カレンダーを読み間違えて、今日（火曜日）に国立新美術館へ行った。改札を出てすぐ「本日休館日」の案内板。せめて改札の前に見えるようにしてくれれば余分の電車代節約できるのに、そこに置かせないのも地下鉄側の経営上の判断かなと、と二重に恨めしい。
（特に）頭に血が回ってない、と感じる日がある。一つ一つの事柄がバラバラで関連づけできない。それが今日で、二つの展覧会を見るのに、会場間を移動する地下鉄の路線を頭の中に描けない。今乗っているのが何線で、どこで何線に乗り換えるのか、ササっと繋げない。乗り越したり、迂回したり、自分でも嫌になってしまう。
そういう日はもちろん頭痛も強く、何をするにも億劫。強弱を別にすると毎日の頭痛。薬を飲むほどでもないし、病院に行くほどでもない。けれど毎日の頭痛はちょっと重荷。そんな状態で絵を見てもしょうがないのではと思われるが、一つが最終日なのだから行くしかない。
制作もこんな脳の状態でやっている。アイデアを思いついても、詰めの段階で詰め切れない。「アイデア」を最終的に「作業」に落とし込む過程がボロボロ、杜撰になって方向性までフラフラしてしまう。
kunin ang kalikasan、kunin ang lungsod。Gawin ang lahat sa iyong sarili、Maaaring mas madaling maunawaan kung sasabihin mong nalutas ito sa pamamagitan ng pera.。Sigurado ako na maraming tao ang hindi makakapili sa unang pagkakataon.。
Kung buhay ako、Sinasadya man o hindi、Patuloy kang pipili ng isa sa maraming opsyon (kabilang ang opsyon na huwag pumili) araw-araw.。Bagama't minsan ay gumagawa ng mga salungat na pagpipilian,、Bukod dito, habang patuloy kong nakakalimutan ito, napipilitan akong gawin ang susunod na pagpipilian.。ngayon、Sa tingin ko ang mga pinakahuling pagpipilian ay pinaliit sa dalawang ito.。
Kapag pumunta ka sa isang maliit na nayon ng pagsasaka at pangingisda、Una sa lahat, pakiramdam ko malinis ang hangin at tubig.。Medyo bumuti na yata ang paningin ko、Pakiramdam ay malinaw at matingkad ang paningin。Pagkaraan ng ilang sandali、Paano nabubuhay ang mga naninirahan dito?、Medyo kakaiba ang pakiramdam ko。tingnan mo ang lagay ng panahon sa umaga、Pupunta ka ba sa bundok ngayon?、Magpasya kung pupunta sa ilog (dagat)。pahinga depende sa araw。Hindi na kailangang tumanggi sa sinuman。Pagdating sa kung ano ang ginagawa ng mga tao sa kabundukan, walang tunay na trabaho na dapat gawin (ang mga taong nagsusumikap sa bundok ay mga manggagawa sa opisina sa mga kumpanya ng civil engineering).。Ang mga tao sa mga ilog at dagat ay kumukuha ng kelp (kung kukunin nila ito, ang kaugnay na gawain ay magpapatuloy)、Kung may pangingisda, mangisda、Kung hindi, alagaan ang iyong kagamitan sa pangingisda.。Kalahati ng mga nahuli ay hindi mapagkakatiwalaan at may malaking elemento ng suwerte.。Kaya paano ka nabubuhay sa bawat araw?、Hindi ba ito tila kakaiba sa mga taong naninirahan sa lungsod?。At least parang kakaiba sa akin。
Gusto kong manirahan sa isang malamig na nayon、Gusto kong manirahan sa lungsod、Kumain ka ng kinakain mo araw-araw、kailangan mong isuot ang suot mo。Kung nagkasakit ka o nasugatan, kailangan mong magpatingin sa doktor.、Kailangan ko din ng gamot。Ang kotse ay mahalaga para sa mga taong mahina ang mga binti.、Ang gasolina sa kanayunan ay karaniwang mas mahal kaysa sa lungsod.。sa isang kahulugan、Mahal ang pamumuhay sa kanayunan。Napakakaunting mga trabahong may suweldo na ginagarantiyahan ang kita.。Sa karamihan, ang mga day labor sa site ay maaaring magsagawa ng mga kalkulasyon.。Kapag tumanda ka, kahit na imposible.。Kaya paano ka nabubuhay?。
Gusto kong itanong sa mga anak ko, pero wala akong anak.。Ito ay dahil karamihan sa mga paaralan ay sarado.。Mga pamilyang may maliliit na bata、Parang napilitang lumipat sa siyudad.。Para sa pamahalaang nayon, tila isang kontradiksyon.、Ito ay isang dilemma。Kung ang mga bata ay naiwan sa komunidad, magkakaroon ng kakulangan sa badyet.、Kung susubukan mong pilitin ang mga bata mula sa isang malawak na lugar na dumalo sa isang lugar,、Sa katunayan, may mga sitwasyon kung saan ang paglipat sa isang lungsod ay nagbibigay sa iyo ng higit pang mga pagpipilian.。
Mga trabaho tulad ng pagiging pintor、Maaaring ito ay tulad ng pamumuhay sa lungsod at pamumuhay sa bansa.。paano mabuhay。Ako yata ay isang "rural na tao" na hindi talaga nakakaintindi ng karunungan sa pamumuhay sa kanayunan.。最近は田舎へ行くたびにより強く、そう感じるようになってきた。「根無し草」。そう言われたことも思い出す。
8月27日夜、たまたまホテルの部屋でテレビをつけた。興味ありそうな番組はなかったので、早めに寝るために比較的静かそうなものを選んだだけ。「プロフェッショナル 仕事の流儀」（NHK）。
「女性特有の病気がある」。「性差」を踏まえて対応する必要があるという、当たり前のようだがこれまで医療がまともに対応できていなかった分野があり、それを開拓しようという静風荘病院の女医・天野恵子氏の「プロフェッショナル 」の物語だった。
そこで取り上げられた女性特有の病気が「筋肉疲労症候群」。初めはのんびり見ていたが、病気の詳細が少しずつ語られ始めるとのめり込んだ。「これが母の病気の正体だったのではないか」。現在も原因不明、従って治療法も未確立。子どもから老年まで、突然発症し、重症化すると寝たきりになり、死に至ることもある。どこの病院へ行っても「どこにも悪いところは見つかりません」「気にし過ぎ」。
母は60代頃から急に無気力になり、疲れた、疲れたと言ってはすぐ横になり、立っているのが辛いと言った。毎日のように原因不明の頭痛に悩み、異様な疲れと頭痛のために病院通いが多くなった。けれどどの病院でも悪いところはないとの診断。私を含め家族は次第に「本人の意識しないところで、何か精神的な無気力がおきているに違いない」と思うようになった。そしてその無気力の原因の一つは、彼女の長男である私の生き方にも関わっているのではないかと、私は密かに疑っていた。
母が亡くなったのは今年の5月30日深夜。いろいろな思いを込めた今年のお盆が終わり、今の自宅に帰るその前の夜、偶然に見たこの番組の不思議とも思えるめぐり合わせ。もしそうだとしたら「筋肉疲労症候群」がいかに母を苦しめていたのか、そして30年にも亘るその苦しさに、私たちはなんと無知、無関心だったのかを考えないわけにはいかなかった。