明日はアメリカ大統領選挙の結果が分かる日。アメリカの一部の若い人たちには「どちらにも入れたくない」「不毛の選択」という気分があるようだ。第3の候補も初めはいたが、トランプ氏の差し出した条件に喜んで、さっさと支持者に回ってしまった。مهمتر از همه、その候補は若者に全く不人気だったのだが。
毎日ダラダラとくだらないことで忙しい。いろんなことで自分の時間を少しずつ削られ、少しずつ疲れていく。残り少なくなってきた自分の時間を、もっともっと大事にしよう。それが最優先。他人に愛想使っても、自分の時間が増えるわけではない、どころかその分やっぱり削られていく。憎まれるくらいがちょうど良さそうだ。
چند روز قبل、رفتم پیش نیکو。برگ های پاییزی به آن سرعتی که انتظار داشتم نمی چرخند.、آیا می توانم آن را به موقع برای تماشای برگ های پاییزی در هفته آینده تهیه کنم؟、اینطوری بود、گرمای این تابستان و پاییز、بسیاری از برگ های بالایی مانند برگ های پاییزی در اثر گرما پژمرده و سفید شده اند.。به نظر می رسد که برگ های پاییزی مثل همیشه روشن نخواهند بود.。
دور از شلوغی دریاچه چوزنجی、اگر بیشتر به مزرعه کوتوکو بروید، ازدحام جمعیت بسیار کمتر خواهد بود.。وقتی به تپه ای مشرف به مزرعه می رسید、هیچکس نمانده。از نحوه شکسته شدن حصار مشخص است که آنها دیگر در اینجا گاو نگهداری نمی کنند (کمی پایین تر، به نظر می رسد که آنها برای اولین بار در چند سال گذشته از گاو نگهداری می کنند)、حصار در آنجا کاملاً نو بود، اما گاو وجود نداشت.)。با این وجود、یعنی بیش از حد رشد نکرده است、یعنی کسی در حال چمن زدن است.。
طول چمن به اندازه یک چمن است.、خاک نرم است و از اینجا و آنجا بیرون می آید.。و بامبوها و درختان اطراف。احتمالا صدا را جذب می کنند。آنقدر ساکت است که انگار در یک اتاق عایق صدا هستید.。صدای افتادن هر برگ را به وضوح می شنوم.。صدای پا گذاشتن روی برگ های افتاده آرامش بخش است。
من الان جایی بین روستا و شهر زندگی می کنم.、حتی در نیمه های شب نمی توان چنین سکوتی را آنجا تجربه کرد.。چون من یک پسر روستایی هستم、زندگی ای که هر روز مردم آن را می بینند و می بینند、راستش کمی آزاردهنده است。من از بچگی عاشق تنهایی بودم.、حدس میزنم به برخی ناراحتیها عادت کردهام.。خیلی از گیاهان پر جنب و جوش、اگر حیوانات داشته باشید، احساس تنهایی نخواهید کرد.、آنها را مشاهده کنید、من مطمئن هستم که شما فقط مشغول طراحی خواهید بود.。بالاتر از همه、از سر و صدای شلوغ شهر、من احساس می کنم که به دست آوردن این "آرامش مجلل" برای من بسیار غنی تر است.。شهر آن چیزی را که من واقعاً می خواهم ندارد.。
وقتی به پرسپکتیو فکر می کنید، بلافاصله به "طراحی پرسپکتیو" فکر می کنید.、"آه、苦手なんだよなー」と思った方、「透視図法は一応マスターしている」と思った方、がっかりする必要もありませんし、それで十分だとも思えません。
遠近法はどうしてできたんでしょう？―遠近感、距離感を表現したかったからですよね。اما、なぜそんなものを表現したいんでしょうね？―それは、好きなものと嫌いなものを区別、表現するためだ、とわたしは思うんです。
「ママが大好き」な子どもは、お母さんを（お父さんより）大きく描きます。それが正直な距離感だから。大好きなママに、子どもはいつもくっついています。間近で見るママは時には自分を覆い隠すほど大きな「物体」です。お父さんも優しいけど、ママと同じというわけにはいきません。なので少し離れ、少し小さく見えています。剃り残しの髭が見えるくらいの距離感でね。
子どもの絵を見ると、距離感の違いは明解に表現されています。これが「遠近法」の本質だ、とわたしはだんだん考えるようになってきました。
わたしがあなたを好きか、嫌いか。この味が好きか嫌いか。この服が着たいか着たくないか。それは視点の裏返しでもあります。子どもから見て、大人が自分を好きか嫌いかは、子どもの生存に関わる大問題。ヒトは生まれた時からそうやって、自分以外のヒトやモノとの距離を測り、自分だけのメジャーを作ってきたんですよね。それが遠近法の原点。
ヒトやモノとの距離感はそんなふうに一人一人固有のものとして積み重ねられていきます。でもそれだけじゃあ話が具体的に伝わらないから共通のツールが必要だろうね、って生み出されたのが、たとえばメートル法などの距離の単位だったり、ちょっと跳んで「透視図法」、なのではないか、とわたしは想像します。
あなたの心の中に、あなた自身の「遠近法」があるのをわたしは知っています。که、見せてくださいね。