страв од депопулација

Слободно земјиште и напуштена куќа。Ретко гледам луѓе како шетаат

Одам на летен одмор во Шимокита (на страната на Пацификот)。Максималната температура денеска изнесуваше само 20°.。Се чувствува малку студено отколку кул.。

Од пред 8 до 18 часот.、Работам на тоа речиси без прекини.。Не е дека ме брка рок или нешто друго.、Работите не одат добро, па затоа е тешко да се најде вистинското време за одмор.。

6Доцна е、Од ателјето (кое во основа е куќата на моите родители) се упатувам кон хотелот.。Тоа е околу 10 минути пешачење、Патувам со автомобил затоа што секој пат имам багаж.。Кога ќе излезете од ателјето, никој не оди до хотелот.。Понекогаш поминуваат автомобили, но воопшто нема никој.。запре автомобилот、Дури и кога ќе погледнам назад, гледам празен пат кој се протега право низ темнината.。

Навистина не можам да ги видам светлата во куќата.。Дали има луѓе кои живеат таму?、Дали е празна куќа?。Попатно има неколку автомобили на паркингот кај продавницата.。како што се магливите денови、Навистина се чувствувам како да зачекорив во светот на хорор филм.。Дури и на северниот врв на Хоншу, сè уште е згаснато по 18 часот.。7Во населено село каде што не би било изненадување доколку се појават духови како што минувало времето.、Во куќа во која никој не живее、Тивко цртам слика。

Објавено од

Takashi

Личниот блог на Такаши。Не само за слики、Она за што мислам секој ден、она што го чувствувате、Пишувам што ќе ми текне。Овој блог е трета генерација。Од самиот почеток, поминаа повеќе од 20 години.。 2023Од 1ви јануари、Засега решив да пишувам само на непарни денови.。Ќе размислувам за мојата идна насока и за други работи дел по дел.。

Leave a Reply

Your email address will not be published. Задолжителните полиња се означени *