نویسنده: تاکاشی

وبلاگ شخصی تاکاشی。نه فقط در مورد نقاشی、چیزی که من هر روز به آن فکر می کنم、آنچه شما احساس می کنید、هر چه به ذهنم می رسد می نویسم。این وبلاگ نسل سوم است。از ابتدا، بیش از 20 سال گذشته است.。 2023از اول ژانویه、در حال حاضر، تصمیم گرفتم فقط در روزهای فرد بنویسم.。من یک به یک به مسیر آینده ام و چیزهای دیگر فکر خواهم کرد.。

心臓とウンコ

片腕の男　F6　2011

فکر کردم نقاشی قلب من است。

فکر نمی کنم این روزها اشتباه باشد、من هر روز با ضربان قلب در ذهن زندگی نمی کنم、من سعی می کنم از فکر کردن از این طریق جلوگیری کنم。

چنین روشی برای تفکر、وقتی احساس عمیق احساسات خود می کنید、شاید من قبل از این که بدانم در مورد آن فکر کرده ام。وقتی با چشمانم ردیابی می کردم ، قفسه های مسطح را با چشمانم در یک کتابفروشی ردیابی می کردم.、یک جلد کتاب می گوید: "وقتی گیج می شوید ،、من کلمات را دیدم "انتخابی را انتخاب کنید که برای من نامطلوب تر باشد".。از بعضی از فصل ها、برخی از مواردی را که چشم شما را به خود جلب می کند بیرون بیاورید و بازگردید、این روش معمول است、گاهی اوقات ذهنیت یا علاقه شما می تواند چشم شما را جلب کند。به عبارت دیگر、این بدان معنی است که این نشان دهنده وضعیت فعلی من است。

مجله ای به نام National Geographic、من نسخه ویژه ای با عنوان "تکنیک های بقا برای زنده ماندن در هر نقطه از جهان" منتشر کرده ام.。مطمئناً چیزی مشابه در آن وجود داشت。"وقتی مطمئن نیستید ، انتخاب نکنید、یک لحظه صبر کنید. "。در میان سردرگمی ، دید من باریک تر می شود、ایده این بود که انتخاب هایی که می توانست امکان پذیر باشد ، از ذهن شما ناپدید می شود (گفته می شود که شما نباید در تاریکی انتخاب کنید).。

به طور خلاصه، شما نیاز به آزادی عمل دارید.。مهم نیست چقدر در گوشه ای هستم、یا بهتر است بگوییم، هر چه شرایط این گونه باشد، بیشتر、این بدان معنی است که داشتن "آزادی برای حرکت نکردن" مهم است.。این سخت است حتی اگر آن را بدانید。من واقعا چاره ای ندارم、وقتی میگی فقط یک راه هست、مردم گم نخواهند شد、می گویند به شما آرامش هم می دهد.。

عکس قلب من است、احساس می کنم هر چه بیشتر به این موضوع فکر می کنم، سردرگمی من عمیق تر می شود.。زیاد ازش مراقبت نکن انگار داری عبادتش میکنی、احساس می کنم سفت می شود و در واقع قلبم را بدتر می کند.。از سوی دیگر، اگر فکر می کنید، "یک نقاشی مانند مدفوع خودم است."、بیشتر و بیشتر منتشر کنید、به عبارت دیگر نمی دانم قابل تولید است یا نه.。بین قلب و مدفوع تفاوت زیادی وجود دارد.、اگر بمیرند و به فسیل تبدیل شوند، آیا هر دو شبیه به هم نیستند؟。

1991مومیایی یک مرد 5300 ساله از دوران نوسنگی در سال 2017 در یخچالی در کوه های آلپ ایتالیا کشف شد.。به آن مرد یخی می گویند。کالبد شکافی جدید در نوامبر سال گذشته انجام شد.、برخی از نتایج در خرداد ماه سال جاری اعلام شد.。آنچه مورد توجه خاص قرار گرفت این بود、از خود بدن مرد یخی、محتویات آن معده بود.。

آیندگان ارزش افراد و چیزها را تعیین می کنند.。حتی مدفوع را می توان به عنوان مواد علمی با ارزش استفاده کرد.、حتی اگر خیلی سعی کنم بگویم که این نقاشی یک بار در زندگی است،、تفاوتی در این نیست که نسل های آینده تصمیم خواهند گرفت که بمانند یا نه.。

６０歳からは余生？

新生（制作中）　変30　MX　2011

車を運転しながら、たまたまラジオをつけたら作家の森村誠一（懐かしい名前だ）が、６０歳から先は余生だと、インタビューで話しているのが耳に飛び込んできた。

ということは６０歳までに少なくともメインの何かを成し遂げていなければならないということなのか？あと１、２年で森村流の「余生」帯に入る自分としては、！！！とならざるを得ない。اما、今の今、実際に成し遂げたものなど「何も無い」というのが事実だし、怖ろしいことにその先も何も見えないまま。余生の「余」が、「あまり」の余、「余裕」の余だとしたら、私の人生はこの時点でゼロどころかマイナス人生だってことになってしまう。

確かにダ・ヴィンチ、ラファエロ、ピカソなどは皆６０歳どころか３０歳までには美術史的にも大きな業績を残している。森村氏自身もこれまで380冊だったかの本を書いてきたらしい（森村氏が何歳だったか忘れたが、６０歳はとうに過ぎていると思う）。余生の間にあと50冊は書く、と言ったように記憶している。一生の間に一冊の本も書けない人がほとんどだと思うと、確かに怖ろしいほどの業績だと言えるだろう。

６０歳に何か特別な意味があるとすれば、定年退職だろうか？でもそれはほぼサラリーマン限定の話だし、近年は定年もばらばらになってきているらしい。定年を一つのゴールとすれば、余生という考え方も生まれてくるが、森村流はどうもそうらしい。

では自分流は？うーん、これから考えるって言うんじゃ、ちとマズイとは思う。思うものの、急に何かを始めるわけにもいかず、結局はいまやっていることを続けていくことしか無いだろう。余生などととても言える心境ではない。ゴール無しの人生、終わった時がゴール。「余生」の無い生き方が自分流かな、と考えた。　2011/11/05

 

 

 

ウィリアム・ブレーク

ウィリアム・ブレーク　「ダンテに尋ねるベアトリーチェ」　水彩

ناگهان به یاد ویلیام بلیک افتادم.。ویلیام بلیک (1757-1827)、او شاعر و نقاشي است كه سبك او بسيار مذهبي است.。ظاهراً او هم چاپگر است.。اولین باری که نقاشی هایش را دیدم در دوران دانشجویی بود.、حدود 40 سال پیش。مثل یک نقاشی دیوانه、ちょっと変わったデフォルメが印象に残ったが、詩人の余技だろうとタカをくくって、それ以上踏み込まなかった。

それから１０年ほど経って、あるきっかけでイギリスに１０日間ほど立ち寄れることになったので、イギリスの水彩画を少しだけ集中的に見ることにした。まずは常識的にコンスタブルとターナーが第一候補である。

まずはテートギャラリーへ。たまたま「ウィリアム・ブレーク展」が開催中。大した絵は無いだろうと思いつつも、ポスターを見ると何だか胸が騒ぐ。まあ同じ水彩でもあることだしと、少しだけ道草を食うことにした。これが思わぬ大正解。

ブレークの焼けるような熱い魂に触れた気がした。誇張ではなく、ほとばしる勢いに圧倒された。自分のやっていることはいかに気持の薄い態度であったかと打ちのめされる思いで、その作品群を見た。そのあとコンスタブルもターナーも確かに見たはずだが全く覚えていない。（東京でルオーのパッション全作品を見たときもそんな感じ。ルオー展会場から銀座の街へ出た時、街から色が無くなってしまったように感じたのを思い出す。)

最近まるで自分の絵に自信が持てなくなった（それはとても苦しいことだが、必ずしも悪いことばかりとは考えていない）。他人の真似をしているとは思わないが、五里霧中、どこに自分が居て、どこに向かって歩いているのか分からなくなったのだ。つい、どこかで他人のトレイルを辿りたくなる。در چنین مواقعی、これからは「ブレークを見よ」と自分に言い聞かせよう。

ブレークの評価は高いが、万人に心地良い絵だとはとても思えない。息苦しいような、責められているような、誰しもそんな思いを少なからず感じさせられるに違いない。人によっては不快でさえあろう。それを突き破って進む、あの情熱。失ってはいけないものをいつも私に思い出させる絵なのである。　　2011/10/28