絵画教室の人々-3

「Floating man」(part) 2015
「Floating man」(part) 2015

*Það er ekkert samband við neina raunverulega manneskju.。Það er skálduð saga。

Teikning á þessum aldri、Fólk segir: "Ég er ánægður með að hafa gott áhugamál," og "Er þetta ekki sóun á peningum núna?" Þó ekki beint.、Það er fólk sem líður þannig.。vissulega。Ég hugsa stundum svona einhvers staðar í hjarta mínu líka.。

Ég er líka nógu gömul、Ég veit ekki einu sinni hvort ég geti teiknað næstu tíu árin.、Það er greinilegt að það skiptir ekki máli bara af því að ég teiknaði það.。Jafnvel börnin segja það ekki upphátt.、Það væri betra að nota peningana ef ég gæti keypt konunni minni dýrindis mat fyrir málningarpeninginn minn.、Það virðist sem hann hugsi um það。Ætli gamla manninum sé farið að leiðast og það eina sem hann hugsar um er að drekka drykki og mála.、Ég lærði fyrir löngu hvað börn hugsa.。En、Ég þori ekki að berjast。寂しいもん

この歳になって絵も少しは勉強したくなった考えてみたらただ感覚と好き嫌いだけで絵を見たり描いたりしてきただけだから解らない絵は永久に解らないし嫌いな絵はただ嫌いだってだけで避けてしまうでもそれじゃあ、Finnst þér eins og reynslan sem þú hefur fengið hingað til sé sóun?、Mér fór að líða eins og það yrði aldrei klárað.。að minnsta kosti、Ég held að það séu nokkrar myndir sem þú ættir ekki bara að segja að þér líkar við eða líkar ekki við.。Þó það sé óljóst、Ákveðin einkunn eða réttara sagt、Eitthvað miskunnarlaust eins og hástökksstöng。þú vilt sjá það。

heimurinn er breiður。Sumir eignast börn eftir 90 ára með það í huga að gera börnin sín að listamönnum.、90Sumir fara inn í listaháskóla eftir að hafa farið。Og útskrifaðist sem forseti、Að vera áfram í háskólanum og vera í aðstöðu til að kenna...。Ef ég segi að það sé ekki eðlilegt þá er það ekki eðlilegt.、Kannski er það það sem "myndaheimurinn" snýst um.。Ég er líka í þeim heimi、Ég vil byggja gröfina mína hvar sem er, hvar sem er.。

Einhvers staðar í hjarta mínu hugsa ég svona.。

 

 

絵画教室の人々−2

野の草 水彩
野の草 水彩

※これは架空のお話実在の人物とは何の関係もありません

einn daginn、先生が薔薇を画題にと持ってきた花を見るのは好きだが描くのはどうも苦手だ何より棘があるのが気に入らないちくちくと痛そうで腕も筆も動かなくなる

先生は別に薔薇を描かなくてもいいとは言うが他に何のアイデアも無いので薔薇を描くより道はない…。Þó,、Þó,、Það er。今日に限って何だか上手く描けるじゃない?ふふっだてに長年やってるわけじゃないって実力がついに…!思わず鼻歌が出そうになるのをこらえつつ夢中になって描いてしまったふう程よい疲れってこれよね

次回まで花は咲いていてくれないから一気に描けるところまで描くのが花を描くコツ腕まくりをして思わず前のめりになった時「あれー?それ私のキャンバスー」スの音がスーッと伸びた椅子の後ろに私のニューキャンバスが純白の美しさを放っていた…

 

絵画教室の人々−1

ウィリアム・ブレイク 憐れみ 水彩
ウィリアム・ブレイク 憐れみ 水彩

※これは架空のお話実在の人物とは何の関係もありません誰かに似ていても怒らないで

私は絵が好きです子どもの頃は「上手ね」とかおだてられて褒められたさに一生懸命描いたのが懐かしい学校の先生が校外展に出してくれて賞状なんかもたくさん貰ったのに学年が上になるとなんだか絵を描いているだけで周囲から白い目を感じるようになった本とノートを開いているだけで親が喜ぶのが分かるようになっていつの間にか絵を描かなくなっちゃった…そして絵のことを忘れてしまっていた

ン十年経ってふと思ったんだ「お前はわがままな子だ」とか親類にも言われそんな気もして肩を細くしてたけど本当はわがままどころかやりたいことを我慢して生きてきたのかも知れないなあって私っていつも気がつくのが人より遅いんです

ゲージュツの道は険しく遠い(らしい)その長〜い道程から見れば先生も私たちも大した違いはないだろうが隣の席にちょっと先生が筆を入れると急になんだかよく見えてしまうもう先生の絵に洗脳されちゃっているのかなベテランはその辺がわかってらっしゃるのか「先生これちょっと良いでしょう?」と挑戦的に見せる本当に満足しているのか「手出し無用」とバリアを張っているのかは新人では窺い知れぬ奥深さ

私などこうはいかぬ先生の顔を見るなりなぜか謝ってしまう「済みません全然思うように描けなくって」思う通りに描ければ教室になど通わないと頭の中とまるっきり正反対のことを口が勝手に喋ってしまう自分の口ながらコントロールできず口の代わりに手が勝手に絵を描いてくれれば嬉しいのだがどうも自分の手は筆(と包丁と掃除機アンド洗濯機)に触るのは遺伝的に苦手らしいのだそれは私のせいではない