*Bu kurgusal bir hikaye。Gerçek insanlarla ilgisi yok。Birine benziyorsan kızmayın。
Resmi seviyorum。Ben çocukken, "Sen iyisin" diyerek gurur duydum.、Övülmüş olduğum için onu çok çizdiğim gerçeğini özledim。Okul öğretmenim dış sergiye koydu ve birçok sertifika aldım.、Sınıf seviyesi daha yüksek olduğunda、Sadece bir resim çizmek beni etrafımdaki kişilerin beyaz gözlü gözlerini hissettiriyor。Sadece kitaplar ve not defterleri açmak, ebeveynlerin mutlu olacağını anlamayı kolaylaştırır、Bilmeden önce çizim yapmayı bıraktım。... ve resmi unuttum.。
O zamandan beri on yıl geçti、Aniden düşündüm。Akrabalarım "Sen bencil bir çocuk" diyor.、Bu şekilde hissettim, bu yüzden omuzlarımı daha ince hale getirdim、Gerçekten bencil değil、Belki hayatını yapmak istediği şeyi geri alarak yaşıyor。Her zaman diğer insanlardan daha yavaş fark ediyorum。
Gagez'in yolu görünüşte dik ve uzak.。Uzun yolculuğa bakıldığında, bizim ve öğretmen arasında büyük bir fark yok.、Öğretmen yanımda koltuğa bir kalem koyduğunda、Aniden daha iyi görünüyor。Belki de öğretmenin çizimleri tarafından beyin yıkandı。Gaziler bunu biliyor mu?、"Beyler、Bu biraz iyi değil mi? "O meydan okuyan bir bakış atıyor.。Gerçekten memnun musunuz?、"Dokunmaya gerek yok" diyen bir bariyer mi kuruyorlar?、Yeni gelenler tarafından görülemeyen derinlik。
Bunu yapamam。Bir nedenden ötürü, öğretmenin yüzünü gördüğümde özür dilerim.。"Üzgünüm。İstediğim gibi çizemem. "。İstediğiniz gibi çiziyorsanız, sınıfa gitmelisiniz.、Ağzım kafamın tam tersi bir şeyden bahsediyor。Ben onu kontrol edemiyorum。Ellerim ağız yerine resim çizerse mutlu olurum、Eminim ellerim bir fırçaya (ve bir bıçak, bir elektrikli süpürge ve çamaşır makinesi) dokunur.、Görünüşe göre genetik olarak iyi değil。Bu benim hatam değil。
