Kategorya: 生活

今年のスポーツの話題といえば、半分以上は「ラグビー」に手が挙がるだろう。珍しく私も試合結果をパソコンで検索するほど引き込まれた。ラグビー人気はW杯が終わった今も続いているらしく、それが日本のスポーツの、じわっと前近代的な風土を吹き払ってくれたらいいと思う。

時事的な話題に迎合したと思われるかも知れないが、その話題を自分の絵に「織り込んで」みた。ラグビーで「no.8」と言えば独特の個性的ポジションであり、フィールドに立つ15人のポジション（役割）のうち、番号そのものがポジション名になっているのは、このno.8（エイト）だけ。「8」はその意味で描き入れた。

にわか勉強だが、ラグビー は15人のうち8人がフォワード（スクラムを組む）、残り7人がバックス（攻撃中心）になる。4人、3人、1人と3段に組むスクラムの最後尾にいて、フォワード全体をコントロールする役目。人間で言えば中枢神経がno.8、スクラム・ハーフ（no.9＝SH）、スタンド・オフ（no.10=SO）の3人で、攻撃陣の「脳」がSOならばその下部神経を束ねながら、同時に試合で起こりうるあらゆることを想定し、体を張って単独にでもそれを切り開く能力を要求される難しいポジション、それがno.8だ（とどの本にも書いてある）。今回のW杯日本代表で言えば姫野・アマナキがそのポジション。

Pero、それを知ったからno.8にしたわけではないし、その役割の何かを象徴させようと思ったわけでもない。番号そのものがポジションになっていることが唯一の理由。余談だが私の高校もラグビー が盛んで（決して強くはなかったが）、クラス対抗のラグビー 大会があり、私もラグビー 部の簡単な指導を受けてそれに出場したことがある。それ以上の経験はないが、結構面白く感じ、それ以来（薄いままだが）興味を持ち続けてきた。あの時、自分のポジションはどこだったか思い出せないが、とにかくスクラムにはいた。一番脚が早かったが、なぜかウイング（WTB）にはならなかった。

昨日はクリスマスだった。さらにその前日のイブの夜、子どもが大学から帰ってきたのが11時に近かったので、その前に仕方なく夕ご飯を二人で食べてしまった。料理下手の妻にしては、あれこれ工夫して作ったクリスマスのご馳走の方には手をつけず、テーブルに冷えたままにして妻は疲れて寝てしまった。

私は車で駅まで迎えに行く。帰宅後子どもはゴソゴソとどこからかカップラーメンとスナックを引っ張り出してきて、それだけを食べ、せっかく作ったものには手をつけないまま、彼もまた疲れてその場に寝てしまう。私は彼が起きるまで（あるいは彼を無理やり起こすまで）アトリエで絵を描くか、しばらくパソコンで作業する。若い人のいる家庭では珍しくない情景に違いない。

Naglalaro ba ang mga bata ngayon ng tag o taguan?。Hindi ko pa ito tiningnan sa partikular.、Ang relasyon sa pagitan ng gayong mga bata、Isang ligtas at hindi kilalang lugar (mula sa pananaw ng isang may sapat na gulang, hindi ito masyadong palakaibigan)、Sapat na misteryoso para sa mga bata) ay maaaring nawala.、gumawa ng ligaw na imahinasyon。

bawat araw ng aking pagkabata、Araw-araw ay ginugugol sa paglalaro ng ganoon.。Marami ring mga bata、Nagkaroon ng maraming bakanteng lupa、Mayroong halos hindi mabilang na ligtas at hindi kilalang mga taguan.。Sinubukan kong magtago sa damuhan, pero、Nang tumingin ako sa paligid, nagulat ako nang makita ko ang mga butterfly pupae sa buong lugar.、Nakatulog si kuya sa isang tagong lugar.、Naalala ko rin kung paano siya hindi lumabas at gumawa ng malaking kaguluhan.。

Hindi ito hide and seek、Dalawang beses silang nagpadala ng mga search party para hanapin ako.。Minsan, marahil noong taglamig ng aking ikalawang taon sa junior high school.。Habang naglalagay ng bitag ng kuneho、Noong pumunta ako sa isang bundok na malayo kung saan may rantso.。Nakatayo malapit sa tuktok na may magandang tanawin、Nakikita ko ang mga ulap ng niyebe na lumalaki sa di kalayuan at papalapit sa amin.。Wala akong relo o anuman、Past 3pm na yata.。

Ang instinct ko ay magiging snow, kaya agad akong nag-ski pababa sa slope.、Sabay takbo ko pauwi.。Saglit akong nagsisi na masyado na akong narating, pero、Walang oras para maging tamad。

Mula sa bahay hanggang doon、Kahit na sa tag-araw, karaniwang tumatagal ng higit sa 3 oras sa paglalakad.。Habang pababa、Kahit na naka skis ako、Hindi nagtagal ay naabutan ako ng mga ulap ng niyebe.。Nagsimula nang umulan ng niyebe bago kami nasa kalagitnaan、Nagsimulang magdilim dahil doon.。Unti-unting naging blizzard、Maya-maya, nawalan ako ng malay kung saan ako naglalakad at kung paano ako naglalakad.。

Dumidilim na ang paligid、Nagsisimula nang lumakas ang snowstorm、medyo nababalisa ako。Ang sandali kung kailan naubusan ng hininga ang blizzard、Nakikita ko (o kaya naisip ko) ang ilaw ng mercury lamp sa di kalayuan.。Simula nang sundan ko ang siguradong daan pauwi、Nakilala ko si Light, isang search team na kinomisyon ng nag-aalala kong mga magulang.。I got home around 8pm habang pinapagalitan sila.。Hihinto na ang snowstorm、Hatinggabi na sa paligid ng bahay ko, na malayo sa nayon.。Ang sabi lang ng tatay ko, ``Bilisan mo kumain!''。Napagtanto ko sa unang pagkakataon na nawala ang aking salaming de kolor at takip sa ulo sa daan.。