Categorie: Kunst

Ik ging naar de "Shinsuke Fujisawa Solo Exhibition" die werd gehouden in Gallery AYUMI in Kagurazaka, Tokio (11/14-19).。De tentoonstelling heet ``Kleuren die beginnen te rennen, vormen die beginnen te lachen.''、-Geluid zien door papierknippen en draadkunst- is de ondertitel.。kleur、Een concept waarbij vormen met elkaar worden verbonden door ‘geluid’。

Wat ik echt voel als ik naar het werk kijk, is、Hoewel technieken tot op zekere hoogte kunnen worden nagebootst door oefening.、Sense kan dat niet.、Dat betekent。Knip papier beschilderd met waterverf、Laag bovenop de reeds geplakte lagen.。Al is het maar dat in woorden、Niemand kan dezelfde (indruk) maken (hoewel dat helemaal geen kleinigheid is)。

Waarom kan het niet?、Dit komt omdat het leven van de heer Fujisawa (alles) daarmee overlapt.。- Stopt waar de punt van het snijmes zit.、kromming、afgesneden。Ik heb geen andere keuze dan intuïtief te beslissen waar ik het moet plakken.、Het kan geen toeval zijn。
Ook al is het maar een enkele draad、Voorafgaand aan zijn ervaring als beeldhouwer、Oog voor het selecteren van materialen die geïntegreerd zijn met de eigen fysieke reacties.、Tegelijkertijd met het formulier。Ik voel de zachtheid van de gevoeligheid van de kunstenaar doordat hij eerlijk kan zijn met zulke sensaties (vijf zintuigen).。Elke keer als ik Fujisawa's solotentoonstelling zie,、Ik ben altijd geschokt door zijn eerlijkheid。En、Ik vind het jammer dat veel mensen er nog steeds niets van weten.。

Blijf een tijdje oefenen met het tekenen van gezichten met een pen.。Vooral omdat de gezichten van kinderen zacht zijn.、Meestal probeer ik met potlood te tekenen。De harde penseelstreken zoals een pen zijn niet geschikt.、neiging te vermijden。

Ik ging egoïstisch ervan uit dat het een “soort taboe” was, maar、Misschien heb ik mezelf onverwachts laten omsingelen.。Hetzelfde geldt voor de maat.、Als je ervan uitgaat dat potloden en pennen alleen geschikt zijn voor kleine schermen,、Het iets grotere scherm kan ik niet snel aan.。Zelfs als je het werk kent van een kunstenaar die alleen met potlood op een groot scherm tekent.、Ik zal mijn handen niet vasthouden。Als kleine dingen mij hebben omringd、in kleine dingen、Misschien is het mogelijk om door dat hek heen te breken.。

昨日（10月20日）、乃木坂の国立新美術館で二紀展と独立展を観てきました。旧知の作家が二人も黒リボンつきで展示されていたのが悲しく、寂しい。

展覧会は団体展であれ、個展であれ、一種の体力勝負の場でもあります。集中力、研究心さえ体力がなければ続きませんから、体力も “実力” の一部であることは間違いありません。体力がないと展覧会を観に行く事さえできません。地方に住んでいる人はそれに加えて財力もないと、東京の展覧会に出品はもちろん、観に行くことさえかなりの負担です。
　団体展の会場では図録も売っているし、ある程度の団体ではホームページなどで会場作品を公開したりしていますが、絵を描く人は、実物作品を自分の目で見る必要が絶対にあります。一本の黒い線がどんな材料で描かれているのか、どんな下地にどのくらいの速さで引かれているのか等々、図録などではまったく分からないのです。

maar、それはそういうところに出品する人たちの話。一般の人は、むしろ大づかみに色やアイデアを楽しんで欲しいし、描く場合でもそんなふうにのびのび描いて欲しいものです。もともと絵は他人と競争するようなものではないでしょうから。

楽しく、のびのびと子ども心のままに描き、その積み重ねが知らず一つの高みに達する、というのが理想ですが、Dat soort dingen、誰にでもできることではありません。都会の展覧会へ無理しなくても、小さなスケッチブックを持って、あるいは図書館から画集を借りて、絵に親しむ機会を増やすだけでも意味はあるんじゃないでしょうか。
　天才たちの作品や、展覧会の作品は、それぞれの道すじでの道案内のようなものなんです。