Kategori: Fellesskapet

Chenshunkai-utstillingen begynner、første dag、2Jeg var på vakt på stedet i påfølgende dager.。Publikum er stille、Takk for at du kom hele veien på en tid som dette.、folk flest ser entusiastisk på。Det er en velsignelse。Folk som sier "Jeg ville se det uansett"、Corona fra morgen til kveld、Jeg dro hjem uthvilt etter å ha følt meg trøtt på grunn av koronaviruset.。det var det vi ønsket。

Jeg kom hit for å glemme Corona.、desinfisere、Fyll ut besøkskort osv.、Jeg hørte at noen ble sinte og sa: "Er det koronavirus?"。Jeg føler at jeg kan forstå hvordan den personen har det.。Refererer til koronavirus-mottiltak på forskjellige andre arrangementssteder、Det har vi også lagt stor vekt på.。enn koronaviruset i seg selv、Ærlig talt var jeg mer redd for «selvbeherskende politi»-patruljene som kritiserte folk for ikke å ta forholdsregler.。Det er for mange "politi" av denne typen i Japan.。Jeg startet denne bloggen for 10 år siden rett etter jordskjelvet i Øst-Japan.、Allerede den gang hørtes begrepet «strømsparende politi» på gata.、skriver om det。Det er ikke noe annerledes enn nå。

Få mennesker kommer etter klokken 16.00.。Ta en nærmere titt på dine egne malerier mens du vandrer rundt i lokalet。bak bildet mitt、Se din egen produksjonsprosess。og for 10 år siden、30Ser på arbeidet mitt for et år siden og arbeidet mitt noen år senere。Hvis du ser nøye etter、1Det er det bildet viser。Hvert stykke på spillestedet har den slags natur.。Medlemmene tuller bare mesteparten av dagen.、Alle ser sitt eget landskap。Uten slike medlemmer er det ingen måte det ville vart i 35 år.。Dette møtet er et spesielt møte.。

Etter hvert som vaksinasjonen skrider frem、På denne tiden neste år vil koronaviruset være et fjernt minne.。Det er nesten som vi har glemt alt om energibesparende oppstyr som skjedde under det store jordskjelvet.。men、Sannheten er at vi er såret innerst inne.。Jeg tegnet også bilder på den tiden.、Folk ser kaldt på deg, som om du holdt på med musikk eller skuespill.、Jeg ble faktisk behandlet slik.。Det er sånn massene er.。Kunst er for et slikt publikum.、For nå, vennligst ta litt te.、Det er jobben。Et hjerteskifte kan skje bare fra den koppen.。det er kunst、Tomo tenker mens han vandrer rundt i lokalet.。

明日から、晨春会展が始まる。６月6日（日）17:00まで。昨年はコロナ禍を考慮して、東日本大震災の時でさえ開催してきた展覧会を初めて中止した。今年も中止するかどうか議論したが、nå、活動を継続すること自体が意義あるとして開催することにした。

ネットだけで公開することもできる。「見るだけ」なら写真の解像度次第では、肉眼より詳しく見ることも可能である。derimot、実物をその会場で見るのは、それらとはかなり違って見える。ingen、感じると言った方が近い。それは簡単な理由からで、会場には会場の空気があるからである。会場の空気とは、作者と何かを共有する空気ということになろうか。会場に作者がいるから、ということではない。レオナルドの絵を画集で見ても凄さは感じるが、実物を生の眼で見ると、なぜか時空を超えて作者の息吹をほんの少しだが感じるのである。それが「空気」。同時代の作家なら、それがもっと強く感じられるのは当然である。

コロナ禍で多くの美術展、音楽会、芝居などが中止され、美術館、劇場、ホールも休館させられるなど、芸術が「不要不急」の代表のように扱われてしまっている。こういういい方は本来したくないのだが、あえて言えば、芸術こそ一番底辺で現代の社会を支えるものではないのか、Det betyr。会社員が通勤して、工場や会社を動かすことが現代社会の骨格であることに異論はない。けれど働く会社員にとっては、本物の歯車にされてしまっては働く意欲そのものが萎えてしまう。自分たちの子どもをただの歯車に育てたくもない。

「作品に出合って稲妻に打たれたように」感じたことのある人はどのくらいいるだろうか。きわめて少数に違いないが、そのことの意義は小さくなく、そのチャンスは多くはない。いわば一期一会。その機会を求めに行こうとすることが「不要不急」などであるはずはない、というのがわたしの「遠吠え」である。カッコつけたが、わたしの絵などわざわざ会場へ見に行くほどの価値もないという人のために、この絵を掲げてみる。