Vatnslitamynd fyrir bloggið sem átti að koma í gær。Ég byrjaði að skrifa þetta blogg aðeins fyrir klukkan 23:00.、Ég get ekki annað en verið syfjaður、Ég skrifaði vitlaust á lyklaborðinu、Ég get ekki einu sinni einbeitt mér að því að hugsa、Ég sofnaði án þess að klára það。
Skissan er、Fyrir löngu síðan、Þegar barnið var enn í grunnskóla、Þetta er teikning byggð á mynd sem ég tók þegar ég fór með hana til Nikko.。Fossinn fellur efst til hægri niður í miðju。Áin vindur um fossmynnin að ofan.、Að detta niður úr svarta steininum。Við fyrstu sýn lítur út fyrir að það sé að falla frá vinstri til hægri.、það er það ekki。
Landslag haustlaufanna sést alls staðar.、Mér fannst furðu erfitt að teikna.。Þegar við segjum haustlauf um allt fjall svona、Ef ég fer of langt, þá hef ég tilhneigingu til að mála bara rautt eða gult út um allt.。Haustlaufin í forgrunni og haustlaufin á trjánum lengst aftarlega eru eins á litinn, þannig að það er lítið um fjarlægð.、Hvert tré og lauf er lítið, svo、einn af öðrum、Vegna þess að ég get ekki teiknað hvern og einn.。
Hér gafst ég upp á að teikna tré og lauf sérstaklega.、Lítill birtumunur (skilur hvítleika pappírsins eftir í forgrunni)、Að aftan er meiri skörun á milli græns og rauðs)、Sjónræn tilfinning um þéttleika (langt í burtu er lítið og fjölmennt)、Framhliðin er breiður og stór)、Ég reyndi að tjá rýmið.、Hvað finnst þér?。 Ekki bara á haustin、Undanfarið hef ég átt í erfiðleikum með að fara neitt.。Bæði kalt og skissað、Mér líkar það, en mér líkar það.、Það getur verið erfitt að hugsa um verkfæri og annað.。En、eins mikið og hægt er、Mig langar að fara eitthvað þar sem ég get andað að mér fersku lofti.。
日中の東京は暑かった。日比谷線上野駅から東京都美術館までの間を歩く間でさえ、けっこう汗をかいた。Er það líka satt?、都美術館までの距離をこれまでよりずっと長く感じた。脚力が弱っているんだろうか。3か所を回ろうと気持ちが急いでいたせいか、息がなんとなく苦しいのも気になった。埋め込んである心臓ペースメーカーの対応機能より、歩きのペースが早すぎたのかも。
En、“常識” なんて、当てになるものじゃない。人間の「常識」は個人個人によって違うものだし、AIが得意なのは『「確率」的に導いた答えを瞬時に引き出せる』ことであって、個々のケースに最適にマッチするという意味では、全然ない。 í stuttu máli、(現段階では)人間が判断放棄、丸投げした部分を、AIが「仮に」判断して見せるのであって、貸し手、借り手ともに判断に自信がなければ、100%AIにお任せするしかない、Það er það sem það þýðir。むろん人間の「自信」も危ういものだということはご承知の通りであるが。現代は、そういう綱渡り状態で物事が進んでいるが、一歩間違えば、この建設中のビルだって、廃棄ということがいくらでもあり得るのだ。そういう例は、ここ数年でたくさん見ているはずだが、なぜか目の前に「金がちらつくと」盲目になってしまうという、哀れなDNAを受けついてしまっているようだ。