نویسنده: تاکاشی

به دلیل روشنایی بیرون、داخل ساختمان اصلی تاریک به نظر می رسد، اما、احاطه شده توسط پنجره های شیشه ای、من می توانم مناظر بیرون را به وضوح ببینم.。

中には誰もいない。یک پنجره باز است、پرده های توری در حال تاب خوردن هستند。چند پلاک در بالا وجود دارد、به نظر می رسد یکی از آنها عکس آن بچه ها باشد.。علاوه بر این ،、پدر اونجا、حتی افرادی که شبیه مادر هستند。

می بینم…。در این عکس、آیا باید دنبال آن دو زن بگردم؟。اما、بقیه کجا هستند؟

روی یک میز کوچک در نزدیکی、سفید、یک بشقاب کمی بزرگتر وجود دارد.、متوجه شدم که یک دستمال با طرحی زیبا روی آن است.。

وقتی مخفیانه دستمالم را بلند می کنم、نگاهی اجمالی به نان بخارپز سیاه。فکر کردم "نهنگ است..."、این نان بخارپز واقعی است。در حالی که من به این فکر می کردم、حتی دیوانه وار、من قبلاً نصف آن را بدون اجازه کسی خورده ام.。

"این بد است، نه؟"、اطراف دهانم که در درون به "کارگردان رویایی" من اعتراض می کند.、مثل اینکه ثابت می کند کار اشتباهی انجام داده ام.、چرا نان آنقدر چسبناک است که به هم می چسبد؟ "سلام、Director! همین است、عجیب نیست؟ ”

بعداً به آن فکر کنید (معنی "بعدا" در خواب چه زمانی است؟)、ظاهراً این یک پاداش برای "تکمیل ماموریت" بود.、به نظر می‌رسید که «ماموریت» معنای خاصی نداشته باشد.。

ついでに子どもたちのことをまとめて言うと、この子たちはどうもひとつの血縁関係にあるようだ。よく見る、古い、既に茶色がかった白黒の「家族写真」に似ている。子どもの数が今よりずっと多かった昔の、どこかの家族の。その家族が、私と何か関わりがあるのか、今のところ自分にも判らない。

彼らはいつも同じ順番で、بله、まるで一枚の写真のように身動きもせずに、私に「使命」を言い渡したのだった（らしい）。

本題に戻る。悪戦苦闘したあげく、口を泥だらけにしながら、ついに私は一片の「クジラの…」を齧りとり、何とか強引に呑み込んだ。あとは元あったようにそこに放り出し、使命の完遂を告げるべく、口に泥をつけたまま母屋に向かって歩き出した。

もう少しだけ続きそうです。