دسته: گالری

این "وقتی تابستون بیاد یادم میره" نیست、وقتی زمستان می آید، چیزهای زیادی به یاد می آورم。

رد پای حیوانات و پرندگان در برف。بعد از بدن گرد قرقاول که با ضربت فرود می آید، انگار از آسمان فرو می ریزد.。دویدن ضربان دار (سر خوردن)、لحظه برخاستن、ردهای ضعیف نوک پری که برف را زیر وزنی که در نهایت شناور شد می خراشید.。

توقف、کمی بچرخید، انگار به چیزی فکر می کنید.、خط نقطه ای که دوباره شروع به راه رفتن می کند。هر بار که بیرون می روی、کمی برف عمیق بنشیند。غلت می زند و خط کمرنگی به جا می گذارد。توخالی نرم、این نشان می دهد که روباه در آنجا مهلت کوتاهی داشته است.。حیوان کوچکی که نیمه در برف مدفون شده است、به صورت پیچ در پیچ راه بروید。آن تصاویر、یکی از لذت‌های زمستان این است که می‌توانیم این تجربه را نیمه‌حیوان تجربه کنیم.。در انبوهی از درختچه ها که برگ هایشان ریخته است、گلابی وحشی توسط پرندگان کشف نشده باقی می ماند.。این یک جشن از بهشت ​​است。

今朝も快晴だ。気分だけは（いろいろ思い出さないかぎり）よい。در مواقعی مثل این、気持ちのよい音楽を聴き、嫌なニュースには耳を塞ぎ、静かに詩でも読むのがいい。のだが、現実はなかなかそうならない。

葉牡丹。昨年まで、全く興味がなかった。今もまあそうなのだが、園芸店を覗いているうちに何故か、これを描いてみようと、小さな鉢をひとつ暮れに買った。

大小20枚くらい描いた。そのうちにだんだん葉牡丹を描いている気がしなくなって、自分がそこに投影されてくる。これはひょっとして俺なのかも…。ところどころ引っかかるようにギザギザで、点々で、非常識な色が前後の脈絡もなく在る。このいい加減な有りようはまさに俺だが、それはもう葉牡丹を描いているとは言えないのかも知れない。