نمایشگاه چنچونکای از دیروز آغاز به کار کرد.。23تا یکشنبه。محل برگزاری خوبی بود。چون دوره کوتاه است、لطفا آن را از دست ندهید。متاسفانه دیروز بارون اومد、حتی قبل از باز شدن درها، تعدادی از مردم برای دیدن آن آمدند (ببخشید).。متشکرم。
از بعدازظهر تسلیم باران نمی شویم、افراد زیادی برای دیدن آن آمده بودند。خوشحالم که توانستم با بازدیدکنندگان گپ آرامی داشته باشم.。
دیروز ، 9 ژوئن (خاک)、یک جلسه بررسی برای بخش نقاشی غربی نمایشگاه بخشدار Saitama که هم اکنون برگزار می شد ، برگزار شد.、محل برگزاری: کیتا اوراوا、من به موزه بخشدار هنرهای مدرن رفتم。در آن زمان ، افراد بیشتری از حد معمول وجود داشتند.、من فکر می کنم بسیاری از فروشندگان مشتاق وجود داشتند.。
بیشتر افرادی که می خواهند بررسی ها را بشنوند جانباز هستند.、عمدتا چگونه می توانم انتخاب شوم؟、به عبارت دیگر ، آیا می توانید این جایزه را بدست آورید؟、من می خواهم آن اشاره را بدست آورم、به نظر می رسد که。بیشتر آنها احتمالاً در برخی از سازمان های استخدام عمومی قرار دارند.、یا متعلق به یک کلاس نقاشی و غیره、مانند رفتن به مدرسه、احساس می کردم قبلاً دانش کافی در مورد روش شناسی دارم.。
طی چند سال گذشته به روندها نگاه کنید、من این کار را می کردم、یک ایده که احساس کردم。این همان کاری است که من هم انجام داده ام、2این یک استراتژی ساده برای لیست امتیازات است.。اخیراً、به نظر می رسد بسیاری از افراد وجود دارند که فقط یک قطعه را ترسیم می کنند زیرا به هر حال فقط یک قطعه پذیرفته می شود.、1وقتی صحبت از نقاط می شود ، ما تمایل داریم که اندازه گیری ایمنی "انتخاب اول" را انجام دهیم. "。2اگر این یک نکته باشد、1اگرچه نکته کمی از اندازه گیری ایمنی است、2شما می توانید با چشمان خود ماجراهای بزرگی داشته باشید。من هدف این جایزه را دارم、"تولید ایمن" دشوار است.。همه داوران、من به یک کار تا حدودی پرماجرا امیدوارم.、اگر به آن پاسخ ندهید ، برای این جایزه نامزد نمی شوید.。من فکر می کنم بلافاصله می توان آن را انجام داد ، نظر شما چیست؟
6月1日、埼玉県浦和市にある、県立近代美術館で第72回埼玉県展を見てきた。土曜日だったこともあり、出品者も含め、案外大勢の人が見に来ていた。学校帰りの高校生（たぶん出品者だ）や多くの高齢者が目立った半面、20代~50代くらいの人はとても少ない。それがたぶん今の社会状況を示しているんでしょう。
審査にかかる出品数は毎年1000点を超える。かつては1500点を軽く超え、入選率も3割ちょっとしかなかった。いろいろ工夫をして（良かったかどうかは判断が分かれよう）、入選率は若干緩くなったが、それでも半分以上は選外になる。その中で受賞者になれるのは、たった16人だけ。さらにその上の無鑑査（出品すれば必ず陳列されるという権利）になるには、原則3回受賞しなければならないというルールがある。審査員がほぼ全員入れ替わる現在のシステムの中で、それは厳しすぎるのではないか、という話もちらほら出ているらしい。
会場で何人か知り合いの人と会い、何人かが故人になったことを知った。出品をつづけている人の作品を見ても、すっかりかつての面影のない作品もある（わたしもその一人かも）。اما、それはたくさんの作品群の中で見るから。個人の流れの中でじっくり見れば、きっとそれなりの存在価値を持って制作されているのだと思う。
高校生たちの出品はあっけらかんとしている（ように見える）が、入選した作品を見るとモヤモヤした傷つきやすさのようなものを感じる。中には驚くような技量を見せる人もいるが、多くは画面を埋めるだけで精一杯。勉強もあるのだから、それで十分立派だ。部活の先生の指導もあるのか、あまり破綻がないのが、かえって残念と言えば残念な感じ。
入選、受賞率だけ見ると確かに厳しい数字だが、そこに若い（あるいは現役バリバリの）精鋭たちが集まって、過熱しているかといえば、それはない。そういう人たちはもっと厳しい別の世界を求め、作っている。به این معنا、県展は現代と同時代進行しながら、過去を重くまとった別ワールドになりつつあるのかな。不自由な脚を引きずりながら、身の丈ほどもある作品を、子どもや孫の手を借りて出品する人たちを見ていると、それでもここに大事な世界があることを知る。