Дзень: July 17, 2015

絵画教室の人々−２

野の草　水彩
野の草　水彩

*Гэта выдуманая гісторыя。не мае ніякага дачынення да рэальнага чалавека。

адзін дзень、Настаўніца прынесла ружу як сюжэт карціны.。Я люблю глядзець на кветкі、Я не ўмею маляваць。Больш за ўсё мне не падабаецца тое, што на ім шыпы.。Падобна на тое, што мне балюча, я не магу паварушыць ні рукой, ні пэндзлем.。

Настаўнік кажа, што маляваць ружу не трэба.、У мяне няма іншых ідэй, таму мне нічога не застаецца, як намаляваць ружы...。Я адчуў, што ёсць падвох、Я адчуў, што ёсць падвох、Гэта。Мне здаецца, я магу намаляваць што-небудзь вельмі добрае толькі на сёння. хе-хе、Не тое, каб я рабіў гэта на працягу доўгага часу, але я нарэшце паказваю свае здольнасці ...! Стрымліваючы жаданне міжвольна напяваць,、Я быў паглынуты яго маляваннем。га、Гэта як раз патрэбная колькасць стомленасці.。

Кветкі заквітнеюць толькі ў наступны раз.、Хітрасць малявання кветак заключаецца ў тым, каб намаляваць як мага больш адначасова.。закасаць рукавы、Калі я не мог не нахіліцца наперад, я падумаў: "Га? Гэта маё палатно".。Гук гуку стаў больш гладкім.。За крэслам маё новае палатно выпраменьвала чыста белую прыгажосць...。

 

絵画教室の人々−１

ウィリアム・ブレイク　憐れみ　水彩
ウィリアム・ブレイク　憐れみ　水彩

*Гэта выдуманая гісторыя。не мае ніякага дачынення да рэальнага чалавека。誰かに似ていても怒らないで。

私は絵が好きです。子どもの頃は「上手ね」とかおだてられて、褒められたさに一生懸命描いたのが懐かしい。学校の先生が校外展に出してくれて賞状なんかもたくさん貰ったのに、学年が上になると、なんだか絵を描いているだけで周囲から白い目を感じるようになった。本とノートを開いているだけで親が喜ぶのが分かるようになって、いつの間にか絵を描かなくなっちゃった。…そして絵のことを忘れてしまっていた。

ン十年経って、ふと思ったんだ。「お前はわがままな子だ」とか親類にも言われ、そんな気もして肩を細くしてたけど、本当はわがままどころか、やりたいことを我慢して生きてきたのかも知れないなあって。私っていつも気がつくのが人より遅いんです。

ゲージュツの道は険しく遠い（らしい）。その長〜い道程から見れば先生も私たちも大した違いはないだろうが、隣の席にちょっと先生が筆を入れると、急になんだかよく見えてしまう。もう先生の絵に洗脳されちゃっているのかな。ベテランはその辺がわかってらっしゃるのか、「先生、これちょっと良いでしょう？」と挑戦的に見せる。本当に満足しているのか、「手出し無用」とバリアを張っているのかは、新人では窺い知れぬ奥深さ。

私などこうはいかぬ。先生の顔を見るなりなぜか謝ってしまう。「済みません。全然思うように描けなくって」。思う通りに描ければ教室になど通わないと、頭の中とまるっきり正反対のことを口が勝手に喋ってしまう。自分の口ながらコントロールできず。口の代わりに手が勝手に絵を描いてくれれば嬉しいのだが、どうも自分の手は筆（と包丁と掃除機アンド洗濯機）に触るのは、遺伝的に苦手らしいのだ。それは私のせいではない。