明日はアメリカ大統領選挙の結果が分かる日。アメリカの一部の若い人たちには「どちらにも入れたくない」「不毛の選択」という気分があるようだ。第3の候補も初めはいたが、トランプ氏の差し出した条件に喜んで、さっさと支持者に回ってしまった。большасць、その候補は若者に全く不人気だったのだが。
毎日ダラダラとくだらないことで忙しい。いろんなことで自分の時間を少しずつ削られ、少しずつ疲れていく。残り少なくなってきた自分の時間を、もっともっと大事にしよう。それが最優先。他人に愛想使っても、自分の時間が増えるわけではない、どころかその分やっぱり削られていく。憎まれるくらいがちょうど良さそうだ。
на днях、Я пайшоў да Ніко。Восеньскае лісце згортваецца не так хутка, як я чакаў.、Ці змагу я паспець да прагляду восеньскага лісця на наступным тыдні?、Было такое、Спякота гэтага лета і восені、Многія з верхніх лісця, напрыклад восеньскія, засохлі і збялелі ад цяпла.。Здаецца, восеньскае лісце будзе не такім яркім, як звычайна.。
Удалечыні ад мітусні возера Чузендзі、Калі вы пойдзеце далей да фермы Kotoku, натоўп будзе нашмат менш.。Калі вы падыходзіце да ўзгорка з выглядам на ферму、Нікога не засталося。Па зламанай агароджы бачна, што скаціну тут ужо не трымаюць (крыху ніжэй, здаецца, упершыню за некалькі гадоў трымаюць скаціну)、Агароджа там была новенькая, а кароў не было.)。тым не менш、Значыць, не зарос、Значыць, хтосьці траву косіць.。
Трава вырастае такой жа даўжыні, што і газон.、Глеба мяккая і там-сям выступае.。А вакол бамбук і дрэвы。Верагодна, яны паглынаюць гук。Тут так ціха, як калі б вы знаходзіліся ў гукаізаляваным пакоі.。Я выразна чую гук падзення кожнага ліста.。Гук наступання апалага лісця супакойвае。
Цяпер я жыву дзесьці паміж вёскай і горадам.、Такой цішыні там не адчуеш, нават сярод ночы.。Бо я вясковы хлопец、Жыццё, дзе вы бачыце і вас бачаць людзі кожны дзень、Шчыра кажучы, гэта крыху раздражняе。Я з дзяцінства любіў быць адзін.、Напэўна, я прывык да пэўных нязручнасцей.。Так шмат жывых раслін、Калі ў вас ёсць жывёлы, вы не будзеце адчуваць сябе адзінокімі.、назіраць за імі、Я ўпэўнены, што вы будзеце занятыя толькі чарчэннем.。Над усім、Ад мітуслівага гарадскога шуму、Я адчуваю, што атрымаць гэты «раскошны спакой» для мяне значна багацей.。У горадзе няма таго, чаго я сапраўды хачу.。
遠近法と言えば「透視図法」をすぐ思い浮かべ、「あぁ、苦手なんだよなー」と思った方、「透視図法は一応マスターしている」と思った方、がっかりする必要もありませんし、それで十分だとも思えません。
遠近法はどうしてできたんでしょう？―遠近感、距離感を表現したかったからですよね。але、なぜそんなものを表現したいんでしょうね？―それは、好きなものと嫌いなものを区別、表現するためだ、とわたしは思うんです。
「ママが大好き」な子どもは、お母さんを（お父さんより）大きく描きます。それが正直な距離感だから。大好きなママに、子どもはいつもくっついています。間近で見るママは時には自分を覆い隠すほど大きな「物体」です。お父さんも優しいけど、ママと同じというわけにはいきません。なので少し離れ、少し小さく見えています。剃り残しの髭が見えるくらいの距離感でね。
子どもの絵を見ると、距離感の違いは明解に表現されています。これが「遠近法」の本質だ、とわたしはだんだん考えるようになってきました。
わたしがあなたを好きか、嫌いか。この味が好きか嫌いか。この服が着たいか着たくないか。それは視点の裏返しでもあります。子どもから見て、大人が自分を好きか嫌いかは、子どもの生存に関わる大問題。ヒトは生まれた時からそうやって、自分以外のヒトやモノとの距離を測り、自分だけのメジャーを作ってきたんですよね。それが遠近法の原点。
ヒトやモノとの距離感はそんなふうに一人一人固有のものとして積み重ねられていきます。でもそれだけじゃあ話が具体的に伝わらないから共通のツールが必要だろうね、って生み出されたのが、たとえばメートル法などの距離の単位だったり、ちょっと跳んで「透視図法」、なのではないか、とわたしは想像します。
あなたの心の中に、あなた自身の「遠近法」があるのをわたしは知っています。што、見せてくださいね。