیه تخته استایرن ضخیم) کشیده شده است.。سایه ها جلوه ای سه بعدی به آن می دهند.。مطابق با طراحی سنتی、با کمال تعجب (و بی ادبی است) ظریف و تیز、و دقیق。
درجه بندی سایه نیز مراقب است.。اگرچه آشناست، اما خشن نیست.。کیفیت سوغاتی های توریستی با سایر سوغاتی های گردشگری بسیار متفاوت است.。درست است که این یک فرهنگ سنتی است، اما در عین حال、احساس غرور کردم که فقط یک نقاشی بود.。من خوش شانس بودم که این فرصت را داشتم که نقاشی آن را امتحان کنم.。

در یک نبرد、اگر از فردی که درخت می کارد حساب کنید、باید تعداد قابل توجهی از صنعتگران درگیر باشند.。برای همه آن مردم (از جمله خانواده هایشان) برای زندگی、هاگویتا گران است و باید مانند کیک داغ فروخته شود.、من فکر می کنم。با توجه به واقعیت تقاضا برای هاگویتا،、من فکر می کنم از کار افتادن (می شنوم) یک انتخاب اجتناب ناپذیر است.、حتی در چنین بخش کوچکی、عجین شده با تعهد و توانایی صنعتگران。سال نو با کمی فرهنگ سنتی بود.。

日本はドイツとともに世界で最初に「資本主義を卒業する」国になる（可能性がある）、と予測する学者たちがいる。経済学説で有名なケインズが、すでに1930年に、資本主義は一つの過渡期であり、やがては経済成長のない社会、すべてのインフラが整い、豊かではあるが利益主義ではない、お金に大きな意味のない社会になる、と予測しているのだそうだ。経済学者の水野和夫氏の談をラジオで聴いた。

氏によると、現在のところそれに当てはまりそうな国は日本とドイツだけらしい。این یعنی、日本はアメリカ経済の尻ばかり追いかけているのではなく、自ら新しいビジョンを構築していかなくてはならないということになる。

水野氏は、そういう社会での3つのビジョン？を挙げていた。①近い ②ゆっくり ③寛容　の3つ。①近い、というのは少しわかりにくいが、要するに資本主義社会では「より遠くまで、より早く、よりたくさん」が価値観であり、そのための「競争」が前提だったが、資本主義卒業後の社会では、「身近なところで、به آرامی、優しく生きる」ことが柱になる、ということのようだ。

それはまさに現代のアーティストの生き方そのものではないか。資本主義の社会ではアーティストは生きにくい（帝国主義、独裁体制では論外）。かつては（あるいは今も）アーティスト＝貧乏が、世の常識だった。きわめて少しずつではあるが、アートの価値観が増しつつあると感じられるようになってきたのは、そういう社会が次第に現実化してきたことの証かもしれない。
　資本主義の一つの断末魔、それが今やあらゆるところで起き、それらが繋がり始めているのが、戦争というかたちなのだろうか。「核戦争でリセット」なんてのは痛ましすぎる。