青いかもめ

 

大学での最後のヌード制作が今週で終了。十数年間にわたり、たくさんのモデルの方にお世話になりました。心からお礼を申し上げます。受講者の方々も実に熱心に描いて下さった。皆さんにも心からお礼を申し上げます。一生に一度しかない、かけがえのない時間を共に過ごさせていただきました。

Din、多くの方に引き続き私の指導を受けたいとの希望を頂き、ありがたく感じております。大学のような整った環境は外では得難く、環境的な面で今後はいささか苦労するだろうと思いますが、ある面ではもっと率直に自分の考えを推し進めていけるという期待も持っています。

絵画というものが指導されるべきものかどうかの議論は別にして、受講されてきた方々が何を望んでいるのか、それに対して私がどう考えてきたか、これからどうしようというのかを簡単に述べておきたいと思います。実際は私自身の中に迷いも不確かな部分もあり、今ここで断定的に述べたとしても、より良いと思う方向へ転換していくことは幾らでもありうることだと思って読んで下さるようお願いいたします。

20年にわたって絵画講座を担当しましたが、初めは全くの手探り状態。私も講師などの経験は無く、ただ自分自身の、絵画観をそのままぶつけるだけでした。といえばメチャクチャな印象ですが、なまの絵描きの卵が思い惑い、右往左往するさまをまじかに眺める機会など滅多に無いことだという観点でみれば、ある意味貴重な経験を提供したかも知れません。Pero ok lang、講師としては掲げるビジョンも不明確で、まずは落第だったでしょう。

「絵画の技術・知識」については未消化ながら、出来るだけ伝えるように心がけてきたつもりです。いかに趣味であろうと、絵画の材料はそれぞれ物理的特性を持った実物であり、それを活かさなければ不必要な労力と無駄なお金をつぎこむことになるばかりでなく、作品自体をもより惨めな状態に貶める結果になってしまいます。そのうえ古今の天才達が作り上げてきた、絵画という技術的積み重ねの歴史そのものをも否定してしまいかねません。

大学の講座ですから、単にうまく描ければいいというのでは少し寂しいと思いました。寧ろうまく描けなくてもいいから、技術の習得を通して芸術に魅入られ、時には芸術の犠牲になっていった人々への想いや、造形表現への理解を深めることができたら、教養としても自らを豊かにすることになるのではないか。それが私の「技術指導」の目的の半分でした。具体的に言えば「模写」「古典技法」などがそれに当たります。「絵画の歴史」的に言えば模写は絵画の勉強そのものと言っても、あながち見当違いではないのです。模写ばかりのクラスを作っても良かったなと今でも思っています。一般の「美術史」のようなものは私の能力を超えており、あくまで技術の範囲にとどまってきたつもりです。

受講者の皆さんにとって、「少しは上手く描けるようになりたい」「他人に自慢できるような絵を描けるようになりたい」という欲求は当然のことです。ここは「絵画講座」であって「美術史」講座ではありません。制作上の具体的な技術指導をするのですから、それを求めて当然です。いろんなケースを想定し、最も安易で、最も効率的な方法を私なりにいろいろ考案しました。「1.2.3ステップ法」（油彩）「明暗重視による構成」（水彩）などがそれに当たります。技術指導の目的の半分以上はこのことに費やしています。

pero、満足のいく結果を得られた人はたぶん少数でしょう（実際にはすべての人がレベルアップしています。でも結果が希望のスピードについていけるはずはありません）。程度の差こそあれ、技術の習得には最低限の時間的、経済的コストがかかります。頭で理解できるようには体がついていかない場合もあったでしょう。若い頃より余計に時間が必要ですが、現実は厳しい面があります。

これからも基本的な考え方は変わりません。これまでの方法論が間違っているとも考えていません。それでも「写生的な絵」への直接的な技術指導から「絵画的な」絵へ、今よりさらに軸足を移してもらおうとは思っています。「写生的な絵」を否定することなど誰もできません。ngunit、絵とは写生的なものだけでない、もっと大きく、malawak、深い楽しみを持ったものです。そしてその中に自分自身が居ることが何より重要なことだと思っています。絵画としての自立性を保ちながら（単なる独りよがりを越えて）、それぞれの人生の結晶を絵画という形でも残せるようにしたい、そのお手伝いになればと考えています。

「ヘタでもいい」と言えるのは結果であって前提ではないと、私は考えています。それぞれ、生きた証として傑作の一枚を残す（傑作でなくては残らないのです！）。それを目標にしていきたいと思っています。　　　2012/2/18

 

 

 

Nakatanggap ako ng sobre mula sa aking nakababatang kapatid na nasa bahay.。Ah、Nagawa na ang halimbawang dokumento.、Kaswal akong tumingin sa harapan at nakita kong ang address ay pangalan ng anak ko.。Ano ito?

May kasamang postcard kasama ang isang simpleng sulat ng kapatid ko.、Ang ipinakita niya sa akin ay、Isinulat ko ito noong ang aking anak ay nasa ika-4 na baitang ng elementarya.、makalipas ang sampung taon、Ito ay isang postcard na naka-address sa akin noong ako ay 20 taong gulang.。Sinabihan ako na isulat ang isang wastong address kahit na pagkatapos ng 10 taon.、Isinulat ko ang address ng aking mga magulang.。Sa personal, sigurado akong lilipat ako (sa halip)、Ang pagnanais na gawin ito) ay makikita rin doon.。

Pati ang aking nakababatang kapatid ay tila natigilan.、Tila hindi lamang kami, kundi pati na rin ang tao mismo ay ganap na nakalimutan tungkol dito.。May naka-print na larawan ang postcard nang pumunta kaming tatlo sa Nasu.。Kumuha ng larawan gamit ang isang tripod、Sa paaralan, isinulat niya sa mga postkard na inilimbag niya ang kanyang sarili gamit ang isang computer.。

maikli lang ang sampung taon。Mula sa pananaw ng ating mga magulang、Ang mga bata ay lumalaki lamang sa pisikal, ngunit ang kanilang mga panloob ay tila hindi lumaki.。Ngunit ang bata ay 10 taong gulang nang isulat niya iyon.。Isang hinaharap na may parehong haba ng iyong buhay hanggang sa puntong iyon, atbp.、Dapat malayo, malayo。Totoo iyon kahit sa liwanag ng sarili kong mga alaala.。

Sa dulo ng postcard, may nakasulat, ``Dad.、Nagtataka ako kung kumusta ang iyong ina?。Sana hindi siya namatay.''。Para sa mga bata、mas mahalaga ang mga magulang kaysa sa bansa、mas malapit kaysa sa lipunan、Siya ay isang hindi mapapalitang tao na nagpoprotekta sa akin sa pamamagitan ng aking dugo.。Kung wala ito, hindi tayo makakabuo ng mga pangarap para sa hinaharap.。kasawian ng magulang、malas、Ang kawalan ng kakayahan ay nagbibigay ng anino sa kinabukasan ng isang bata.。saglit、Anong uri ng payong ang dapat kong dalhin?、Hinanap ko ang puso ko para makita kung anong anino ang ibinabato nito.。

Ang mga bata na nawalan ng kanilang mga magulang sa Great East Japan Earthquake ay nawala kahit na anino.、sa isip ko ulit。Ano ang ibig sabihin ng "Sana hindi ako patay"?、Ipinapakita rin nito na nararamdaman ng mga bata ang katotohanang ito sa kanilang mga puso.。Sampung taon mula ngayon, maaari kang malungkot at isipin, ``Sana naging mas disenteng tao ang aking ama.''。

Ang mga bata ay hindi maaaring pumili ng kanilang mga magulang。Kaya naman ang mga bata mismo ay nangangailangan ng mga mithiin.。Ayoko sa mga bata na gumagalang sa magulang (hindi nila nirerespeto dati)。(From a child's perspective) Basta ang mga magulang ang nagbibigay ng pagkain at pera, sapat na.。Gamit ang mga magulang bilang tuntungan、Kung makakagawa ka ng sarili mong mundo, ayos lang.。Iniisip kong mag-iwan ng time capsule para sa sarili ko 10 taon mula ngayon.。　2012/1/28