先日鮎を頂いたので、気が向くまま10枚ほど描いてみた。見る角度によって背中が青く見えたり、茶色っぽく見えたり。鮎に限らないが、川魚って本当に繊細だなあと、あらためて思う。
視覚と食欲とが結びつくせいか、まるでマグロのように丸々太った(たぶん肥満)やつの方が、スリムなのより「目に優しい」。小学生の時以来、鮎を取りに行ってないのでオス・メスの見分け方を忘れていた。これはメス。胸びれを見ただけでわかる。
Baka gusto mo ng buto、mula pagkabata。Ngayon、Bigla kong naisip yun。
Sa studio ay ang bungo ng isang maliit na babaeng elephant seal.、May impala itong ulo、Sa ikalawang palapag, hindi lamang malalaking buto ng baka ang makikita kundi pati na rin、maliit na soro、Raccoon na aso、May bungo ng kalapati。Maraming shell at crab skeleton din.、Kung iisipin mo, buto.。
Mga labi ng mga ibon na matatagpuan sa kagubatan、Skeleton ng isang isda na nakalantad sa mga alon sa isang mabuhanging dalampasigan。Hindi ko naramdaman na creepy ito.。Bilang karagdagan sa pang-agham na pag-usisa kung ito nga ba ang nangyayari,、medyo mas sensual、Baka may naramdaman din siyang pilosopo.。
西原理恵子さんといえば、ちょっと悪どい顔つきのオバちゃんが、デカイ口を開いて辛辣なセリフ?を吐く漫画を描いて人気(彼女のこれまでの凄まじい人生が映画化されるほど)のマルチ漫画家だ。
今年、「女の子が生きていくときに、覚えていてほしいこと」と娘への餞別?の本を書いて評判になったので、それも含めて数冊まとめて読んでみた。
Ah well、Kita ko、なるほどですが、実際やるとなると大変なことですが、実際やったんですね。nakakamangha。そこから自分の事を考えてみると「全て手遅れ」。絶望しそうだが、それでも人に恵まれてここまで生きてこれた。感謝だなあと、改めて思う。pero、あと10年もっと好きなように生きて、その時点で静かに死んでもいくってのもカッコいいかな〜と思う。その10年をどうやって深く、濃くするか、何だか自分の人生をどうブレンドするかという、ソムリエになったような気がしてきた。