Categorie: Gemeenschap

Chenshunkai-tentoonstelling begint、eerste dag、2Ik was meerdere dagen dienst op de locatie.。Het publiek is stil、Bedankt dat u op een moment als deze helemaal bent gekomen.、de meeste mensen kijken enthousiast。Het is een zegen。Mensen die zeggen: ‘Ik wilde het hoe dan ook zien’、Corona van 's ochtends tot 's avonds、Ik ging met een fris gevoel naar huis nadat ik me moe voelde door het coronavirus.。dat is wat we wilden。

Ik kwam hier om Corona te vergeten.、desinfecteren、Bezoekerskaarten invullen, enz.、Ik hoorde dat sommige mensen boos werden en zeiden: "Is het coronavirus?"。Ik heb het gevoel dat ik kan begrijpen hoe die persoon zich voelt.。Verwijzend naar de tegenmaatregelen tegen het coronavirus op verschillende andere evenementenlocaties、Ook daar hebben wij veel aandacht aan besteed.。dan het coronavirus zelf、Eerlijk gezegd was ik banger voor de patrouilles van de ‘zelfbeheersingspolitie’ die mensen bekritiseerden omdat ze geen voorzorgsmaatregelen hadden genomen.。Er zijn te veel van dit soort ‘politie’ in Japan.。Ik begon deze blog 10 jaar geleden, direct na de Grote Aardbeving in Oost-Japan.、Zelfs toen al was de term ‘energiebesparende politie’ op straat te horen.、erover schrijven。Er is niets anders dan nu。

Er zijn maar weinig mensen die na 16.00 uur komen.。Bekijk je eigen schilderijen eens van dichterbij terwijl je door de zaal dwaalt。achter mijn foto、Bekijk uw eigen productieproces。en 10 jaar geleden、30Kijkend naar mijn werk van een jaar geleden en mijn werk een paar jaar later。Als je goed kijkt、1Dat is wat de foto weergeeft。Elk stuk op de locatie heeft dat soort landschappen.。De leden maken het grootste deel van de dag alleen maar grapjes.、Iedereen ziet zijn eigen landschappen。Zonder zulke leden zou het onmogelijk 35 jaar kunnen blijven bestaan.。Deze bijeenkomst is een bijzondere bijeenkomst.。

Naarmate de vaccinatie vordert、Volgend jaar rond deze tijd zal het coronavirus een verre herinnering zijn.。Het lijkt bijna alsof we de energiebesparende ophef die plaatsvond tijdens de Grote Aardbeving helemaal zijn vergeten.。maar、De waarheid is dat we diep van binnen gekwetst zijn.。Ik heb destijds ook foto's gemaakt.、Mensen kijken je koud aan, alsof je muziek maakt of acteert.、Ik werd eigenlijk zo behandeld.。Zo is de massa.。Kunst is voor zo’n publiek.、Voor nu, drink alsjeblieft een kopje thee.、Dat is de taak。Alleen al uit die beker kan een verandering van hart plaatsvinden.。dat is kunst、Tomo denkt na terwijl hij door de zaal dwaalt.。

明日から、晨春会展が始まる。６月6日（日）17:00まで。昨年はコロナ禍を考慮して、東日本大震災の時でさえ開催してきた展覧会を初めて中止した。今年も中止するかどうか議論したが、nu、活動を継続すること自体が意義あるとして開催することにした。

ネットだけで公開することもできる。「見るだけ」なら写真の解像度次第では、肉眼より詳しく見ることも可能である。Echter、実物をその会場で見るのは、それらとはかなり違って見える。Nee、感じると言った方が近い。それは簡単な理由からで、会場には会場の空気があるからである。会場の空気とは、作者と何かを共有する空気ということになろうか。会場に作者がいるから、ということではない。レオナルドの絵を画集で見ても凄さは感じるが、実物を生の眼で見ると、なぜか時空を超えて作者の息吹をほんの少しだが感じるのである。それが「空気」。同時代の作家なら、それがもっと強く感じられるのは当然である。

コロナ禍で多くの美術展、音楽会、芝居などが中止され、美術館、劇場、ホールも休館させられるなど、芸術が「不要不急」の代表のように扱われてしまっている。こういういい方は本来したくないのだが、あえて言えば、芸術こそ一番底辺で現代の社会を支えるものではないのか、Dat betekent。会社員が通勤して、工場や会社を動かすことが現代社会の骨格であることに異論はない。けれど働く会社員にとっては、本物の歯車にされてしまっては働く意欲そのものが萎えてしまう。自分たちの子どもをただの歯車に育てたくもない。

「作品に出合って稲妻に打たれたように」感じたことのある人はどのくらいいるだろうか。きわめて少数に違いないが、そのことの意義は小さくなく、そのチャンスは多くはない。いわば一期一会。その機会を求めに行こうとすることが「不要不急」などであるはずはない、というのがわたしの「遠吠え」である。カッコつけたが、わたしの絵などわざわざ会場へ見に行くほどの価値もないという人のために、この絵を掲げてみる。