
*Ова е измислена приказна.。
Напуштете ја училницата еднаш、Повторно се вратив。
Како да нема посебна причина да се запре.、Не се вратив од некоја јасна причина.。Ако треба да кажам така,、Затоа што некој од мојот клас ме покани да се вратам (повторна покана?)、Тоа не е причина, нели?。
Посетував училница 10 години.。Речиси нема отсуства。Нацртав и прилично голема слика.。но、Јас не учествував во ниту еден натпревар.。Ниту наставникот не ми кажа особено да го покажам.。Лично, сакав да изгаснам малку од тоа, но、не беше проактивен。дома、Не дека бев незадоволен од тоа.。но、Некако、Исто како што воздухот полека излегува од балон、Одеднаш почувствував дека веќе не се чувствувам добро.。
Имам физичка сила。во ред、во ред。Дури и откако ја напуштив училницата, сè уште имав желба да цртам.、Еве го、Ако не кажеш такво нешто, нема да има конкуренција.。10Дали е тоа годишната инерција?。
Морам да нацртам слика、ми доаѓа на ум некоја идеја。Кога цртам、Полни раце со обработка при рака。Не можам да мислам на тоа.。во、Кога ќе ми дојде некоја идеја, сакам да ја нацртам.。Кога ќе почнам да цртам、Каде што не можете да го направите тоа、Ќе дознаете што не е во ред прилично брзо.、Дури и себеси。но、Не знам што да правам。Не можам да го оставам на мира.、Дали се вика личност?。
Не затоа се вратив.。Некако。но、Размислувам следниот пат да се пријавам на натпревар.。Немам желба да бидам избран или да освојам награда.、Мислам дека ќе се потрудам малку повеќе。но、Ако бидам избран, можеби неочекувано ќе посакам нешто повисоко.、Хахаха。
