Autor: Takashi

Blogu personal i Takashit。Jo vetëm për pikturat、Ajo që mendoj çdo ditë、Cfare ndjen、Unë shkruaj çdo gjë që më vjen në mendje。Ky blog është gjenerata e tretë。Që nga fillimi kanë kaluar mbi 20 vjet.。 2023Nga 1 janari、Për momentin, vendosa të shkruaj vetëm në ditë me numër tek.。Unë do të mendoj për drejtimin tim të ardhshëm dhe gjëra të tjera një nga një.。

U bë pak kohë që kur kam hipur për herë të fundit me biçikletë

mbrëmje、Bëra një shëtitje përgjatë bregut të lumit aty pranë (me biçikletë)。(Ecja në distanca të gjata varet nga mënyra se si ndiheni atë ditë.)。Tashmë ishte muzg rreth orës 17:30.、Rosat e mëdha tashmë kanë ngrënë mjaftueshëm ushqim për të futur kokën brenda pendëve të tyre.、ishte gati të binte në gjumë。

Gjerësia e lumit më së shumti 5 metra。Nëse dëshironi të kaloni natën diku në mes、Një qen i madh mund ta arrijë atë vetëm me një kërcim.。Nga këndvështrimi i rosës, nuk mendoj se është një çështje shqetësuese.、A jeni të sigurt në sensorët tuaj të rrezikut?、Më duket sikur jam mësuar me të。Edhe në copa të vogla、fle thellë në një çast、Unë mendoj se ai e ka atë aftësi。Është e rrezikshme të jesh gjysmë i fjetur kur nata zbardh。Unë mund ta kuptoj kuptimin e rënies në gjumë sa më shpejt të jetë e mundur.。

Në perëndim të diellit me një shishe peshkimi që bie、Barku më ftohet shpejt、Nuk po ndihem mirë。

おにぎりは誰が作る

陽が奥まで入ってくる

コンビニのおにぎりを何気なく買う。とても日本的な食べ物（食べ方？）だから、つい日本人が作っているような気がしてしまうが、実は多くは外国人労働者、それもいま問題になっている「外国人技能実習生」たちが作っているのだという。

朝早くから、おにぎりは店頭に並ぶ。しかも賞味時間が細かく、時刻を過ぎれば厳しく廃棄される。Kjo do të thotë、真夜中にも作っているし、一日中ひっきりなしに作っているということでもある。コンビニは街の小さな個人のお弁当屋さんとは規模が違うのに、「おにぎり」「きんぴらごぼう」という庶民的な名称につられて、つい「近所のおばさん」たちが作っているように錯覚してしまう。

常に新しいおにぎりが店頭に並ぶということは、誰かが常にそれを作っているということなのに、そこになかなか考えが到達しない。便利さの中で私たちの想像力が縮み、自分の目先しか見えなくなっているのだ。

人手不足だから「技能実習生」枠を名前を変えて拡大しようという議論が今日から国会で始まった。34万人まで拡大するというが、既に国内の技能実習生は27万人に達しているという。そのかなりの部分が「外国人熟練労働者」にスライドすると考えられている。それに留学生のアルバイトも加えれば、既に枠は満杯に近い。労働者数を増やすというより、人権問題の目先を逸らすのが議論の目的ではないかと、疑うのが当たり前だと思うのだが。

気がつけばもう年末の気分だ

もう年末の装い

銀座から京橋、日本橋とゆっくり歩いていく。早く歩くと汗をかき、汗をかくと風邪を引くからという単純な理由。これは京橋のあたりか。

11月も半ばを過ぎると、朝夕はさすがに涼しいというより少し寒さ感じるようになってきた。寒さは身体にはこたえるが、自分の季節だなあという気持ちになる。夏より冬が好きだ。

展覧会も終わった。新年の予定も何もない。新しい作品は完成近くでずっと足踏み状態。気持を切替えればすっと終了する気がする。銀杏も黄色くなってきた。