mesiac: August 2018

Väčšinu času、V súkromnej miestnosti, koníček človeka、Niečo ako chuť、Cítiť sa ako celok。Nie je to len fyzický priestor、Inšpiroval ma sám človek、Niekedy je to druh fyzického priestoru, ktorý je taký hustý, že sa dá o ňom povedať, že je fyzický.。Takže、Normálne tam nedovoľte existenciu ďalších。

Teraz nebývam、Je to ako upratovať izbu mojich rodičov、Je čudné, že tu taká hustota nie je.。Napríklad bunda môjho otca pre prácu v exteriéri、Rozprestreté na tatami s roztiahnutými rukávmi。Klobúk na to、Gunte、ponožky。A ešte ďalšia bunda navrch、klobúk、Gunte。Valilo sa na ňom matkino spodné prádlo、Vysoké hory svetrov a zimné oblečenie vonku。Nie sklad v horskej chate、Je to párová spálňa.。

Nie dom iba s jednou izbou、Vo veľkom dome s mnohými izbami、Otec a matka žili sami。Môj otec sa vrátil z hory a odišiel nohami do spálne、Takže vyzlečte vetrovku、Prehoďte cez to prepotenú košeľu、Vytiahnite prezlečenie、Išiel som do obývačky s tým bez sprchy?。Matka tiež、Choďte rovno do miestnosti z buriny okolo domu、Bolo to len poukladanie zblúdilého oblečenia, na ktoré sa dalo hodiť?。Bunda môjho otca、Zvyšky sa rozvinú ako koža olúpanej šelmy、10Listy sa tiež prekrývali。ako keby、Môj otec sa tam zakaždým zrúti、Ako by sa zvíjali。

Bunda tiež na vešiaky vedľa vchodu、Mnoho kusov zimného oblečenia je zavesených na sebe。V každom vrecku、Preteká o 100 jenov ľahší。Celkovo ich bude 100。Možno to bol ľahší dvor。Zostáva odfarbené od potu、Niekoľko klobúkov。Nemôžem vyhodiť veci, ktoré by som nikdy nemal použiť。Aj keď je nový a snaží sa zostarnúť、Nesnažte sa používať。Plný „starého nového“, ktorý som nepoužil, kým som nezomrel。Je to pravdepodobne niečo, čo dostanete, okrem oblečenia (č、Rovnomerné oblečenie)。Otec a matka、Čo mám rád、Možno som nemal odvahu pozrieť sa na to, čo sa mi páčilo。Mal som elektrickú deku pre 6 osôb。

誰も住んでいない、実家の両親の部屋を片付けている。処分ではなく、単なる整理整頓。大正13年生まれ、元気過ぎる父は突然のくも膜下出血が原因で既に亡くなった。昭和元年（一週間もない）生まれの母がこのまま亡くなったとしても、処分に困らない。

価値のあるものが一つもないからだ。モノは溢れるほどあり、足の踏み場も無いほどなのに（そこで暮らしてないからなおのこと）、趣味のものや、生き方にこだわるようなものは何一つない。無芸・無趣味。溢れているのはただ雑多な衣類だけ。その衣類にも、色などのこだわりもまったく見出せない。必要なものだけ、量だけ。すべて焼却処分する以上の意味を見出せない。

「ただ生きてきただけ」といえば、あまりに酷な言い方だと思うが、Tak sa to cíti。確かに時代のせいもあろう。戦争に行き、昭和生まれの私たち子どもにに食べさせ、明治生まれの彼ら自身の両親を養い、大勢の兄弟たちばかりかその家族の世話までして、肉体も時間もお金も精神も使い果たして、そのうえ趣味を持てと言われても、そんな余裕があったなどとは思えない。ak、「余分な」趣味があったとしても、それを周囲に納得させるための戦いに、さらに膨大なエネルギーを必要としただろう。それを現代と同等に求めるのは、彼らに対して残酷に過ぎる。skrátka、今が豊かな時代になった、To je to, čo to znamená。

父は高等小学校、母は小学校（当時は国民学校）卒だけだが、今の常識に照らしても二人とも「おバカな夫婦」ではなかった。特に母は、家庭さえ許せば向学心に燃えていたし、自分がもっと勉強したかった想いを、ポロポロと雫がこぼれるように幼い私に降りかけた（と思う）。

A predsa、「何のために生きているのか」「自分というものをどう考えるのか」と、浅はかな学生身分の私は親に「詰問」した。それは両親への問いというより、私自身の歴史の無理解による、単に無慈悲な「指弾」だった。なぜ彼らの人生が、目の前の「捨てても構わないボロ切れ」と化したのか、当時の私は無邪気というより、そのような想像力もなく、何も考えていなかった。私が死を迎える時、息子が私の生き方をどう見るか。息子は私のような馬鹿ではないが、私は何だか両親と、結局同じ、無芸・無趣味な人で終わるような気がしている。