Одам на летен одмор во Шимокита (на страната на Пацификот)。Максималната температура денеска изнесуваше само 20°.。Се чувствува малку студено отколку кул.。
Од пред 8 до 18 часот.、Работам на тоа речиси без прекини.。Не е дека ме брка рок или нешто друго.、Работите не одат добро, па затоа е тешко да се најде вистинското време за одмор.。
6Доцна е、Од ателјето (кое во основа е куќата на моите родители) се упатувам кон хотелот.。Тоа е околу 10 минути пешачење、Патувам со автомобил затоа што секој пат имам багаж.。Кога ќе излезете од ателјето, никој не оди до хотелот.。Понекогаш поминуваат автомобили, но воопшто нема никој.。запре автомобилот、Дури и кога ќе погледнам назад, гледам празен пат кој се протега право низ темнината.。
Навистина не можам да ги видам светлата во куќата.。Дали има луѓе кои живеат таму?、Дали е празна куќа?。Попатно има неколку автомобили на паркингот кај продавницата.。како што се магливите денови、Навистина се чувствувам како да зачекорив во светот на хорор филм.。Дури и на северниот врв на Хоншу, сè уште е згаснато по 18 часот.。7Во населено село каде што не би било изненадување доколку се појават духови како што минувало времето.、Во куќа во која никој не живее、Тивко цртам слика。