Катэгорыя: お話

Мне прысніўся трохі дзіўны сон。Дзесьці глыбока ў гарах。Ён зусім іншы, чым мой родны горад、У мяне неяк адчуванне дэжавю、Відаць, на час、Такое адчуванне, што я тут жыў。Таму што там жывуць некаторыя мае сваякі.。у、Аднойчы засвоіла гэты ўрок старая, здаецца, сваячка, старэйшая за мяне на два-тры гады.、Тут жыве настаўнік.、Чамусьці ён прывёў мяне да дому таго чалавека.。

Мяне не было, таму я збіраўся ісці дадому.、настаўнік вярнуўся。Калі я гляджу на гэта, гэта падобна на дзяўчынку малодшай школы або сярэдняй школы.。Вылічальна、Нягледзячы на ​​тое, што яму павінна быць не менш за 80 гадоў, у яго няма маршчын.、Для чыста белай і гладкай скуры, як маршмеллоу、вялікія, міндалепадобных вочы。Нос відавочна маленькі、Трохі завостраны, як Бураціна。

Разважаючы пра яго ненармальную маладосць, мяне запрасілі ўнутр.。Унутры ўваходу ёсць невялікая прастора.、Калі вы паглядзіце ўверх, вы ўбачыце дзірку, якая выглядае так, быццам вы глядзіце ўверх з ніжняй часткі конусу.。Гэта не так элегантна, як купальная столь.。Што гэта за дзірка?、Я пераходжу ў гасціную з яшчэ больш дзіўным пачуццём.。Чамусьці тут і там размяшчаюцца прадметы маёй памяці.。Я не памятаю, ці сказаў я "Гэй!"、Калі я падышоў і паспрабаваў узяць яго ў рукі,、Я адчуваю, што маё цела чамусьці лунае.。
Нават калі я гляджу на свае ногі, я не бачу нічога, што плавае вакол.。але、Робім яшчэ адзін крок、На гэты раз я не адчуваю, што ступіў на падлогу.。Калі я яшчэ раз паглядзеў на свае ногі, яны луналі прыкладна на 10 сантыметраў!

Таксама паглядзіце на другі паверх、Таму я вярнуўся ў пярэдні пакой.、прайсці пад канічным адтулінай。Потым у гэтую яму зацягнула цела настаўніцы.。Мы з цёткай пойдзем.。
― (адрэз) ― «Чаму вы такі малады, прафесар?» – спытаў я, нібы затаіўшы дыханне.。``Гэты дом - таямнічы дом.、Ёсць месцы, дзе няма гравітацыі.。” “Таму што на ваша цела няма ціску гравітацыі”.、Твар і цела не абвіслі. — Можа, таму, — усміхаецца ён.。―(Апушчана)―
　

言霊（ことだま）というのは、むかし文章を書く人たちの間で「一つ一つの語句、文にも魂が宿り人に伝わるから、けっしていい加減な言葉をつかうべきではない」という戒めとして、よく言われていたらしい。

わたしはひねくれものだから、絵画などの造形表現がそうであるように、革新・破壊をもっとする方が良い、などとまるで今のトランプ氏のような考えで、言霊なる単語自体を軽視していた。

але、最近になって、それはわたしの浅はかな理解だったのではないか、と思うことが多くなった。それはむしろ「有言実行」に近い意味を持っているのではないか、Гэта значыць。有言云々もまた少し解釈がずれるが、それ自体が逆説的な言い方であって、「『実行（実現）したいならば』有言する意」でもあり得ると。
　他人に対してだろうと、自分に対してだろうと「言葉に出して言う（書く）」ことは、その瞬間からそれは自分を離れて独立した一つの「新たな存在」となる。その存在が自分を縛り、同時に先へ進める推進力ともなる。そんな意味を持っているのではないか、ということである。むろん、もともとの意味は初めに述べた通りであろうが。

言葉を慎めと言うだけでなく、可能にしたいことを言葉にすべきだということ。そしてさらに言えば、望まないことを言葉にしないということにもなるかもしれない。いわゆる「忌み言葉」には、きっとそういう感覚が宿っているのだろう。言霊のほうが自分より上位になって、自分自身を変えかねないという、ある意味で怖い感覚でもある。「良き言葉、悪しき言葉も自分に還る」それが言霊の真意ではないかと。

関東地方の一部、わたしの住んでいるあたりはここのところずっと晴天が続いている。たまに強い風もあるが、飛ばされるほどのこともない。まあまあ、穏やかな年の瀬だと言っていいだろう。

地球の人口は2024年で81億人を越えている。プランクトンとかハエとかそういうものを除けば（いや、ハエより多いかもしれない）、いわゆる動物の中で、人類ほど多くいるものは他にない。

食料とエネルギーを他の動物から奪い消費するだけでなく、知識を使い、加工して新たな資源として利用することができたからだ。しかし、一人の人間が100年も200年も生きてはいられないように、あらゆるものには限界がある。地球上の陸地の上にたとえ500億人が立つことができたとしても、立っているだけでは人は生きられない。木も草もなく、鳥さえいない地平線の向こうまでぎっしりの人間が、坐ることさえできずにただ立っているだけでは、それはもう「繁栄」という名の、地獄と呼ぶしかない地球の姿だ。

もちろんそうはならない。そこまでいかないうちに、人類は殺し合って半減するはずだからである。地球の平和は、人類が滅びることでしか生まれない―そんな妄想さえ浮かぶ年の瀬でもある。穏やかで温かい日差し。それは誰にも公平に分け与えられている、と思うのは浅い夢に過ぎない。多くの場合奪いとり、奪われるものとして、人類は生きてきたのだった。
　この子も、食料とエネルギーと平穏を奪い取られないように、ずっと思案を巡らしているのかもしれませんよ。