Катэгорыя: ギャラリー

Вясновая выстава завяршылася ўчора, 6-га (нядзеля) а 17-й гадзіне.。Ва ўмовах пандэміі каранавіруса、Я вагаўся, але я рады, што правёў мерапрыемства.。Усе прысутныя、Дзякуй。Хаця я не мог прыйсці,、Усе, хто мяне падтрымліваў、Дзякуй。Усе, хто выказваў рэзкія меркаванні、Дзякуй。з іх заахвочваннем、Хацелася б выкарыстаць гэта як сілу для наступнай выставы.。

Мастацкія вясновыя выставы ў Нацыянальным мастацкім цэнтры Токіо ў Рапонгі、Работы прывозяць з усёй краіны і ацэньваюць.、Працягвалася «ненармальная сітуацыя», калі экспанаты выстаўляліся, але не адкрываліся.。Натуральна баяцца каранавіруса, але、«Правільна баяцца (з дакладнымі ведамі)»、Менавіта нацыянальныя і сталічныя ўрады праводзілі кампаніі, каб пазбегнуць празмернай рэакцыі.、Напэўна, гэта была мясцовая ўлада, напрыклад прэфектура.。Справа ў тым, што імпрэзу раптоўна адмянілі、няма паслядоўнай логікі、Гэта проста залежыць ад сітуацыі перад вамі、Гэта азначае, што мы рэагавалі бязладна.。У гэтым сэнсе、Мы спакойна вырашылі і правялі мерапрыемства.、Я думаю, што гэта было лагічна зразумела.。

Гледачоў, як і чакалася, было няшмат.。Я не пачуў падлік, але、Гэта, верагодна, каля адной траціны звычайнага года.。Большую частку публікі складаюць людзі сталага веку。Большасць прадаўцоў — людзі сталага веку、Цалкам натуральна, што кожны чалавек дасылае DM свайму знаёмаму.、5Думаючы праз гады、Не магу не думаць, што гэтая выстава шмат у чым стаіць на мяжы.。

Зніжэнне наведвальнасці неабавязкова звязана з каранавірусам.。Калі вы спытаеце мяне, ці вылечыцца, калі каранавірус сціхне,、мой адказ - не。Калі можна паглядзець выставу на відэа、Я думаю, што людзі, якія прыйшлі на пляцоўку гэтым разам, таксама зробяць тое ж самае.。Калі вы можаце трансляваць гэта на відэа、ўзрост і стан здароўя、У вас ёсць шанец быць заўважаным незалежна ад таго, дзе вы жывяце (хаця як знайсці іх сярод велізарнай колькасці відэа - яшчэ большая праблема)。Як я пісаў раней、Убачыць нешта на выяве або відэа адрозніваецца ад таго, што вы бачыце ў рэальным жыцці.、Калі вы глядзіце на гэта, не гледзячы на ​​​​гэта,、У любым выпадку, я ўпэўнены, што лепш, каб гэта паглядзелі.。Даўным-даўно так думала моладзь.、У такіх СМІ мы размяшчаем самыя розныя рэчы і распаўсюджваем іх.。Нашы (і многіх іншых) існуючыя выставы занадта моцна адстаюць.。

Чаму Чэнчункай так позна?。Адным словам、Гэта таму, што ў групе няма моладзі.。чаму б не стаць членам、Ці не можа разведваць?。Чаму маладыя людзі непрывабныя?。Як мы можам стварыць шарм?。Я мала думаў пра такія рэчы.。У наступным годзе таксама планую правесці Чэньшункайскую выставу.。Аднак праз 5 гадоў я не бачу шмат чаго.。Я думаю пра тое ж самае апошнія некалькі гадоў.、не мог дзейнічаць。На гэты раз і ў наступным годзе、Я спадзяюся, што я не думаю пра тое ж самае зноў.。— Я хацеў на мора。

晨春会展が始まり、初日、2日目と連続で会場当番をした。観客は閑散だが、わざわざこんな時期に来てくれるだけあって、ほとんどの人が熱心に見てくれる。ありがたいことだ。「何が何でも見たいと思った」という人は、朝から晩までコロナ、コロナでくさくさしていた気分がスカッとしたといって帰っていった。それこそわたしたちの望んでいたこと。

せっかくコロナを忘れに来たのに、消毒、来場者カードの記入など「また、コロナか」と腹を立てた人もいると聞いた。その人の気持ちもよく判る気がする。他のいろんなイベント会場でのコロナ対策を参考に、わたしたちもそれにかなり気を遣った。コロナそのものより、「対策をしていない！」と細かく糾弾する「自粛警察」の巡回の方が怖かったのが本音だが。日本にはこの手の「警察」がやたらと多い。このブログは10年前の東日本大震災の直後に始めたが、当時も「節電警察」という語が巷に聞かれ、そのことについて書いている。今とまったく変わるところがない。

午後4時を過ぎるとほとんど人は来ない。会場をぶらぶらしながら自分の絵をじっと見る。自分の絵の後ろにある、自分自身のの制作風景を見る。そして10年前、30年前の自分と数年後の自分の制作風景を重ねて見る。よく見れば、1枚の絵にはそういうことが描かれている。会場のどの作品もそんな風景を持っている。メンバーはほぼ一日中冗談しか言わないが、誰もがそれぞれの風景を自分自身と重ねて見ている。そういうメンバーでなければ35年も続くわけはない。この会は特別な会なのだ。

ワクチン接種が進めば、来年の今頃はコロナはもう記憶の彼方になるだろう。大震災の時の節電騒ぎをもうほとんど忘れているように。але、本当はわたしたちは深いところで傷ついている。あの時も絵を描いたり、音楽や芝居をやっている場合かと世間には冷たい目で見られ、実際そのような仕打ちをされた。大衆とはそういうものだ。芸術はそういう大衆に、とりあえずお茶をどうぞ、という仕事だ。その一杯で心の変化が起こることもあるだろう。それが芸術だ、とも会場をぶらつきながら考える。

明日から、晨春会展が始まる。６月6日（日）17:00まで。昨年はコロナ禍を考慮して、東日本大震災の時でさえ開催してきた展覧会を初めて中止した。今年も中止するかどうか議論したが、いま、活動を継続すること自体が意義あるとして開催することにした。

ネットだけで公開することもできる。「見るだけ」なら写真の解像度次第では、肉眼より詳しく見ることも可能である。але、実物をその会場で見るのは、それらとはかなり違って見える。いや、感じると言った方が近い。それは簡単な理由からで、会場には会場の空気があるからである。会場の空気とは、作者と何かを共有する空気ということになろうか。会場に作者がいるから、ということではない。レオナルドの絵を画集で見ても凄さは感じるが、実物を生の眼で見ると、なぜか時空を超えて作者の息吹をほんの少しだが感じるのである。それが「空気」。同時代の作家なら、それがもっと強く感じられるのは当然である。

コロナ禍で多くの美術展、音楽会、芝居などが中止され、美術館、劇場、ホールも休館させられるなど、芸術が「不要不急」の代表のように扱われてしまっている。こういういい方は本来したくないのだが、あえて言えば、芸術こそ一番底辺で現代の社会を支えるものではないのか、Гэта значыць。会社員が通勤して、工場や会社を動かすことが現代社会の骨格であることに異論はない。けれど働く会社員にとっては、本物の歯車にされてしまっては働く意欲そのものが萎えてしまう。自分たちの子どもをただの歯車に育てたくもない。

「作品に出合って稲妻に打たれたように」感じたことのある人はどのくらいいるだろうか。きわめて少数に違いないが、そのことの意義は小さくなく、そのチャンスは多くはない。いわば一期一会。その機会を求めに行こうとすることが「不要不急」などであるはずはない、というのがわたしの「遠吠え」である。カッコつけたが、わたしの絵などわざわざ会場へ見に行くほどの価値もないという人のために、この絵を掲げてみる。