今朝もよく晴れ、しかもほぼ無風。気温は3〜4°くらいまで上がりそう。歩くと汗をかいてしまう。
病院にいると本当に暇だ。都会ならあちこちと用事を済ましながらの見舞いも可能だが、雑木林の中にポツンと離れ、ぐるりと見渡しても商店の一軒もないようなところでは、用事などしようもない。病院から少し離れたT字路まで雪道を散歩。往復3km。他にやることがない。
絵でも描きたいところだが、さすがに病室ではそれは無理。せいぜいパソコンを使って暇つぶし作業をするだけ。パソコンで仕事できる人が羨ましい。こんな日々を今回は15日間過ごす。секој ден、介護に費やされるこの労力と時間を考えると、姥捨山政策を進めようとする勢力が、増えることはあっても減ることはないだろうな、мислам。
И денес одам во болница。Свеж снег утрово、Сценографијата е повторно преработена。Лицето во автомобилот веројатно ќе се намурти、Тоа е голем подарок за мене кој само го гледам.。Го добивам секогаш кога паѓа снег、Благодарен сум за слободното време.。
кога ќе дојдете во болница、Дишење за кое обично не сме свесни、ставете храна во уста、залак、проголта、Варење、апсорпција、Се потсетив на важноста на нужда, нешто што секој го прави секој ден.。и смртта исто така。Болниците се исто така „училишта за луѓе“。
„Благодарам“ значи、Тоа не значи дека треба да бидете благодарни.。буквално、Тоа значи дека е тешко (тешко) да се „постои“。Имаме тенденција да бидеме премногу самоуверени во работи како што се медицинскиот напредок и социјалните системи.、Имам тенденција да се чувствувам како да имам одредена слобода кога станува збор за смртта.。
Таа преголема самодоверба、Болниците понекогаш стануваат уште попремногу самоуверени.、Понекогаш е лесно да се скрши。луѓето се живи суштества、е животно、Лизгајте по јажето додека одржувате деликатна рамнотежа、Болницата ќе ви каже дека имате Јаџироби.。
元日の海は6年ぶり、кана。夕日がずっと沖の雲に当たって輝いている。そこからうねりが押し寄せ、盛り上がり、波になってぶつかってくる。永久に続くエネルギー、時間が見えるように感じられることが、見飽きない理由かも知れない。
ジェット音のような凄まじい潮騒。どんな凪の日でも途切れることはない。波に煽られ、顔に吹きつける海風。こんな凄いことにもすぐ慣れるなんて、どういうことなんだろう。
途切れないエネルギーのそばで、一つの命が消えようとする。ちっぽけなものだ。ちっぽけではあるが、波と同じように全く同じものは一つもない、たぶん。違うということに価値があるならば、波は限りない価値を生み出し続けていることになるが、そうだろうか。人の人生も大同小異。そこにどんな意味づけが可能なのだろうか。